Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Την μυστηριώδη «Δημοκρατία των Πιποπίποι» την «επισκέφθηκα» χάρη στο καινοτόμο
μυθιστόρημα του Ιταλού συγγραφέα Αντόνιο Ταμπούκι. Ο «Τριστάνο πεθαίνει» είναι
ο τίτλος του. Ο (προδομένος) ήρωας του μυθιστορήματος, ο Τριστάνο, είναι
ετοιμοθάνατος και αφηγείται σε έναν αόρατο «συγγραφέα» τις περιπέτειες της
ζωής του. Δεκαετίες πριν, βρέθηκε στην Ελλάδα ως στρατιώτης της φασιστικής
Ιταλίας: πυροβόλησε έναν Γερμανό στρατιώτη και έπειτα ενώθηκε με τους
παρτιζάνους. Έτσι άρχισε η αντιστασιακή του δράση. Στην Ελλάδα γνώρισε επίσης
τον μεγάλο έρωτα της ζωής του: τη Δάφνη ή Μαύρη Ελιά (Mavri Elia), όπως την
αποκαλεί. Εδώ όμως, σταματώ την αφήγηση της αφήγησης. Θέλω να μιλήσω μόνο για
την παράξενη «Δημοκρατία των Πιποπίποι».

***

Κατ’ αρχάς, τι σημαίνει Πιποπίποι; Ουσιαστικά, πρόκειται για αμετάφραστο όρο.
Μια πρόχειρη μετάφραση στα ελληνικά θα ήταν ίσως το «Παρλαπίπας». Για να μην
«μπλέξω» όμως με ετυμολογίες, διατηρώ τον πρωτότυπο όρο. Οι Πιποπίποι λοιπόν,
είναι εκπρόσωποι μιας παντοδύναμης θρησκείας, που δεν είναι ακριβώς θρησκεία.
Μιας επικρατούσας ιδεολογίας που δεν είναι ακριβώς ιδεολογία. Γι’ αυτό, ούτε
μια διαδήλωση διαμαρτυρίας δεν μπορείς να διοργανώσεις ενάντια στους
Πιποπίποι. Το δικό τους σπεσιαλιτέ είναι το θέαμα και η ψυχαγωγία. Ακόμα και
το ανθρώπινο πτώμα το μετατρέπουν σε θέαμα. Πρόκειται για αδιάβαστους
ανθρώπους που γνωρίζουν τα πάντα. Πωλούν με χιούμορ εθνικιστικά μελό και
ρατσισμό: συγκροτούν «συντριπτικές πλειοψηφίες» που συντρίβουν τις μειοψηφίες.
Οι Πιποπίποι μιλούν για το χρώμα των εσωρούχων της τάδε, όπως και για το αν
πρέπει να ψηφίσουμε λίγο πιο κεντροαριστερά, λίγο πιο κεντροδεξιά.

***

Ο Τριστάνο γνώρισε τους Πιποπίποι πολύ πρόσφατα. Κάποια μέρα, τον πλησίασε
θορυβωδώς στον δρόμο ένας κοντόχοντρος τύπος με ύφος μαντρόσκυλου και του
είπε: «Εγώ είμαι το μέλλον σου, αγαπητέ αντιστασιακέ. Για μένα αγωνίστηκες
τόσα χρόνια χωρίς να το ξέρεις. Για μένα, που θα ιδρύσω τη “Δημοκρατία των
Πιποπίποι”. Θέλεις να σε κάνω παρουσιαστή μιας λαϊφστάιλ εκπομπής;». Ο
Τριστάνο κατάλαβε τότε ότι οι Πιποπίποι αποτελούσαν έναν εντελώς καινούργιο,
παντοδύναμο Θεό, που η θρησκεία του ήταν ακριβώς η απουσία της θρησκείας.
Μπορούσε να υποδύεται όλες τις θρησκείες χωρίς να είναι καμία απ’ αυτές. Ήταν
ταυτόχρονα ορατός και ψευδαισθητικός, η προβολή του εαυτού του και όλων μαζί,
των επιθυμιών και των ονείρων, του τίποτα και των πάντων, ήταν φτιαγμένος με
ηλεκτρόνια και όμως δεν είχε μόρια…

***

Μια καλοκαιρινή νύχτα ο Τριστάνο στεκόταν στην ταράτσα του σπιτιού του, όταν
άκουσε τη φωνή του άγνωστου Θεού χωρίς θρησκεία: «Μη σκέφτεστε άνθρωποι, η
σκέψη κουράζει και δεν αξίζει τον κόπο… αφού κουραστήκατε από τις σκέψεις,
σκεφτείτε μόνο εμένα και εγώ θα σκέφτομαι εσάς, έτσι θα σας σκέφτονται, εγώ
είμαι Πιποπίποι και σας προστατεύω από την ίδια σας τη σκέψη…

Και αυτό που σας περιμένει αύριο (…) γιατί αύριο είναι μια άλλη μέρα… σας
φαντάζομαι όλους εκεί, το βράδυ, μαζεμένους στα σπήλαιά σας με τις μοκέτες
σας, κοιτώντας μαγεμένοι και με μέγιστη προσήλωση την ηλεκτρονική φωτιά και
βελάζοντας εν χορώ (…), ενώ αυτός θα είναι ο Θεός σας και δεν θα έχετε άλλον
Θεό εκτός από αυτόν… και οι ηλεκτρονικές φωτιές των άλλων χωρών δεν θα είναι
πολύ διαφορετικές από αυτή της δικιάς σας: στην καθεμία αυτοί που της
αξίζουν…».

ΥΓ. H στήλη αποφάσισε να γράψει σήμερα για τη «Δημοκρατία των Πιποπίποι»,
παίρνοντας αφορμή και από «Τα αδέσποτα» του Γ. Χάρη το περασμένο Σάββατο στα
«NEA», όπου ανάμεσα στα άλλα γίνεται λόγος για τα «τηλεοπτικά παρακάναλα» και
τον «επιστήμονα του λαϊφστάιλ ρατσισμού».

Ο Γκαζμέντ Καπλάνι είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος.

INFO

Το βιβλίο του Αντόνιο Ταμπούκι «Ο Τριστάνο πεθαίνει» θα κυκλοφορήσει τους
προσεχείς μήνες από τις Εκδόσεις Άγρα.