ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Περί θρησκείας

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Σωτ. Αναστασόπουλος, Πριγκίπου 22, N. Φιλαδέλφεια, γράφει:

«Είμαι χριστιανός ορθόδοξος, αγαπώ και λατρεύω τη θρησκεία μου, που μέσα από
την οικογενειακή παράδοση και θαλπωρή διδάχτηκα.

Όμως, τον τελευταίο καιρό, το πρωτόγνωρο φαινόμενο ανάμειξης της Εκκλησίας
στην πολιτική, πολύ με ανησυχεί και με πικραίνει.

Παρατηρώ ότι κορυφαίοι λειτουργοί της Εκκλησίας, με υπαινιγμούς και
χαρακτηρισμούς που σαφώς αναδίδουν κομματική δυσοσμία, δημιουργούν την
εντύπωση ότι πεισματικά έχουν βαλθεί για να μπολιάσουν, να μολύνουν τους
ιερούς χώρους της θρησκείας με την πολιτική. Να σπρώξουν την Εκκλησία προς τον
φθοροποιό κομματισμό.

Ίσως μερικοί από τους πατέρες αυτούς της Εκκλησίας να έχουν παρασυρθεί από
περιστασιακά φαινόμενα και πολιτικές συγκυρίες (υπογραφές ταυτοτήτων κ.λπ.)
και να βαυκαλίζονται από την ιδέα ότι ποδηγετούν κομματικά το χριστεπώνυμο
πλήρωμα. Αν πράγματι συμβαίνει τούτο, πλανώνται πλάνην μεγάλη. Διότι ο Έλλην
χριστιανός, επί πολλούς αιώνες έχει άρρηκτα και αρμονικά ταυτιστεί με τον παπά
που κήρυττε το Ευαγγέλιο, την αλήθεια και την αγάπη. Με τον παπά πολέμησε και
θυσιάστηκε για την πατρίδα (και για του Χριστού την πίστη την αγία) και όχι
για την πολιτική. Αυτόν τον παπά, αυτόν τον δεσπότη θέλει και σήμερα ο Έλλην.
Θέλει τον ιερωμένο αντιπρόσωπο του Θεού και όχι αντιπρόσωπο του κόμματος.

H θρησκεία είναι μονόδρομος, και σε κάθε παραστράτημα προς ξένες ατραπούς, το
ανθρώπινο υπεισέρχεται στο θείον, στο ιερό, και φθείρει την καθαρότητα της
πίστης. Προκαλεί στον πιστό σύγχυση και αμαυρώνει μέσα του το αμόλευτο
θρησκευτικό του συναίσθημα. Το κύρος και ο σεβασμός προς τον ρασοφόρο
μουδιάζει. H αίγλη της Εκκλησίας συρρικνώνεται και η λαμπρότης της θρησκείας
υπολείπεται.

Ο Έλλην είναι αγνός χριστιανός. Δεν είναι φονταμενταλιστής, ρατσιστής ή
πουριτανός, και θα ήταν έγκλημα, αν με παραπλανητικά διχαστικά κηρύγματα του
διαταράξουμε τη χριστιανική του συνοχή. Του θολώσουμε το ωραίο ιδανικό της
πίστης και της λατρείας, χάρη προσωπικών φιλοδοξιών, επιρροής και προνομίων.

Και τώρα, λίγα λόγια για την πολιτική μας ηγεσία: Τις ζοφερές εποχές του 1963,
που έγινε κάποια πολιτική δολοφονία, πρωθυπουργός της χώρας ήταν ο αείμνηστος
Κων/νος Καραμανλής. Όταν του ανηγγέλθη αυτό το κακό μαντάτο, λέγεται ότι με
οργή και ιερή αγανάκτηση αναφώνησε εκείνο το “ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο”.
Στη συνέχεια αυτής της δεκαετίας, όλοι γνωρίσαμε ποιοι κυβερνούσαν τότε αυτόν
τον τόπο. Αλλά φευ! Ήταν εκείνοι που ήθελαν να… “αποκαθάρουν” τη χώρα από
τους “μολυσμένους Έλληνες”, “να προστατεύσουν” την πατρίδα από τους…
“κινδύνους και τα δεινά της Δημοκρατίας”. Ήταν εκείνοι που πούλησαν την Κύπρο.
Νοσταλγοί και θιασώτες αυτού του είδους αρρωστημένων φιλοδοξιών, υφέρπουν
παντού και πάντοτε. Διάχυτο το άκουσμα και δεν κομίζω γλαύκα. Είναι βγαλμένοι
από την ίδια μήτρα, αλλάζουν μανδύα, προσωπείο και προσχήματα, ανάλογα με τους
καιρούς, και καραδοκούν.

Δεν θα επεκταθώ, θα ευχηθώ μόνο ολόψυχα, μαζί με όλους τους εχέφρονες Έλληνες,
όπως η κάθε δημοκρατική πολιτική μας ηγεσία μη βρεθεί ποτέ στη δύσκολη θέση να
επαναλάβει τη ρήση “Ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο”, και όλοι εμείς οι άλλοι,
να μην ψάλλωμεν αλαφιασμένοι το “Σώσον Κύριε τον λαόν σου”. Βεβαίως, για όλα
αυτά, σίγουρα έχουσι γνώσιν οι φύλακες σήμερα».