ΓNΩMH Aμφισβητούν πλέον ανοιχτά τα «ιερά ταμπού»

Πρωτοφανή κατά μέτωπο επίθεση κατά των αυταρχικών συνταγματικών ορισμών του
«Τούρκου» και της «μειονότητας» εξαπολύει με έκθεσή της η συμβουλευτική
επιτροπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα της τουρκικής Πρωθυπουργίας, κλονίζοντας
βασικά «ταμπού» πάνω στα οποία στηρίζεται το τουρκικό κράτος.

H έκθεση, που υπεβλήθη στον Ταγίπ Ερντογάν πρόσφατα και δημοσιεύεται στα
πρωτοσέλιδα τουρκικών εφημερίδων, αναφέρει χαρακτηριστικά ότι η Συνθήκη της
Λωζάννης δεν εφαρμόζεται όπως θα έπρεπε και καλεί την πολιτική ηγεσία να
αναθεωρήσει την αυταρχική ερμηνεία του συνταγματικού ορισμού της
«μειονότητας».

Οι συντάκτες της έκθεσης τονίζουν με πρωτοφανή για τα τουρκικά δεδομένα τόλμη
ότι οι μειονότητες δεν πρόκειται να διασπάσουν την Τουρκία και σημειώνουν ότι
πρέπει να σταματήσει να καλλιεργείται «η παράνοια του συνδρόμου των Σεβρών».
Παράλληλα, η έκθεση καλεί τις αρμόδιες αρχές να αναθεωρήσουν τον ορισμό του
Τούρκου πολίτη με βάση μια ευρύτερη και σύγχρονη πολιτιστική ταυτότητα και
προειδοποιεί ότι το μεγάλο εμπόδιο είναι το άρθρο 3 του τουρκικού Συντάγματος,
όπου δίδεται ένας ιδιαίτερα μονολιθικός και απαρχαιωμένος ορισμός του
τουρκικού κράτους και έθνους. H έκθεση επιτίθεται επίσης και στη διατύπωση του
Συντάγματος σύμφωνα με την οποία «η γλώσσα του τουρκικού κράτους είναι η
τουρκική», τονίζοντας ότι η διατύπωση αυτή πρέπει να δώσει τη θέση της στη
διατύπωση «επίσημη γλώσσα» ώστε να δοθεί χώρος και στις άλλες γλώσσες που
χρησιμοποιούνται.

H έκθεση αυτή της Πρωθυπουργίας έρχεται να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του
απαρχαιωμένου συντηρητισμού του τουρκικού κράτους και καταδεικνύει ότι έχει
εγγραφεί ανεξίτηλα στη δημόσια συζήτηση η αμφισβήτηση των μέχρι σήμερα «ιερών
ταμπού» που αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο του αυταρχισμού. Την αμφισβήτηση
αυτή ενισχύει και το γεγονός ότι η μεγάλη φιλελεύθερη εφημερίδα «Ραντικάλ»
άρχισε να δημοσιεύει σειρά σκληρών επιστημονικών κριτικών κατά των
εκπαιδευτικών βιβλίων που διδάσκονται στα τουρκικά σχολεία και να καταγγέλλει
δημόσια τις απαράδεκτες εθνικιστικές και αυταρχικές απόψεις που καλλιεργούν
στους μαθητές αλλά και την πληθώρα ιστορικών ανακριβειών.

Κανείς δεν μπορεί σήμερα να προβλέψει αν αυτές οι συζητήσεις, αυτές οι
αναζητήσεις, θα ενταθούν και αν θα φέρουν τελικά κάποιο απτό αποτέλεσμα, το
σίγουρο όμως είναι ότι για πρώτη φορά, μετά το 1980 τουλάχιστον, η Τουρκία
αρχίζει να αναρωτιέται φωναχτά για βασικές έννοιες που μέχρι πρότινος
θεωρούνταν δεδομένες.