Δρόμοι

Να γίνει…

… νόμιμη η πορνεία ή όχι; Την ώρα που αυτό το δίλημμα απασχολεί τη Βρετανία,
ο ζωγράφος και συγγραφέας Σεμπάστιαν Χόρσλεϊ, ένας άνδρας που περηφανεύεται
πως έχει πλαγιάσει με 1.000 γυναίκες (χωρίς ποτέ να ξεχάσει να πληρώσει
καμιά), έγραψε στην εφημερίδα «Ομπζέρβερ» για τις πλούσιες εμπειρίες του από
τον αγοραίο έρωτα. Θυμάται την πρώτη του φορά (ακόμη έχει την απόδειξη). H
κοπέλα ήταν «ζωντανή», ήταν θερμή – και σίγουρα καλύτερη από το τίποτα. Τότε,
ο Σεμπάστιαν ήταν 16, τώρα είναι 41 ετών. «Είμαι γνώστης της πορνείας»,
γράφει. «Ξέρω να παίρνω το άρωμά της, να το γεύομαι, να το στριφογυρίζω στο
στόμα μου. Μακάρι να μπορούσα να ντραπώ. Μα δεν μπορώ. Λατρεύω τις πόρνες και
τα πάντα γύρω τους. Και νοιάζομαι τόσο πολύ γι’ αυτές, που δεν θέλω να γίνουν
νόμιμες».

Στα αγγλικά…

… μπορντέλα μπαίνεις μέσα σε ταπεινά δωμάτια τόσο σκοτεινά, που βρίσκεις τη
γυναίκα μόνο με τη μέθοδο Μπράιγ. Αντίθετα, στη Νέα Υόρκη κάθεσαι σε ένα
πανάκριβο κρεβάτι και όλες οι γυναίκες περνούν από μπροστά σου σαν πιάτα με
σούσι. Το σπουδαίο στον αγοραίο έρωτα είναι η ποικιλία, λέει ο «γευσιγνώστης»
της πορνείας. Λέει και άλλα. Στο μπορντέλο, η μεγαλύτερη ευχαρίστηση είναι πως
ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει. Χειρότερες ακόμη και από τη μονογαμία είναι
οι «σχέσεις» της μιας νύχτας. Λες ένα σωρό ψέματα για να πλαγιάσεις με μια
γυναίκα για την οποία δεν δίνεις δεκάρα.

Τα χειρότερα…

… πράγματα στη ζωή είναι δωρεάν, λέει ο Σεμπάστιαν. «H αξία χρειάζεται κάτι
που να αναγράφει την τιμή. Πώς να σεβαστεί κανείς μια γυναίκα που δεν μπορεί
να εκτιμήσει τον εαυτό της; Μια πόρνη υπάρχει εκτός συστήματος. Είτε την
απορρίπτει είτε το απορρίπτει. Ή και τα δυο. Επικρατεί γενικά η εντύπωση πως ο
άνδρας εκμεταλλεύεται τη γυναίκα. Όμως, ο άνδρας δεν παίρνει και η γυναίκα δεν
δίνει. Το πήδημα με μια πόρνη είναι το αγνότερο πήδημα από όλα». Ο λόγος που ο
Σεμπάστιαν Χόρσλεϊ έχει αυτό το «κόλλημα» με τις πόρνες είναι επειδή του
αρέσει να παραβιάζει τον νόμο (άλλος ένας λόγος για τον οποίο δεν επιθυμεί τη
νομιμοποίηση της πορνείας). Άραγε ποιο λόγο έχει η επίσημη πολιτεία για να
επιθυμεί τόσο διακαώς αυτή τη νομιμοποίηση;

Ο Σεμπάστιαν…

… μπήκε στον κόπο και ρώτησε – ποιον άλλο; – την αγαπημένη του πόρνη στο
Σόχο. «Όχι, με κανένα τρόπο!» αντέδρασε εκείνη. «Προσπάθησα και βρήκα μια
κανονική δουλειά πριν από μερικούς μήνες. Με την Εφορία, στο τέλος δεν μου
απέμενε τίποτα. Τουλάχιστον τώρα δεν έχω νταβατζή». Να, λοιπόν, κάτι που
εξηγεί το ξαφνικό πάθος του κράτους για τη νομιμοποίηση, κάτι που διαφθείρει
κράτος (νταβατζήδες) και πολίτες (ψεύτες) περισσότερο ακόμη και από την ίδια
την πορνεία.