«Eγώ μεθάω στο χορό χωρίς σταγόνα…»

Τα εξαιρετικά αφιερώματα του περιοδικού στο χορό συνεχίζονται σ’ αυτό το
τεύχος με επίκεντρο το χορό στις αγροτικές περιοχές της Ελλάδας. Τα έντεκα
μελετήματα επιστημόνων, κυρίως από τα πεδία της Ανθρωπολογίας, της Λαογραφίας
και της Μουσικολογίας, αναλύουν πολύπλευρα την επισήμανση της Ρένας Λουτζάκη
για το χορό των αγροτικών περιοχών:

«Προϊόν μιας δυναμικής συλλογικής διαδικασίας και μακροχρόνιου πειραματισμού
και δοκιμής, ο χορός των αγροτικών περιοχών, όπως και άλλα κοινωνικά φαινόμενα
και πολιτισμικές πρακτικές μορφοποιείται και εξελίσσεται μέσω των επιλογών των
μελών μιας συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων που μοιράζονται ένα κοινό σύστημα
ιδεών, συμβόλων, συνειρμών, τρόπων συμπεριφοράς και επικοινωνίας για την
εξυπηρέτηση των αναγκών των ίδιων και της κοινότητάς τους».

Στάθηκα με ενδιαφέρον και συγκίνηση στο μελέτημα της Μαρίκας Ρόμπου – Λεβίδη
για δυο γυναίκες από το Άγκιστρο Σερρών, δυο λαϊκές οργανοπαίκτριες «που
κάποτε “έβγαλαν” γάμους με τον ταμπουρά τους και που ακόμα σήμερα, σε ηλικία
84 ετών, παίζουν μουσική, τραγουδούν και καμιά φορά χορεύουν με ασίγαστο πάθος
και μεράκι…». H Μαρία Κεφαλά και η Πετρούλα Κοτζάμπαση, γεννημένες και οι
δυο το 1920, δίνουν αφορμή στη μελετήτρια να προσεγγίσει αυτό το φαινόμενο
ιστορικά και εθνογραφικά.

Ο τίτλος αυτού του σημειώματος, που θα μπορούσε να είναι στίχος εξαίσιου
ποιήματος, δόθηκε από μια φράση της Μαρίας Κεφαλά: «Εγώ μεθάω στο χορό χωρίς
σταγόνα, είναι η ψυχή μου, η καρδιά μου, μ’ αυτό ζω από μικρή, στο αίμα μου το
‘χω το χορό…».

ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ

Του έρωτα και του σεβντά

Έχω την εντύπωση ότι λίγα γνωρίζουμε για τους σύγχρονους Τούρκους ποιητές και
τη δουλειά τους. Καλοδεχούμενη, λοιπόν, η δημοσίευση ποιημάτων από το βιβλίο
«Ανθολογία ποιημάτων του έρωτα και του σεβντά – επιλογή από Τούρκους ποιητές
της εποχής μας», σε μετάφραση του Θωμά Κοροβίνη, στο περιοδικό του Γιώργου
Χρονά. Δείγμα το «Τελευταίο γράμμα» του Ουμίτ Γιασάρ Ουγουζτζάν:

«Αν πεθάνω, μην απορήσεις, / μπορεί να πεθάνω. / Αν πεθάνω, μην κλάψεις, / θα
γυρίσω ξανά. / Αν πεθάνω, μη φωνάξεις, / θα κοιμηθώ. / Αν πεθάνω, μη
στεναχωρηθείς, / θα κλάψω. / Αν πεθάνω, μην περιμένεις, / δε θα ‘ρθω πίσω. /
Αν πεθάνω, μην πεθάνεις/ δεν μπορώ να κάνω χωρίς εσένα».

Ποιήματα άλλων τριών Τούρκων μεταφράζει και ο Βασίλης Ραϊκόφτσαλης, αλλά από
τα αγγλικά.

Έλλειψη: H ανυπαρξία έστω δύο-τριών αράδων με βιογραφικά στοιχεία των ποιητών.

Το τεύχος αρχίζει με σελίδες αφιερωμένες στο Μαρσέλ Προυστ. Ενδιαφέρον το
δεκασέλιδο, μεταφρασμένο, κείμενο «Μικρός Μαρσέλ».

«ΟΔΥΣΣΕΑΣ» – ΚΑΨΑΣΚΗΣ. * H «Παρέμβαση» της Κοζάνης φιλοξενεί
μαρτυρία του H.X. Παπαδημητρακόπουλου για τη μεταφραστική περιπέτεια του
Σωκράτη Καψάσκη με τον «Οδυσσέα» του Τζόυς. Τι πιστεύει «τελικώς» ο
Παπαδημητρακόπουλος:

«Ο “Οδυσσέας” στην μετάφραση Καψάσκη, δεν αποτελεί μόνον ένα μεταφραστικό
επίτευγμα, αλλά και ένα απολαυστικότατο ανάγνωσμα αρκεί ο αναγνώστης να το
προσπελάσει αθώα και απλά, σαν μυθιστόρημα, κι όχι εκ προοιμίου έμφοβος από το
βάρος του βιβλίου.

Εάν (ο αναγνώστης) αφεθεί στη γοητεία του κειμένου και την απόλαυση της
ανάγνωσης, θα διαπιστώσει σύντομα ότι ο Καψάσκης προίκισε την μακρά
αφηγηματική σύνθεση του Τζόυς, με έναν υπόγειο ποιητικό ρυθμό. Αυτό φαίνεται
καθαρά όχι μόνο κατά την απόδοση των στίχων, που απαντώνται στο κείμενο, αλλά
και σε φράσεις κοινές ακόμη και στον θαυμαστό μονόλογο της Μόλλυ, τον περίφημο
(χωρίς κανένα σημείο στίξεως) μονόλογο των 25.000 λέξεων!».

* Είκοσι πέντε χρόνων πλέον «Το Ζαγόρι μας», η μηνιαία έκδοση
της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Ζαγορίου, υπηρετεί δύο στόχους: Πρώτος
η ανάδειξη θεμάτων ιστορικού και λαογραφικού περιεχομένου, αλλά και σχολιασμός
πρακτικών, που κατά την άποψη των συντακτών εμποδίζουν την ισόρροπη ανάπτυξη
της περιοχής. Ο δεύτερος, η γνωστοποίηση στους απανταχού Ζαγορίτες των
δραστηριοτήτων τοπικών Συλλόγων, αλλά και ατόμων, έτσι ώστε να δημιουργείται
μια γραμμή ενημέρωσης για όσους κατάγονται και όσους αγαπούν αυτόν τον
μοναδικής ομορφιάς τόπο. Διαβάστε το κείμενο της Αγγελικής Στουκίδου για την
ετήσια γιορτή των ορειβατών, που έγινε φέτος στο Πάπιγκο, στις Λίμνες.
Διαβάστε για χειρονομίες που σπάνια συναντάμε: Την αφιλόκερδη συμμετοχή, την
προσωπική μικρή θυσία, την αγωνία για καλή φιλοξενία, εκεί πάνω, στο μαγικό
τόπο που λέγεται Δρακόλιμνη.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ KAI ΤΕΧΝΕΣ: Πλατεία Καρύτση 10, Αθήνα 10237. Τηλ.
210-3253.246.

ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ: Διδότου 39, Αθήνα 10680. Τηλ.: 210-3616.782

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ: X. Μούκα 1, Κοζάνη – 50100. Τηλ.: 24610.34691

ΤΟ ΖΑΓΟΡΙ ΜΑΣ: Σίνα 4, Ιωάννινα – 45444. Τηλ.: 26510.26266