Διαστάσεις Σε απόλυτη σιωπή

Ο Ολιβιέ Ζομπάρ (αριστερά) και ο Γκρεγκουάρ Ντενιώ, στη Φουερτεβεντούρα

Το ταξίδι με τη σχεδία διήρκεσε συνολικά 18 ώρες. Ξεκίνησε νοτίως του Ελ
Ααϊούν, της ανεπίσημης πρωτεύουσας της Δυτικής Σαχάρας, και κατέληξε
στ’ανοιχτά των ακτών της Φουερτεβεντούρα, στα Κανάρια Νησιά. Εκεί, μία
περίπολος της ισπανικής Εθνοφυλακής μάζεψε τους 23 Άραβες λαθρομετανάστες και
τους οδήγησε στο λιμάνι Γκραν Ταραχάλ. Συνηθισμένα πράγματα δηλαδή,
καθημερινά. Μόνο που αυτήν τη φορά, οι λαθρομετανάστες συνοδεύονταν από δύο
καλοβαλμένους, αν και εμφανώς κουρασμένους, Δυτικούς πολίτες. Τους Γάλλους
δημοσιογράφους Γκρεγκουάρ Ντενιώ και Ολιβιέ Ζομπάρ.

H ιδέα ήταν του δευτέρου. Φωτογράφος του Sipa Press, ο Ζομπάρ ήθελε να
παρακολουθήσει όλο το ταξίδι ενός μετανάστη από την υποσαχάρια Αφρική προς τη
Γη της Επαγγελίας. Για τον σκοπό αυτό, διέσχισε τα σύνορα τεσσάρων χωρών και
έζησε ώρες επί ωρών στην έρημο, με ψωμί, κονσέρβες με σαρδέλες και ένα λίτρο
νερό την ημέρα για 18 άτομα. H ομάδα έφθασε τελικά στο Νότιο Μαρόκο. Εκεί, τη
συνάντησε ο Ντενιώ, πολεμικός ανταποκριτής του κρατικού καναλιού France 2, ο
οποίος ερχόταν από τη Βαγδάτη. «Έως τώρα είχαν γίνει αρκετά ρεπορτάζ για
μετανάστες στην έρημο, αλλά κανένας δεν είχε διηγηθεί την εμπειρία ενός
ταξιδιού με σχεδία», λέει στην Ελ Παΐς. Και βεβαιώνει ότι το ταξίδι αυτό ήταν
πολύ πιο σκληρό από την εμπειρία του στο Ιράκ.

H πρώτη τους απόπειρα να φθάσουν στις ακτές των Καναρίων Νήσων είχε τραγικό
τέλος. Στη σχεδία, που είχε μήκος μόλις έξι μέτρα, επέβαιναν 36 άτομα. Κάπου
600 μέτρα από τις μαροκινές ακτές, ένα κύμα τούς πέταξε στη θάλασσα και δύο
μετανάστες πνίγηκαν. Δέκα μέλη της ομάδας θεώρησαν το επεισόδιο κακό οιωνό και
αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την προσπάθεια. Οι υπόλοιποι ξεκίνησαν και πάλι
μία εβδομάδα αργότερα και τη φορά αυτή ήταν πιο τυχεροί. «Μας έλεγαν ότι η
κόλαση της Ευρώπης είναι καλύτερη από τον ουρανό της Αφρικής και ότι το ταξίδι
αυτό δεν έχει επιστροφή, αφού οι δικοί τους είχαν ξοδέψει όσα χρήματα είχαν»,
λέει ο Ντενιώ.

Το ταξίδι αυτό κατέρριψε δύο μύθους. Ο πρώτος είναι ότι υπάρχουν μεγάλες
Μαφίες που ασχολούνται με τη λαθραία εξαγωγή λαθρομεταναστών. «Δεν πρόκειται
για Μαφίες, αλλά για ομάδες οικογενειών που ζουν στα προάστια του Ελ Ααϊούν»,
λένε οι δημοσιογράφοι. Επιπλέον, το πηδάλιο δεν το κρατά κάποιος αρχηγός ή το
μέλος μιας οργάνωσης, αλλά ο πιο πεπειραμένος από τους επιβάτες, συνήθως ένας
ψαράς, που θέλει να πάει κι αυτός στην Ευρώπη. «Σε όλο το ταξίδι, κανείς δεν
έχασε ούτε για μια στιγμή το θάρρος του», διηγείται ο Ντενιώ. «Και παρότι όλοι
συνεργαζόμασταν σε όλες τις δουλειές, σπανίως κάποιος μιλούσε. Το ταξίδι έγινε
σε απόλυτη σιωπή».