ΓNΩMH Γήπεδο ή καναπές;

Την παλιά ρομαντική εποχή το πρωτάθλημα παιζόταν τις Κυριακές με ώρα έναρξης
τις 3 το μεσημέρι. H ώρα και η ημέρα είχαν γίνει θεσμός. Όπως και το
τρανζιστοράκι. Τα γήπεδα γέμιζαν. Και το βράδυ, όσοι είχαμε τηλεοράσεις,
καθόμασταν με θρησκευτική ευλάβεια για να δούμε την «Αθλητική Κυριακή».
Πέρασαν τα χρόνια. H τηλεόραση έριξε χρήμα στην ποδοσφαιρική πιάτσα και οι
ομάδες, υπό καθεστώς ομηρείας πλέον, παίζουν τις ώρες που θα καθορίσουν τα
κανάλια, με την ΕΠΑΕ να παρακολουθεί, ανήμπορη ν’ αντιδράσει. Το πρωτάθλημα
έγινε φέτες. Ξεκινάει από το απόγευμα του Σαββάτου και τελειώνει τα μεσάνυχτα
της Κυριακής! Οι φίλαθλοι βομβαρδίζονται με ματς αμφιβόλου ποιότητας. Φέτος,
που ο κόσμος δείχνει να έχει τάση επιστροφής στα γήπεδα, κάποιοι έχουν βαλθεί
να τον «αποτοξινώσουν» από το πιο αγαπημένο άθλημα. Στην Ιταλία, όπου επίσης
τα έσοδα από τα κανάλια είναι τεράστια προς όλες τις ομάδες, τα παιχνίδια που
δείχνει η τηλεόραση απ’ ευθείας είναι δύο ή το πολύ τρία. Εδώ και 100 χρόνια
οι αγώνες του Καμπιονάτο αρχίζουν στις 3 το μεσημέρι. Βρέξει – χιονίσει. Με
κρύο ή με ζέστη. Προηγείται η μάζωξη της οικογένειας το μεσημέρι της Κυριακής
στο σπίτι, το γεύμα και μετά το γήπεδο. Όπως ακριβώς γινόταν στην Ελλάδα εδώ
και δεκαετίες. Τι θέλουμε να πούμε; Αν δεν υπάρξει μέτρο στην «προσφορά
τηλεοπτικού ποδοσφαίρου» ελλοχεύει ο κίνδυνος να βλέπουμε άδεια γήπεδα και
γεμάτους καναπέδες. Αυτό το πρωτάθλημα θέλετε;…