ANAΛΩΣIMA Xειμερινοί κολυμβητές

Μόλις συννέφιασε ο καιρός έμειναν μόνοι στην παραλία οι χειμερινοί κολυμβητές.
Πώς και πώς την περίμεναν τη μέρα που θα έδιωχνε τους παρείσακτους από τα μέρη
τους, μέχρι μεγαλόφωνες προσευχές είχαν κάνει χωρίς καθόλου να ντρέπονται. Κι
επιτέλους μαζεύτηκαν πασίχαροι εχτές να εγκαινιάσουν τη σεζόν της κλειστής
τους λέσχης. H θάλασσα τους υποδέχθηκε με τη φθινοπωρινή της γαλήνη, ύστερα
από πολλές μέρες θερινού θυμού, κι εκείνοι ίσα που βούτηξαν για να σφραγίσουν
τη σπανιότητά τους. Με τα βρεμένα μαγιό μαζεύτηκαν στα απομεινάρια από
πλαστικές καρέκλες που άφησε η παλίρροια των λουομένων, για το πικνίκ των
εγκαινίων. Εξοικειωμένοι με τα περιττά κιλά και τα ψωμάκια, που ίσως δεν είναι
καθόλου περιττά για να κολυμπάς με το κρύο. Σαν ρούχο η σκληραγωγημένη
επιδερμίδα, ένδυμα συναντήσεων γι’ αυτούς. Τον Ιανουάριο θα κόψουν στο βυθό
μια πίττα από γλασαρισμένο γύψο, οικοδόμημα που χτίζεται υπομονετικά με
προσήλωση δεκαετιών. Εκείνη τη μέρα οι φωτογράφοι θα μοιράσουν στα γραφεία των
εφημερίδων την αναμνηστική πόζα. Ίσως έρθουν κι οι κάμερες να απαθανατίσουν τα
πληθωρικά σώματα, χωρίς να μπορέσουν να τα αναδείξουν. Εκτός μόδας κι εκτός
εποχών, αποφασισμένοι ανέκαθεν. Μέχρι τότε στρέφουν την πλάτη στη λεωφόρο που
περνά αγχωτική λίγα μέτρα πιο πέρα, στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών που τους
παραμονεύουν, στον ξέφρενο ρυθμό που επικρατεί πάνω από τα κεφάλια τους. Ακόμα
και στο τραμ που περνά τραγουδώντας, αν κι αυτό, έτσι καινούργιο που είναι κι
εξωτικό, με το σφύριγμά του άλλων καιρών και άλλων χωρών, τους στέλνει μυστικά
χαιρετίσματα δραπέτευσης. Κι από μέσα αθέατοι οι επιβάτες του σκανδαλίζονται
μόλις τους βλέπουν.