KATIA ΔANΔΟYΛAKH «Tώρα ανακλαδίζομαι…»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«Μια άποψη τολμηρή, όπως αυτή με την οποία ανεβαίνουν οι “Τρεις αδελφές”, |
Αποφασιστική. Και τολμηρή. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχει πάρει τις τύχες της
στα χέρια της. Έκανε θιάσους, έστησε στο τότε «Διονύσια» το «στέκι» της,
δημιούργησε το δικό της θέατρο «Δανδουλάκη», ανέβασε ρεπερτόριο, κάλεσε ξένους
σκηνοθέτες, έφερε στην Ελλάδα για να σκηνοθετήσει έναν Γιούρι Λιουμπίμοφ,
κάλεσε κοντά της ικανούς σκηνοθέτες από τους παλαιότερους και από τους
καινούργιους, κάλεσε κοντά της ικανούς ηθοποιούς από τους παλαιότερους και από
τους καινούργιους, έριξε στο θέατρο πολλά χρήματα και όπως συμβαίνει
συνηθέστατα στο θέατρο δεν κέρδισε από το θέατρο – το αντίθετο…
H κρίση που σοβούσε τα τελευταία χρόνια και έδειξε για τα καλά το πρόσωπό της
από τον περσινό χειμώνα την έπληξε με σφοδρότητα. H Κάτια Δανδουλάκη δεν
κλαψούρισε και δεν μιζέριασε. Αμύνθηκε με την «επίθεση». Δεν μάσησε τα λόγια
της: βγήκε και είπε ό,τι ακριβώς της συμβαίνει. Κάλεσε κοντά της συναδέλφους
της για να κουβεντιάσουν πώς πρέπει να λειτουργήσουν ομαδικά για να ξεπεράσουν
την κρίση. Μίλησε για συνένωση δυνάμεων. Και το βασικότερο. Την υλοποίησε.
Εν μέσω κρίσης έκανε THN ακραία επιθετική κίνηση: έπεισε μια ομάδα αυτοδύναμων
πρωταγωνιστών και θιασαρχών να κατεβάσουν τα κασέ τους, τους μάζεψε στο θέατρό
της, συνέπηξε θίασο δεκαπέντε ηθοποιών εξαιρετικού επιπέδου, κάλεσε ξένο
σκηνοθέτη, τον εγνωσμένης αξίας Σέρβο Νικήτα Μιλιβόγιεβιτς που έχει δώσει εδώ
μερικά εξαιρετικά παραστασιακά δείγματα – ανάμεσα στα οποία και ένας πρώτης
τάξεως τσεχωφικός «Ιβάνωφ» στο «Αμόρε» – και ο οποίος ποτέ δεν θα σκηνοθετούσε
έναν Τσέχωφ συμβατικό και «για όλα τα γούστα», βρήκε παραγωγούς τον Σάκη
Μανάφη και τη Νόρα Χριστοδούλου από τη Θεσσαλονίκη να τη στηρίξουν και τι
ανεβάζει; «Τρεις αδελφές»!
«Το έργο είναι τόσο ποιητικό που στέκει σε όλες τις εποχές. Τα
προβλήματα που καταπιάνεται είναι προβλήματα σημερινά. Όλη αυτή η διάψευση των
ονείρων, όλη αυτή η απότομη “προσγείωση”, αυτή η Μόσχα που δεν τη φτάνουμε
ποτέ, αυτοί οι έρωτες που ποτέ δεν “διασταυρώνονται”, αυτοί οι “ανατρεπτικοί”
θάνατοι υπάρχουν στη ζωή μας κάθε μέρα. Το ότι αυτή η ζωή μετά από τριάντα,
σαράντα χρόνια θα αλλάξει πόσες φορές δεν το ‘χουμε πει; Και βλέπουμε ότι
αλλάζει στο χειρότερο, και στο χειρότερο…
Σκεφτήκαμε να το σκηνοθετήσει ο Νικήτα Μιλιβόγιεβιτς. Που είναι νέος άνθρωπος
και έχει τη δύναμη να διεισδύει με ποιητική ματιά σ’ αυτά τα κείμενα. Να
ανεβάσεις κλασικά ένα κλασικό έργο είναι κι αυτό μια άποψη που τη σέβομαι
απολύτως και έχει βέβαια τον χώρο της. Αλλά στη φάση της αναζήτησης που
βρισκόμαστε, θέλαμε τη ματιά τού 2004 πάνω στο έργο αυτό. Που δεν σημαίνει,
αναγκαία, ακρότητες. Σημαίνει την ποίηση της αθλιότητας αλλά και του υπέροχου
της σημερινής ζωής. Κι αυτό ζητάει τη δύναμη ενός σκηνοθέτη με τεράστια
παιδεία θεατρική όπως ο Νικήτα και όχι ενός σκηνοθέτη απλώς του εντυπωσιασμού
και των τρικ».
