«Σήμερον Nέον Έργον»

Θυμάμαι λίγο πιο παλιά στα θέατρα γινόταν κάτι παράλογο. Δεν το καταλάβαινα
τότε, ήρθε ο χρόνος όμως (που να μην έσωνε) και με δικαίωσε. (Λίγο πιο) παλιά
λοιπόν αν μια παράσταση δεν «τράβαγε» άλλαζαν έργο αμέσως. Κατά τη γνώμη τους
βέβαια, γιατί ποιο άλλο έργο; Οι ίδιοι ηθοποιοί ήτανε, το ίδιο έργο παίζανε…
Άλλαζε, αν θες, κάπως ο τίτλος. Από «Ερωτικές απιστίες» γινόταν «Ερωτικές
καντρίλιες» ή ένας άλλος χαμένος στα βάθη του χρόνου χορός, αλλά τα ρούχα
ίδια. Μόνο στο χρώμα αλλάζανε. Από τον ίδιο «οίκο» άλλωστε τα παίρνανε με
αντικαταβολή διαφημίσεις στο πρόγραμμα: Τα φορέματα της κυρίας Μανιάνας είναι
του «Οίκου» Ταδεδείνα. Τα παπούτσια της δίδος Στραπατσαρδάκη είναι απ’ του
Αφοί Σπεντζογιάννη (και η καρδιά της κυρίας κομπάρσας είναι μαύρη). Δεν
υπήρχαν σινιέ τότε και Αρμάνι και Βερσάτσε και Βασίλειοι Κωστέτσοι. Κάτι
μεγαλομοδίστρες, με μοδιστράδικα που τα βαφτίζανε «οίκους». Τα σκηνικά τώρα τα
«μεταθέτανε» λίγο (διότι στενόκωλη η σκηνή χωρίς ύψος και τραμπουκέτο), άντε
να βάλεις το σπετσάτο με την πόρτα από δεξιά αριστερά και το παράθυρο από το
πλάι να το μετακομίσεις στο κέντρο. Ένα βαψιματάκι και ούτε του παπά. Και μετά
βγαίνανε και την Κυριακή στο «Θέατρο στο μικρόφωνο του κυρίου Αχιλλέα Μαμάκη»
ή στον «Θεατρικό κόσμο της συνεργάτιδός μας Μαρίας Δημητρέα» και διαλαλούσαν
ελληνικά την «αβάν» τους την πρεμιέρα. Πέρασαν βέβαια τα χρόνια (αυτό είναι
κάτι που ποτέ δεν θα τους συγχωρήσω) και τώρα πια… Σχεδόν ποτέ δεν αλλάζουμε
έργο στη μέση της σεζόν. Σε περίπτωση ατυχήματος, πάμε κουτσά μέχρι των Βαΐων,
άντε Καθαρά Δευτέρα και την άλλη σεζόν πια με άλλους συνεργάτες, άλλους
ηθοποιούς, σκηνοθέτες, σκηνογράφους «πάμε γι’ άλλα». Αν και καλλιτέχνες
δηλαδή, κάτι καταλάβαμε. Ευτυχώς όμως είναι οι πολιτικοί και με την πολιτική
τους κρατάνε ακόμα την παράδοση αυτού του ξεπερασμένου (μουχλιασμένου κατ’
άλλους, αραχνοκατοίκητου) θεάτρου. Αιτία για την αναδρομή αλλά και την
αντιπαραβολή Θεάτρου – Πολιτικής στάθηκε μια φράση του Γιάννη Πρετεντέρη πριν
από δέκα μέρες στο «Βήμα», που χάθηκε όμως μέσα στον θόρυβο της πτώσης του
ελικοπτέρου και την ανάδυση της ανικανότητας και ασυνεννοησίας της σημερινής
κυβέρνησης (να την πω έτσι). H φράση είναι: «Ωραία η χθεσινή ομιλία του κυρίου
Σημίτη που μας διάβασε ο κύριος Καραμανλής στη Θεσσαλονίκη». Έξοχη φράση. Όμως
είχε την τύχη να πέσει μέσα στα θολά νερά της τηλεταινίας «H κολοκυθιά του
θανάτου» που προέβαλαν (και προβάλλουν ακόμα) τα κανάλια:

– Εσείς φταίτε για το Σινούκ.

– Και γιατί να φταίμε εμείς;

– Αμ ποιοι να φταίνε;

– Να φταίτε εσείς.

– Πριτς!

Το «πριτς» ελέχθη από τον κύριο Λιάπη προς όλα τα κανάλια που τον καλούσανε κι
αυτός απαξιούσε, δήλωσε δε: «Σιγά μην ξυριστώ να κάνω δηλώσεις στην TV». Τώρα
αυτά βέβαια, διότι πριν από τις εκλογές πού τον έχανες πού τον έβρισκες, στο
«παραθύρι στεκόσουν», και να οι κόντρα ξούρες. H χαρά της «Ζιλέτ Μακ 3
Τούρμπο» ο δικός σου.

Γι’ αυτό – ως ηθοποιός μιλάω – αλλάξτε. Καλά, θέατρο όχι, μην αλλάζετε, παίχτε
το ίδιο, αλλά τουλάχιστον αλλάξτε έργο. Αλλάξτε ηθοποιούς, αλλάξτε σκηνοθέτη,
αλλάξτε σκηνικό, αλλιώς, όπως τελειώνει στο ίδιο άρθρο ο Πρετεντέρης, το μόνο
που μπορεί να καταφέρετε είναι «ν’ αλλάξουνε πελάτες τα μπουζουξήδικα της
συμπρωτεύουσας».