…στο «Σεμίραμις»

«Αμάν, τι έγινε εδώ πέρα» αναφώνησε ο Βασίλης μόλις πλησιάσαμε στο φανάρι της
Χαριλάου Τρικούπη στην Κηφισιά. Απέναντι, το προσφάτως ανακαινισμένο
«Σεμίραμις». Όσοι θυμούνται το παλιό εκείνο αρχοντικό ξενοδοχείο μάλλον θα
έχουν την ίδια αντίδραση. Το καινούργιο είναι ένα τετραγωνισμένο κτίριο χωρίς
τίποτε από την παλιά αρχοντιά, άσπρο, με ροζ, φούξια, λαχανί και πράσινα
φωτισμένα μπαλκόνια. Στην είσοδο κόσμος γκλάμορους μπαινόβγαινε με έναν
αέρα… μπερδεμένο. Για να δούμε τι γίνεται μέσα.

Ω Θεέ μου! Κάποιος λοιπόν Καρίμ Ρασίντ, σχεδιαστής στο επάγγελμα (που ποτέ δεν
είχε ξαναφτιάξει ξενοδοχείο) κατάφερε να δημιουργήσει σε φυσικό μέγεθος το
πρώτο παγκοσμίως ξενοδοχείο για Μπάρμπι. (Πρέπει να τα πήρε χοντρά από τη
Mattel!). Τι να πρωτοπούμε: χρυσά πλακάκια στα μπάνια, φούξια, ηλεκτρικό
πράσινο, μυστήριο πορτοκαλί, ροζ και άσπρα χρώματα, τα πάντα γυαλιστερά, άβολα
έπιπλα, άβολα μαχαιροπίρουνα, από το πολύ ροζ φως ο σολομός και οι φράουλες
φαίνονταν κίτρινα ενώ η φωτιά του αναπτήρα πράσινη. Ο θόρυβος του εστιατορίου,
ανεξέλεγκτος. Ούτε ίχνος ηχομόνωσης. Και φυσικά μια που πρόκειται για τον ναό
της Μπάρμπι, εδώ ένα τεράστιο έργο του Jeff Koons όπου ο ίδιος χαϊδεύει
χαμογελαστός τον πισινό της ξετσίπωτης επιδειξιμανούς σούπερ Euro Barbie,
πρώην γυναίκας του, της Τσιτσιολίνας. Καταπληκτικά.

Βρεθήκαμε εκεί με παρέα έξι ατόμων εκ των οποίων όλοι είχαν ισχυρή αισθητική
άποψη. Έτσι λοιπόν, αφού καθήσαμε, όλοι παρακαλούσαμε το φαγητό να μην έχει
καμία σχέση με το ντιζάιν. Κι ευτυχώς οι προσδοκίες μας βγήκαν αληθινές. Ο
σεφ, Γιάννης Λουκάκος, φαίνεται να είναι προσγειωμένος και σίγουρος χωρίς να
είναι της υπερβολικής επίδειξης. Το φαγητό ήταν όντως αξιοπρεπές.

Μας έφεραν στην αρχή ένα σωρό από finger food, διάφορα ανοιξιάτικα ρολά, με
μανιτάρια, με πάπια. Μικρά γυράκια με μοσχάρι και σάλτσα από ξηρούς καρπούς
και καρύδα. Ρολά με ασιατική έμπνευση από διάφορα ψάρια. Όλα μια χαρά.

Τα ορεκτικά ήταν ωραία. Ο τόνος σε κρούστα από πιπέρι ήταν πολύ καλά ψημένος,
μια χορταστική μπουκιά από τόνο που έρχεται μαζί με μελιτζάνα σε κύβους
μαγειρεμένη με μπαλσάμικο. Ο σολομός gravlax ήταν πολύ καλός με μια ελαφριά
πινελιά μελιού και αρκετό άνηθο ώστε να είναι όλα σε ισορροπία. H σαλάτα
αστακού με μάνγκο, παπάγια και εσπεριδοειδή ήταν φίνα, η γλύκα του μάνγκο και
η ξινή γεύση από τα εσπεριδοειδή σε απόλυτη αρμονία με τον πλούσιο αστακό. Το
ριζότο με χτένια είχε μια ευχάριστη γλύκα επίσης, και ήταν πολύ ωραία
σερβιρισμένο, με τα σημάδια της σχάρας χαραγμένα στην επιφάνεια του ρυζιού.
Νόστιμο ήταν. Όσο για τα κυρίως πιάτα, από τους έξι μας οι τρεις επιλέξαμε
ψάρι. H φίλη μου πήρε το τρυφερότατο και πολύ νόστιμο μοσχάρι. Το αλανιάρικο
λαβράκι που διάλεξα εγώ είχε μια ευχάριστη και ελαφριά γλυκιά κρούστα (με
εστραγκόν;). Ο πουρές που το συνόδευε ήταν λείος και νόστιμος και η σάλτσα από
ντομάτα και ελιά εξαιρετική. Ο σολομός τυλιγμένος σε λαχανόφυλλα ήταν
τρυφερός. Ένας πουρές από ρεβίθια, ο οποίος δεν είναι χούμους, ήταν το ελαφρύ
στη γεύση συνοδευτικό του. Ο ξιφίας στη σχάρα περνιέται σε κάποια φάση και από
το τηγάνι, αλλά είναι ωραίος.

Τα επιδόρπια χαρακτηρίζονται από την ίδια ευχάριστη αντίθεση σε σχέση με τον
χώρο. Αξιοπρεπέστατα, ραφινάτα, όμορφα χωρίς να είναι της επίδειξης. Το «3
φορές σοκολάτα» είναι ωραίο – κυρίως το παγωτό από σοκολάτα και καλούα. Το
μους γιαουρτιού είναι ευχάριστα ξινό. Κρίμα που χάρη στον φωτισμό οι φράουλες
είχαν μια αύρα μυστήρια. H τάρτα σύκου με παγωτό κανέλα ήταν πολύ ωραία – σε
εμφάνιση και γεύση -, αλλά και πλούσια.

Αυτά έχω να πω για ένα από τα μεγάλα ανοίγματα της σεζόν. Ενώ η κουζίνα έχει
μοντέρνα λογική, λειτουργεί μέσα στα πλαίσια του κλασικού. Το παλιό
«Σεμίραμις» φορούσε τον χρόνο του με χάρη. Το καινούργιο είναι απλώς χυδαίο.

«Σεμίραμις»: Χαριλάου Τρικούπη 48, Κεφαλάρι. Τηλ. 210-6284.400 και
210-6284.500.