ΓNΩMH Mπορούμε να ελπίζουμε στο 13;

Στην προεφηβική ηλικία βρίσκεται πλέον το επαγγελματικό μπάσκετ, χωρίς να
έχει ξεπεράσει τις… παιδικές του ασθένειες. Το πρωτάθλημα που αρχίζει σήμερα
είναι το 13ο στη σειρά που διοργανώνει ο Σύνδεσμος των KAE και δεν είναι μόνο
οι προληπτικοί που ανησυχούν για την ομαλή διεξαγωγή του. Αντιθέτως είναι
πολλοί όσοι δεν ελπίζουν ότι το νέο πρωτάθλημα θα αποτελέσει συνάμα νέα
αφετηρία για το άθλημα.

Οι ομάδες βγήκαν από τα γηπεδάκια στα οποία ασφυκτιούσαν. Ο υδροκεφαλισμός
που χαρακτήριζε τα προηγούμενα πρωταθλήματα μειώθηκε σημαντικά με τη συμμετοχή
έξι επαρχιακών πόλεων. H παρουσία τριών διαιτητών φέρνει πιο κοντά την Ελλάδα
στην Ευρώπη.

Και λοιπόν; Θα γεμίσουν τα νέα γήπεδα ή θα περάσουμε έναν παγερά μοναχικό
χειμώνα; Θα επιστρέψουν οι οικογένειες και οι υγιείς φίλαθλοι στις εξέδρες ή
θα ζήσουμε ξανά σε… εμπόλεμες ζώνες; Ποντάρει κανείς στο πρώτο σκέλος κάθε
ερωτήματος; Ούτε δεκάρα!

Όπως σε κάθε περίπτωση, έτσι και σε αυτή του πρωταθλήματος μπάσκετ το ψάρι
από το κεφάλι βρωμάει. Οι έχοντες και οι κατέχοντες αρνούνται να συμφωνήσουν
σε κεντρική διαχείριση που θα έφερνε το άθλημα σε ένα κανάλι με όσα θετικά
αυτό συνεπάγεται. Αρνούνται να διώξουν τους χούλιγκαν από τις εξέδρες (ήδη ΠΑΟ
και Άρης αντιδρούν στην πρωτοβουλία της ΕΟΚ για προσκλήσεις στον τελικό του
Κυπέλλου στις 19/2/2005!). Αρνούνται να κλείσουν το χάσμα μεταξύ ULEB και
FIBA, με αποτέλεσμα σε ίδιες φάσεις να παρακολουθούμε τους διαιτητές να
λαμβάνουν διαφορετικές αποφάσεις. Αρνούνται να θεσπίσουν και να εφαρμόσουν
κανόνες που θα προστατεύουν το κύρος και την αξιοπιστία του πρωταθλήματος. Μία
εβδομάδα πριν από το τζάμπολ υποβιβάστηκε το Περιστέρι και προβιβάστηκε η
Ολύμπια Λάρισας και μόλις προχθές αναβλήθηκε ματς της σημερινής πρώτης
αγωνιστικής!

Ύστερα από όλα αυτά, μόνο στα ευχολόγια μπορούμε να καταφύγουμε. Άντε, καλή
χρονιά…