ΓNΩMH Σύγκρουση νοοτροπιών

Σε στιγμές αδυναμίας, νομίζω πως το καλύτερο δίδυμο για την Αμερική θα ήταν ο
Μπους και ο Κέρι. Άλλωστε ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Ο γερουσιαστής Τζον
Κέρι δεν μπορεί να πάρει μιαν απόφαση· ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους παίρνει
αποφάσεις υπερβολικά γρήγορα. Ο Κέρι αλλάζει γνώμη κάθε μήνα· ο Μπους δεν
αλλάζει γνώμη σχεδόν ποτέ.

Αυτό ήταν και το πιο εντυπωσιακό στο ντιμπέιτ ανάμεσα στους δύο υποψηφίους,
την περασμένη Πέμπτη. Δεν ήταν τόσο μια σύγκρουση ιδεολογιών ή ανάμεσα σε
διαφορετικές κουλτούρες. Ήταν μια σύγκρουση δύο διαφορετικών νοοτροπιών.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι επρόκειτο για μια τηλεμαχία ανάμεσα σε έναν
σκαντζόχοιρο (τον Μπους) και μία αλεπού (τον Κέρι). Πιστεύω όμως ότι πιο κοντά
στην αλήθεια θα ήταν μια άλλη διατύπωση: το μυαλό του Κέρι είναι
ορθολογιστικό. Σκέπτεται πώς θα φέρει εις πέρας κάτι. Μιλά σαν μάνατζερ ή
μηχανικός. Το μυαλό του Μπους, από την άλλη πλευρά, είναι περισσότερο
δογματικό. Μιλά για το είδος εκείνο του προσωπικού και ηθικού χαρακτήρα που
χρειάζονται οι Αμερικανοί ώστε να θριαμβεύσουν επί των εχθρών τους.

Αν κοιτάξει κανείς το κείμενο του ντιμπέιτ και δει μια σειρά απαντήσεων που
μιλούν για «επιμελητειακή δυνατότητα», ή «ένα σχέδιο τεσσάρων σημείων», ή
«έναν μακρύ κατάλογο» προτάσεων ή μια «αυστηρή σειρά πραγμάτων» που πρέπει να
γίνουν, είναι βέβαιος πως μιλάει ο Κέρι. Αν, από την άλλη πλευρά, δει μια
απάντηση του τύπου «Όταν δίνουμε τον λόγο μας, τον κρατάμε», ξέρει πως είναι
του Μπους.

Υποψιάζομαι ότι ο λόγος για τον οποίο το ποσοστό δημοτικότητας του Μπους
παραμένει στο 50%, σε πείσμα ενός έτους αιματοκυλίσματος στο Ιράκ, είναι κάτι
για το οποίο πολλοί από εμάς τους αρθρογράφους δεν θέλουμε να μιλάμε: σε ένα
πιστό και ηθικολογικό έθνος, η γλώσσα του Μπους έχει απήχηση στους ανθρώπους
που γνωρίζουν ότι δεν είναι πάντα ικανός, γνωρίζουν πως δεν κατέχει πάντα κάθε
επιχείρημα, αλλά μπορούν να συναισθανθούν ότι μοιράζεται μαζί τους την ίδια
νοοτροπία.