Δόκτωρ Tζέκιλ και Mίστερ Xάιντ

Μια ανελέητη, σκοτεινή μάχη έγινε την εβδομάδα που πέρασε στην Άγκυρα
ανάμεσα στον Δρα Τζέκιλ και τον Μίστερ Χάιντ. Μια σύγκρουση στον εσωτερικό
ψυχικό κόσμο του Ταγίπ Ερντογάν, ανάμεσα σε έναν οξύθυμο «μάγκα» και έναν
ψύχραιμο πολιτικό, που κλήθηκε να διαλέξει μεταξύ της αυτοκαταστροφής και της
επιβίωσης, μεταξύ της παράλογης επιμονής και του ευρωπαϊκού οράματος.

Δόκτωρ Τζέκιλ. Με την ίδρυση του ΑΚΡ, ο ψύχραιμος Ταγίπ Ερντογάν αναγάγει τον
ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Τουρκίας σε ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής
τουΌταν, αναπάντεχα, ακούστηκε για πρώτη φορά η φράση «ποινικοποίηση της
μοιχείας» κανείς στην Άγκυρα δεν κατάλαβε πώς και γιατί ήρθε στην ημερήσια
διάταξη και στην αρχή λίγοι τής έδωσαν σημασία.

Όταν το θέμα έφθασε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, ο Ταγίπ Ερντογάν έσπευσε
να δηλώσει ότι το κόμμα του σκοπεύει να προστατεύσει τον «θεσμό της
οικογένειας» και την «τιμή της γυναίκας» δίνοντας έτσι το στίγμα του
«συντηρητικού δημοκράτη», όπως αυτοαποκαλείται. Ο πόλεμος ανάμεσα στον Δρα
Τζέκιλ και τον Μίστερ Χάιντ άρχιζε…

Στη συνέχεια, προσκρούοντας στις σκληρές τοποθετήσεις της E.E. απέφυγε να
απαντήσει αμέσως και ενώ βρισκόταν σε επίσημη επίσκεψη στο Τατζικιστάν, οι
σύμμαχοι του Δρος Τζέκιλ, ο Αμπντουλάχ Γκιούλ και ο υπουργός Δικαιοσύνης
Τζεμίλ Τσιτσέκ συμφώνησαν, in extremis, με τον Ντενίζ Μπαϊκάλ να υιοθετήσουν
από κοινού τις ευρωπαϊκές μεταρρυθμίσεις στον ποινικό κώδικα αφήνοντας στο
περιθώριο την ποινικοποίηση της μοιχείας.

H αφορμή. Όταν επέστρεψε από την επίσκεψη στο Τατζικιστάν, οι
υπερσυντηρητικοί του AKP, για τους οποίους η ποινικοποίηση της μοιχείας ήταν
πλέον μια υπέροχη αφορμή που τους επέτρεπε να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους
αλλά και τη δυσφορία των παραδοσιακών ψηφοφόρων τους, διέκοψαν τις συζητήσεις
στην ολομέλεια και μετέβησαν απρόσκλητοι στο γραφείο του πρωθυπουργού Μίστερ
Χάιντ. Αμέσως μετά, η κυβέρνηση απέσυρε όλο το νομοσχέδιο των ευρωπαϊκών
μεταρρυθμίσεων του ποινικού κώδικα και μία ημέρα αργότερα ο έξαλλος Μίστερ
Χάιντ προειδοποιούσε την E.E. να μην αναμειγνύεται στα εσωτερικά της Τουρκίας.
Ο «μάγκας από το Κασίμπασα» είχε βγεί για άλλη μια φορά στην επιφάνεια…

Μίστερ Χάιντ. Δεν ήλεγξε τις αντιδράσεις του στο ζήτημα της «ποινικοποίησης της μοιχείας» δίνοντας την εικόνα ενός αδέξιου και άξεστου πολιτικού ηγέτη

