«Tα παιδιά μας είμαστε εμείς»

Στον Βασίλη, τον Θοδωρή, τον άλλο Θοδωρή, τον Νικόλα, την Ευρυδίκη, τον
Φοίβο

Ο συχωρεμένος δεύτερος πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας και φιλόσοφος
Κωνσταντίνος Τσάτσος (πόσο άδικα έχουν λησμονηθεί δύο σπουδαία, ανάμεσα σε
άλλα, βιβλία του, οι «Διάλογοι σε μοναστήρι» και «H ζωή σε απόσταση») συνήθιζε
να λέει σε ιδιωτικές του συνομιλίες: «Άλλο πράγμα να μιλάς για τη βασίλισσα κι
άλλο πράγμα να πίνεις καφέ με τη βασίλισσα». Δεν αποκλείεται να άλλαζα εντελώς
γνώμη, σε περίπτωση που συνομιλούσα με τον Σάββα Τσιτουρίδη για την υπόθεση
της μετεγγραφής του γιου του. Ακόμη κι αν ξεπεράσει κανείς το «λαϊκίστικο»
πολλών εντύπων «Τι φταίνε τα παιδιά μας», δεν παύει να αναρωτιέται πώς ο
φυσιογνωμικά πολύ συμπαθής και ευγενής Σάββας Τσιτουρίδης δεν υπολόγισε ο
ίδιος ότι η «χρήση εξουσίας», για μια προνομιακή μεταχείριση του γιου του,
υπήρχε το ενδεχόμενο να «καθορίσει» δυσάρεστα εσωτερικά τον τελευταίο (όσο κι
αν έδειχνε να τον «ωφελεί»), όσο και η, αδικαιολογήτων διαστάσεων, δημόσια
«κατακραυγή».

Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω. Λέγονται και γράφονται τόσα για τα
παιδιά «μας», χωρίς, ωστόσο, να παύουν να υπάρχουν παιδιά που τα αγαπά κανείς
ιδιαίτερα. Για να πω την αλήθεια, αισθάνομαι πως η Έλενα Ακρίτα με τα
χρονογραφήματά της στα «NEA» έχει «καθαρίσει» συναισθηματικά για όλους μας,
όσον αφορά στην αγάπη που έχει κανείς για το παιδί του. Μοιάζει να ομολογεί
έμμεσα αλλά και ευθαρσώς (γίνεται) πως ακόμη και η «μεμπτή» πράξη του παιδιού
σου (αν και φανταζόσουν πως κάτι ανάλογο δεν θα συμβεί σε σένα), μεγαλώνει την
αγάπη σου γι’ αυτό.

«Μεμπτή» πράξη; Δεν έχει «πατήσει» ακόμη τα δεκαπέντε κι ενώ, ώς χθες ακόμη
αισθανόσουν την ανάγκη να του μιλάς για πράγματα της νηπιακής του ζωής, που
δεν γίνεται βέβαια να τα θυμάται, καταλαβαίνεις πως ήρθε η ώρα να του μιλήσεις
για το προφυλακτικό. «Σφίγγα» μέσα στο σπίτι, τον βλέπεις από μακριά με την
παρέα του (αγόρια και κορίτσια) κι αναρωτιέσαι αν είναι το παιδί που νομίζεις
πως ξέρεις. Όποτε πας να του δείξεις «αναμνηστικά» ή «θυμητικά» που τον
αφορούν (τι σύμπτωση!), την ώρα εκείνη αρχίζει πάντα το ματς στην τηλεόραση.
«Παίζει» στα δάχτυλα το κομπιούτερ και το Ίντερνετ και αν του μιλήσεις για
κανένα βιβλίο, έχει πάντα μια δικαιολογία, που, ό,τι κι αν έχεις ετοιμάσει να
του πεις, μοιάζει αμήχανο και συντηρητικό. Ακούει τους γονείς να μιλάνε με
αγωνία για την «αγορά εργασίας», όταν σε λίγα χρόνια θα χρειαστεί να
«δουλέψει» και τους κοιτάζει σάμπως το σχετικό πρόβλημα να το έχει λύσει με
τους συμμαθητές του. Σκουντουφλά ο ένας καθηγητής πάνω στον άλλον στην είσοδο
του διαμερίσματος για «τα ιδιαίτερα» και δεν «ιδρώνει το αυτί του», ενώ εσύ, ο
γονιός, έχεις ακόμη τύψεις για τον πατέρα σου που χρειαζόταν να δουλεύει
περισσότερο για να πληρώνει ένα παραπανήσιο φροντιστήριο που έκανες με όλη την
τάξη μαζί.

Όμως αν για κάτι χρειάζεται ν’ αναρωτηθούμε όλοι μας, γονείς ή μη γονείς,
είναι πώς γίνεται ν’ αγαπάμε τα παιδιά και να τους προετοιμάζουμε έναν κόσμο
που έχει ως προοπτική την καταστροφή του, αφού, επιπλέον, κατά την προσφυή
έκφραση του Παντελή Μπουκάλα, «τα παιδιά μας είμαστε εμείς οι ίδιοι».

Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Λέξη».