«Tο μυστικό της 3ης Σεπτέμβρη…»

Ο κ. Στάθης Γιώτας, πρώην υπουργός, αναφερόμενος σε ρεπορτάζ του Γιάννη E.
Διακογιάννη, που δημοσιεύθηκε στα «NEA» (4-5 Σεπτεμβρίου) και υπό τον τίτλο
«Το μυστικό της 3ης Σεπτέμβρη», παρατηρεί:

«Δεν γνωρίζω τις πηγές των πληροφοριών σου. Επειδή όμως οι πηγές αυτές
διατύπωσαν απόψεις που απέχουν από την πραγματικότητα, θα μου επιτρέψεις να
αποκαταστήσω την αλήθεια για τα γεγονότα και την προσωπική μου συμμετοχή στη
διαδικασία της διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη ’74 και τις θέσεις μου για
ζητήματα ιδεολογικά και πολιτικά που είχαν τεθεί την εποχή εκείνη, με τις πιο
κάτω παρατηρήσεις:

1. Στη συνάντηση με τον Ανδρέα Παπανδρέου, που έγινε αρκετές μέρες πριν
από την 3η Σεπτέμβρη και όχι την παραμονή της, παρευρίσκονταν μόνο οι κ.
Ανδρουτσόπουλος, Λ. Βερυβάκης, Στ. Γιώτας και Π. Κρητικός.

H συνάντηση πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια των επαφών που είχε προγραμματίσει ο
Ανδρέας Παπανδρέου με στελέχη της προδικτατορικής Ένωσης Κέντρου, της ΕΔΗΝ και
της Αντίστασης.

H κοινή πρόσκληση έγινε προφανώς για τον λόγο ότι και οι τέσσερις προερχόμαστε
από την προδικτατορική ΕΔΗΝ και είχαμε συνδεθεί στενότερα στον αγώνα κατά της
δικτατορίας (απόπειρα κατά του δικτάτορα, φυλακές, αποδράσεις).

2. Στη συνάντηση εκείνη δεν έγινε καμία συζήτηση για τον τίτλο του
κόμματος. Απλώς ο Ανδρέας Παπανδρέου ζήτησε τη γνώμη μας για τον κομματικό
φορέα που θα συγκροτούσαμε και ειδικότερα για το αν θα έπρεπε να ανασυστήσουμε
την Ένωση Κέντρου ή να προχωρήσουμε στη σύσταση νέου κόμματος με σοσιαλιστικό
χαρακτήρα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου βεβαίως είχε πάρει ήδη τις αποφάσεις του.

3. Προσωπικά υποστήριξα την άποψη της συγκρότησης νέου κόμματος με
σοσιαλιστικό χαρακτήρα.

4. Δεν εκπροσωπούσαμε κανένα στη συνάντηση εκείνη, πολύ δε περισσότερο
τους “ανησυχούντες”, ανεξάρτητα από τις απόψεις που είχε ο καθένας από εμάς.

5. Δεν ανήκα ούτε στους “διαφωνούντες” για τον τίτλο του κόμματος ούτε
στους “ανησυχούντες” για τις αντιΕΟΚικές θέσεις του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ούτε βέβαια πρόβαλα ενστάσεις για τον “τριτοδρομικό σοσιαλισμό”.

Σχετικά με τα ζητήματα αυτά πρέπει να επισημάνω ότι οι “διαφωνούντες” και
“ανησυχούντες” της εποχής εκείνης δικαιώθηκαν πανηγυρικά, αφού όσοι τότε
αντιστάθηκαν ως “αριστεροί” στις “κεντρώες” απόψεις αργότερα ξεπέρασαν από
δεξιά εκείνες τις “κεντρώες” απόψεις, με αποτέλεσμα οι τελευταίες, σχεδόν
αμετάβλητες στον αρχικό τους πυρήνα, να φαίνονται και να είναι “αριστερές”».