ΓNΩMH Πονεμένη ιστορία…

Το θέμα της κατασκευής νέου σταδίου του Παναθηναϊκού είναι μια πονεμένη
ιστορία. Από το 1924, οπότε κατασκευάστηκε η Λεωφόρος, πίκρες και χαρές είναι
συνυφασμένες μ’ αυτό το γήπεδο. Τότε, είχε χυθεί αίμα για να γίνει το γήπεδο.
Οι πρόσφυγες, κυνηγημένοι από τη Μικρά Ασία, κάθε βράδυ έκλεβαν τις τάβλες που
προορίζονταν για τις εξέδρες του νέου σταδίου για να φτιάξουν καταλύματα στην
οδό Τσόχα και να στεγάσουν τα παιδιά τους. Το πρωί οι εργάτες ξήλωναν τα
καταλύματα και επανατοποθετούσαν τις σκαλωσιές. Έπειτα από ένα γαϊτανάκι
ημερών, όπου οι μεν έκλεβαν ή δε γκρέμιζαν, χύθηκε αίμα.

Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού συγκεντρώθηκαν, επιτέθηκαν με τις τάβλες στους
πρόσφυγες, σκότωσαν, έσπασαν κεφάλια, πόδια, χέρια και πλευρά. Έπειτα,
βουτηγμένοι στο αίμα συνέχισαν την οικοδόμηση της Λεωφόρου. Από τότε πέρασαν
80 ολόκληρα χρόνια. Ώσπου και πάλι το θέμα του γηπέδου βγήκε στην
επικαιρότητα. Ένα θέμα που έχει διχάσει τον κόσμο του Παναθηναϊκού και τους
διοικούντες την ΠΑΕ, τον Ερασιτέχνη, την KAE και το ΤΑΠ. Από το 1989, οπότε ο
Γιώργος Βαρδινογιάννης ανακίνησε θέμα γηπέδου, δεν έχει βρεθεί χώρος στην
Αθήνα που να τον αποδέχονται όλες οι πλευρές. Και από τη στιγμή που δεν τους
παραχωρούν την περιοχή στο Γουδί (τη μοναδική τοποθεσία στην οποία άπαντες
συμφωνούν), ο μεν Γιάννης Βαρδινογιάννης λέει ναι στο Ελληνικό, οι Παύλος και
Θανάσης Γιαννακόπουλος λένε όχι, ο Γιώργος Βαρδινογιάννης επιμένει για το
Γουδί και ο Βλάσης Σταθοκωστόπουλος παραμένει ουδέτερος.

O «ενιαίος και αδιαίρετος» Παναθηναϊκός στην ουσία είναι διαμελισμένος. Και η
πονεμένη ιστορία συνεχίζεται…