Χειμαρρώδης! Δεν προλαβαίνω να τη ρωτήσω. Καλύπτει τις ερωτήσεις μου πριν τις
θέσω.
«Βεβαίως είναι ρίσκο. Αλλά όχι, δεν είναι απόφαση που την πήρα σε πανικό. Την
πήρα με ήρεμη σκέψη. Χρόνια το έβλεπα αυτό που μας περιμένει. Είμαι στη φάση
που ανακλαδίζομαι. Μετά τη φούρια της πρεμιέρας θέλω να κάτσω να
επανατοποθετηθώ και να δω τι θέλω ως ηθοποιός που τυχαίνει να είναι
πρωταγωνίστρια και θιασάρχης για να εκπληρώσω τα όνειρα που μου μένουνε
ανεκπλήρωτα. Πάντως είμαι ήσυχη με τον εαυτό μου· ότι για το θέατρο έχω κάνει
πια τα πάντα.
Ο Νικήτα ανεβάζει το έργο με πολλές ιδέες που είναι τολμηρές αλλά δεν
είναι επιφανειακά ακραίες. Και οι ηθοποιοί παίζουμε ο καθένας τον ρόλο του με
έναν τρόπο που πιστεύω ότι δεν τον έχετε ξαναδεί. Παίζω τη Μάσα όπως θα
λαχταρούσα να την κάνω και όχι με τον τρόπο που έχω δει να την παίζουνε πάρα
πολλές φορές και πολύ καλά μάλιστα, επαναλαμβάνοντάς τον. H γραμμή του Νικήτα
μάς πηγαίνει σε άλλες αναζητήσεις, σε άλλα επίπεδα ακόμα και στο γέλιο. Δεν
είναι μια παράσταση μονοδιάστατη. Μας ζήτησε να ακούσουμε πρώτα τις ιδέες του
και να αντιδράσουμε σ’ αυτές αφού προσπαθήσουμε όμως να τις υλοποιήσουμε και
να καταλάβουμε αν μπορούμε να τις υποστηρίξουμε ή όχι. Μας ζήτησε επίσης να
είμαστε ανοιχτοί στις ανατροπές που θα μας φέρνει πάνω στο κείμενο και να μην
είμαστε “κρεμασμένοι” στις λέξεις. Μπήκε πολύ τολμηρά μέσα στον Τσέχωφ αλλά
και με σεβασμό. Δεν ξέρω αν η παράσταση θα αρέσει σε όλους. Ξέρω ότι θα
διχάσει. Ένα πάντως πιστεύω ότι δεν θα κάνει: να αφήσει το κοινό να βγει
λέγοντας “ε, καλά, εντάξει, μια χαρά ήτανε…”».
ΓΙΑ THN ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
«Όταν της δόθηκα, μου δόθηκε»
Παράλληλα με την προετοιμασία των «Τριών αδελφών» η Κάτια Δανδουλάκη κάνει
φέτος και τηλεόραση. Και μάλιστα καθημερινή σειρά («Βέρα στο δεξί», στο Mega)-
η πρώτη της μετά τη «Λάμψη» και έπειτα από χρόνια.
«Ήταν εκ των ων ουκ άνευ αυτή η απόφαση. Αλλά δεν έχω και να προσάψω κάτι
στην τηλεόραση. Αντίθετα με το θέατρο, που πάρα πολλές φορές γύρισε εναντίον
μου, η τηλεόραση ποτέ. Όσες φορές της δόθηκα, μου δόθηκε. Έπαιξα με την τύχη
μου, αλλά μου βγήκε σε καλό.
Και πάντα όταν κάνω τηλεόραση, μ’ όλο που ξυπνάω σαν το ζόμπι τα
ξημερώματα, με δυο ώρες ύπνο, όταν βρίσκομαι στο πλατό αντιμετωπίζω το πράγμα
με πολύ κέφι. Έπρεπε να κάνω τηλεόραση και για λόγους επαγγελματικούς –
πρέπει, βλέπετε, να είμαστε σε μια “επικαιρότητα” – και για λόγους πρακτικούς
– οικονομικούς. Δεδομένου ότι το θέατρο, ειδικά όταν κάνεις επιχείρηση,
ουδέποτε μπορεί να σε αφήσει να ζήσεις μόνο απ’ αυτό. Αλλά ποτέ δεν έκανα
τηλεόραση μόνο για να βγάλω λεφτά. Της αναγνωρίζω όμως ότι αυτή με
αντάμειψε…».
INFO
«Οι τρεις αδελφές» στο θέατρο «Δανδουλάκη» (Αγίου Μελετίου 61A, τηλ. 21
08640.414). Το δεύτερο 15νθήμερο του Οκτωβρίου
Google news