Μεγαλωμένος στην πιο σκληρή και γνωστή για τους «νταήδες» της γειτονιά της
Κωνσταντινούπολης, ο Ερντογάν κράτησε πάντα τα «αντανακλαστικά τού
πεζοδρομίου» που πολλές φορές τον έφεραν στα πρόθυρα της πολιτικής
καταστροφής. H συντηρητική οικογενειακή του παράδοση θα τον οδηγήσει, φοιτητή
ακόμα, στο ισλαμικό κόμμα της Εθνικιστικής Σωτηρίας του Νετζμετίν Ερμπακάν και
μετά το πραξικόπημα του 1980 στο Κόμμα της Ευημερίας και αργότερα στη δημαρχία
της Κωνσταντινούπολης. H τετράμηνη φυλάκισή του, με την κατηγορία πρόκλησης
θρησκευτικών διακρίσεων για ομιλία που είχε κάνει στην πόλη Σιίρτ, αλλά κυρίως
τα παθήματα του Ερμπακάν θα αλλάξουν τον τρόπο σκέψης του και θα τον κάνουν
κυνικό πραγματιστή.

Αδεξιότητα.Με την ίδρυση του κόμματος της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης
(ΑΚΡ) θα αναγάγει τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Τουρκίας σε ακρογωνιαίο
λίθο της πολιτικής του προσπαθώντας ταυτόχρονα να δώσει μια σύγχρονη αλλά και
συντηρητική ιδεολογική βάση στο κόμμα. Όμως «οι παλιές συνήθειες αργούν να
πεθάνουν» και όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με την κρίση της μοιχείας ο «μάγκας του
Κασίμπασα» δεν άργησε να βγεί στην επιφάνεια φέρνοντας την Τουρκία αλλά και
τον ίδιο του τον εαυτό στα πρόθυρα μιας «πολιτικής αυτοκτονίας».

Ταλανιζόμενος βίαια ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα, ο Ερντογάν δεν
μπόρεσε να ελέγξει ούτε τις αντιδράσεις του ούτε το κόμμα του και συνεπώς
αδυνατούσε να διαχειριστεί το όλο ζήτημα από ιδεολογικής απόψεως, δίνοντας
έτσι την εικόνα ενός αδέξιου και άξεστου πολιτικού ηγέτη. Ο ήπιος και
ρεαλιστής Αμπντουλάχ Γκιούλ και ο λογικός Τζεμίλ Τσιτσέκ, πρώην συνεργάτης του
Οζάλ και του Μεσούτ Γιλμάζ, έδωσαν μια μεγάλη μάχη ψυχραιμίας και πραγματισμού
που τελικά απέδωσε…

Ο ψύχραιμος πολιτικός και ο «μάγκας από το Κασίμπασα»

Κάνοντας μια εντυπωσιακή στροφή 180 μοιρών, ο Ερντογάν διαβεβαίωσε τους
Ευρωπαίους ηγέτες ότι η κυβέρνησή του έχει ενστερνιστεί τις ευρωπαϊκές αξίες
και άφησε τον Μίστερ Χάιντ και τη μοιχεία στο περιθώριο…

Ο υπερσυντηρητικός πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του AKP Φαρούκ Τσελίκ,
εκ των υστέρων, ισχυρίστηκε ότι όλη η κρίση ήταν μια «τακτική κίνηση», βάσει
της οποίας ο Ερντογάν προκάλεσε σύγχυση στις Βρυξέλλες και στο τέλος πήρε
ακριβώς αυτά που ήθελε.

H ανατομία όμως της κρίσης της μοιχείας αναδεικνύει με χαρακτηριστικό τρόπο
την καθοριστική σημασία που διεδραμάτισε ο αστάθμητος ανθρώπινος παράγοντας
και τον βαθύ προσωπικό πόλεμο ανάμεσα στις δύο διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες του
Τούρκου πρωθυπουργού.