ΓNΩMH Kαι πώς να σβήσει;

Οι μικρές αμαρτίες της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου είναι αδύναμες να σβήσουν
τη μεγάλη ευλογία που μας πρόσφερε το καλοκαίρι και είθε αυτή η θερμή αίσθηση
να μας σκέπει στους επόμενους ποδοσφαιρικούς χιονιάδες της ζωής μας. H αρμάδα
του Ρεχάγκελ άρχισε την εκστρατεία της για τη χώρα του «Κάιζερ» με μία
αναπάντεχη ήττα και μία σιωπηλή ισοπαλία. Σήμερα, στο Κίεβο, τα στρατηγικά
σχέδια στριμώχνονται στο μονοπάτι της νίκης. Σε περίπτωση νέας απώλειας, είναι
πολύ πιθανό στο Μουντιάλ του μεθεπόμενου καλοκαιριού, το άγχος και το πάθος
μας να έχουν άλλο χρωματισμό από τον προσφιλή γαλανόλευκο.

Πολλοί πίστεψαν ότι η επιτυχία των Ελλήνων ποδοσφαιριστών θα σηματοδοτούσε
το ξεκίνημα πορείας θριάμβων που ποιος ξέρει σε τι θα οδηγούσε. «Φέρτε μας τη
Βραζιλία», ήταν ένα από τα συνθήματα που με φωνή ουρανομήκη ακούστηκε στην
Ελλάδα και υπονοούσε, εμμέσως πλην σαφώς, συμμετοχή σ’ έναν τελικό Παγκοσμίου
Κυπέλλου.

Τα θαύματα σπανίζουν στη ζωή και αν γίνουν δεν επαναλαμβάνονται! H εθνική
μας ομάδα ήταν το θαύμα των ομαδικών αθλημάτων παγκοσμίως. Ό,τι κατάφερε στα
γήπεδα της Πορτογαλίας είναι μοναδικό και κατά την ταπεινή μας άποψη,
ανεπανάληπτο.

Οι Έλληνες κυριαρχούνται από το ιστορικό σύνδρομο, μία θαυμαστή τους νίκη
να ακολουθείται από ήττα ταπεινωτική. Οι εποποιίες, συνήθως, κατέληξαν σε
συνθηκολόγηση, όμως… Όμως η λάμψη της επιτυχίας δεν έσβησε όσα σκοτάδια κι’
αν την πολέμησαν. Με το απορριμματοφόρο της μνήμης μας, έχουν ταξιδέψει για
τις μακρινές χωματερές της λήθης, δεκάδες αποτυχίες όχι γιατί δεν μπορούμε να
αντέξουμε την αποφορά τους αλλά γιατί δεν χωρούν πλάι στα στιλπνά διαμάντια
που αναπάντεχα αποκτήθηκαν. Ένας αποκλεισμός από το επερχόμενο Μουντιάλ δεν
μπορεί με τίποτα να σκοτεινιάσει εκείνο το λαμπρό απόβραδο της 4ης Ιουλίου του
2004. Με τίποτα…