ANAΛΩΣIMA Tο αμυντικό μας φρόνημα

Δεν ξέρω τι μπορεί να κάνει ο Βενέζης στα σημερινά παιδιά. Όταν ήμασταν εμείς
παιδιά, μας συγκινούσε σφόδρα, αλλά τότε όλα ήταν διαφορετικά. Δεν είχαμε
τηλεόραση, ούτε περιμέναμε από τον Βενέζη τα αντιπολεμικά μηνύματα, οι γονείς
μας είχαν ζήσει τον πόλεμο και ήταν ένα ζωντανό καθημερινό αντιπολεμικό μήνυμα
στο μεγάλωμά μας. Ακόμα και η καθηγήτρια που μας είχε πρωτοδιαβάσει Βενέζη
(σαν να τη βλέπω μπροστά μου και ν’ ακούω τη φωνή της στα πρώτα κεφάλαια της
Αιολικής Γης, αυτά που μιλούν για τα Κιμιντένια, είχε αναμνήσεις από τον
πόλεμο). Ήμασταν σ’ αυτό ίδιοι με όλους τους Ευρωπαίους, που γιόρταζαν, κι
ακόμα γιορτάζουν στις 8 Μαΐου το τέλος του πολέμου. Φαίνεται ότι έχουν αλλάξει
τα πράγματα. H γενιά που έζησε τον πόλεμο αποσύρεται σιγά σιγά, οι σημερινοί
γονείς, ακόμα και οι παππούδες δεν έχουν άμεσες εμπειρίες. Τώρα πια, θα
σκέφθηκε το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, μπορούν οι νέες γενιές να αποκτήσουν
χαλύβδινο πολεμικό φρόνημα, κι αφού πήρε πίσω την απαγόρευση του Βενέζη,
διευκρινίζει: «Θα αποσταλεί εγκύκλιος με οδηγίες προς τους δασκάλους, ώστε τα
κείμενα αυτά να μη διδάσκονται σε περιόδους κοντινές με την επέτειο της 28ης
Οκτωβρίου, ώστε να μη διαμορφώσουν οι μαθητές αντιπολεμικά συναισθήματα για
τον αμυντικό πόλεμο, πριν διδαχθούν τη διαφορά με τον επιθετικό πόλεμο στο
σχολείο τους». Παιδαγωγοί είναι, κάτι θα ξέρουν παραπάνω οι άνθρωποι από εμάς
τους γονείς που βλέπουμε τα παιδιά μας σε μόνιμη πολεμοχαρή κατάσταση και
βλακωδώς προσπαθούμε να τα πείσουμε για τα καλά της ειρήνης γενικώς, ώσπου να
πάνε στον Στρατό τουλάχιστον, και να πειστούν μόνοι τους. E, πια,
διαφοροποιηθήκαμε κι από τους Ευρωπαίους. Επιτέλους.