Πρόσωπα Οι πρώτοι διδάξαντες

Πώς αισθάνεται, άραγε, ένας καμικάζι του B΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ακούει
να αποκαλούν καμικάζι αυτούς που πραγματοποιούν σήμερα βομβιστικές επιθέσεις
αυτοκτονίας;

Σιγκεγιόσι Χαμαζόνο: «Εξακολουθώ να πιστεύω πως δεν ήταν σφάλμα, είμαι υπερήφανος που πέταξα ως καμικάζι»

«Λυπάμαι πάρα πολύ για τους φίλους μου που σκοτώθηκαν, επειδή η αποστολή μας
ήταν εντελώς διαφορετική από αυτήν των βομβιστών», λέει ο Σιγκεγιόσι Χαμαζόνο.
Οι καμικάζι, εξηγεί, έκαναν επιθέσεις σε στρατιωτικούς στόχους. Αντίθετα, «ο
βασικός στόχος ενός βομβιστή που κάνει επίθεση αυτοκτονίας είναι να σκοτώσει
όσο περισσότερους αθώους πολίτες μπορεί. Αυτό είναι φόνος». H λέξη «καμικάζι»
σημαίνει «θεϊκός άνεμος» και αρχικά εχρησιμοποιείτο για να περιγράψει τους
αναπάντεχους τυφώνες που έσωσαν την Ιαπωνία τον 13ο αιώνα, βυθίζοντας τα πλοία
των Μογγόλων εισβολέων.

Ο Χαμαζόνο προφανώς απέτυχε ως καμικάζι, αφού έζησε για να φθάσει αισίως τα 81
του. Τρεις φορές ήταν να πεθάνει και τρεις φορές γλίτωσε την τελευταία στιγμή.
Ήταν οι τελευταίοι μήνες του B΄ Παγκοσμίου Πολέμου και οι αξιωματικοί τον
διέταξαν να ρίξει το γεμάτο βόμβες μονοκινητήριο αεροπλάνο του πάνω σε ένα
αμερικανικό πολεμικό πλοίο. H κακοκαιρία ματαίωσε την πρώτη αποστολή, μια
διαρροή λαδιού τη δεύτερη. Στην τελευταία του προσπάθεια, τον Απρίλιο του
1945, αναχαιτίσθηκε από τρεις Αμερικανούς πιλότους στα ανοιχτά της Οκινάουα.
Στην αερομαχία που επακολούθησε, υπέστη σοβαρά εγκαύματα και τραυματίσθηκε από
σφαίρα πολυβόλου στον ώμο, αλλά κατόρθωσε να οδηγήσει το αεροπλάνο του πίσω
στην πατρίδα. Ήταν έτοιμος για μια τέταρτη αποστολή, αλλά η Ιαπωνία
συνθηκολόγησε στερώντας από τον Χαμαζόνο την ευκαιρία να αποκαταστήσει την
τιμή του. «Ευχόμουν να είχα πεθάνει», λέει σήμερα στον Μπρους Ουάλας των «Λος
Άντζελες Τάιμς».

Στη μεταπολεμική Ιαπωνία, οι λίγοι καμικάζι που είχαν επιζήσει
αντιμετωπίσθηκαν ως παρίες. Ωστόσο, τα δέκα τελευταία χρόνια η φήμη τους έχει
αποκατασταθεί. Εκδοτικοί οίκοι τούς ζητούν απομνημονεύματα, μελετητές ψάχνουν
κάποια εξήγηση για την προθυμία τους να πεθάνουν. Οι Ιάπωνες δεν μπορούν ακόμη
να συμφωνήσουν αν οι πιλότοι αυτοί ήταν θύματα ή ήρωες, κληρωτοί που υπέστησαν
πλύση εγκεφάλου ή εθελοντές, τιμούν ωστόσο το πνεύμα της θυσίας που
αντιπροσωπεύουν. Όσο για τις διαφορές τους από τους σημερινούς βομβιστές,
εκτός από τον στόχο – πολεμιστές για τους πρώτους, άμαχοι για τους δεύτερους
-, ο Χαμαζόνο βρίσκει και άλλες: οι καμικάζι ήταν έτοιμοι να πεθάνουν από
αγάπη για τη χώρα τους, ενώ οι σημερινοί βομβιστές από μίσος και εκδίκηση· ο
Σιντοϊσμός, η θρησκεία των Γιαπωνέζων, δεν προσφέρει ανταμοιβές και μετά
θάνατον ζωή, ενώ οι ισλαμιστές πιστεύουν πως εξασφαλίζουν εξέχουσα θέση στον
Παράδεισο. «Εξακολουθώ να πιστεύω πως δεν ήταν σφάλμα, είμαι υπερήφανος που
πέταξα ως καμικάζι», τονίζει. «Κάναμε αυτό που κάναμε από αγάπη για τους
γονείς μας, για το έθνος». Βέβαια, στις κασέτες που αφήνουν πίσω τους, τα ίδια
λένε και οι σύγχρονοι μιμητές του…