ANAΛΩΣIMA Παρέα με το γαϊδουράκι του

Καιρό είχα να ζηλέψω άνθρωπο σε φωτογραφία εφημερίδας. Όλους τους ωραίους και
διάσημους δεν τους ζηλεύουμε πια, έχουμε μάλλον εθιστεί στην γκλαμουριά.
Ζήλεψα αυτόν τον Γάλλο θρησκευόμενο που περπατά από τον έναν τόπο
προσκυνήματος στον άλλον μαζί με το γαϊδουράκι του. Το ευτυχισμένο του ύφος
μού θύμισε ότι έχω αφήσει απραγματοποίητο το κυριότερο σχέδιο της ζωής μου, να
γυρίσω την Ευρώπη μέσα από τα μονοπάτια της. Ανάλαφρος που ήταν, καθώς είχε
φορτώσει τα μπαγκάζια στο ειδικό για μπαγκάζια τετράποδο, τον γάιδαρό του. Το
οποίο δεν φαινόταν καθόλου να βαρυγκωμά, μάλλον έδειχνε σε καλύτερη κατάσταση
από όσους συναντάμε ακόμα στην ελληνική ύπαιθρο, τους ελάχιστους
εναπομείναντες. Αλήθεια, το γαϊδουράκι είναι ζώο κατ’ εξοχήν ελληνικό, αλλά το
έχουμε εντελώς απαρνηθεί και απωθήσει. Βάζω στοίχημα ότι ο σύγχρονος Γάλλος
προσκυνητής είχε διαβάσει μικρός το «Με οικογένεια» του Έκτορος Μαλό, όπου
υπάρχει ένας πολύ αγαπημένος γάιδαρος, σύντροφος της πρωταγωνίστριας,
ονομάζεται Παλληκάρι. Κι εγώ το είχα διαβάσει, αλλά τόσον καιρό που προσπαθώ
να λύσω – σε θεωρητικό επίπεδο – τα προβλήματα του μεγάλου γύρου της Ευρώπης
που θα κάνω κάποτε, δεν είχα σκεφθεί ποτέ τον τέλειο σύντροφο και μέσο. Ως
Ελληνίδα έχω αποσυνδέσει το γαϊδούρι από την πρακτική του αξία και από την
πραγματική του παρουσία. Από την ομορφιά που έχει στην παιδική ηλικία και την
εφηβεία του ώς τις αρετές του και την τεράστια συμβολή του στις βαριές
εργασίες, όλα τα ξέχασα, όπως όλοι, και κράτησα μόνο το βάρος της βρισιάς που
έχει γίνει η λέξη Γάιδαρος. Δεν είναι άδικο, για ένα ζώο τόσο σημαντικό, ακόμα
και την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων εδώ να μιλάμε μόνο για σκύλους;