ΣΟΦIA KΟKΟΣAΛAKH «Tο Παρίσι μπορεί να με περιμένει»

Είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ταλέντα της βρετανικής μόδας. Άφησε το
στίγμα της στις Τελετές Έναρξης και Λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.
Και τώρα ετοιμάζει τις βαλίτσες της για τις πασαρέλες του Παρισιού. Γιατί η
Ελληνίδα σχεδιάστρια μόδας Σοφία Κοκοσαλάκη αποφασίζει να αφήσει τη σιγουριά
του Λονδίνου και να κάνει ένα πανάκριβο και γεμάτο ρίσκο βήμα να δοκιμάσει τις
δυνάμεις της στις πασαρέλες του Παρισιού;

«Εξαιτίας των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν αδύνατον να έχω έτοιμη την κολεξιόν μου
για την Εβδομάδα Μόδας του Λονδίνου», εξηγεί η Σοφία Κοκοσαλάκη, θέλοντας να
διασκεδάσει οποιαδήποτε προσπάθεια αρνητικής κριτικής σχετικά με τη φετινή
επιλογή της και δεδομένου ότι οι επιδείξεις στο Παρίσι αρχίζουν δεκαπέντε
ημέρες μετά τη λήξη της εβδομάδας μόδας του Λονδίνου.

«Επιχείρησα η νέα μου συλλογή να είναι πλήρως ισορροπημένη. Μπορείς να βρεις
τα πάντα. Από φουσκωτά μπουφάν και δερμάτινα μέχρι βραδινά φορέματα,
παντελόνια για καλό ντύσιμο, πλεκτά, κοντά και μακριά σακάκια», λέει. Όσο για
τα χρώματα; Κυριαρχούν και πάλι τα σκούρα χρώματα, με έμφαση στο καφέ:
«Χρησιμοποίησα το καφέ επειδή το θεωρώ μια ωραία εναλλακτική του μαύρου. Πάει
με όλα τα χρώματα, ακόμη και με το μαύρο, δείχνει πολύ μοντέρνο. Το να είναι
μια γυναίκα θηλυκή δεν είναι έγκλημα, αλλά προσπάθησα να αποφύγω τα προφανή,
δηλαδή εμπριμέ με λουλούδια και δαντέλα.

Είναι αλήθεια πάντως πως πρόκειται για μια συλλογή που “καλύπτει”, γεγονός
που οφείλεται στο ότι είναι χειμώνας. Είναι ρεαλιστική».

Ποιο είναι όμως το στίγμα της Ελληνίδας σχεδιάστριας που ύστερα από τέσσερα
χρόνια στη Φιλοσοφική Αθηνών αποφάσισε πως δεν μπορούσε να γίνει ούτε
εκπαιδευτικός, ούτε δημοσιογράφος, αλλά πως ήθελε να ασχοληθεί με τον κόσμο
της μόδας; «Εξυπνάδα, θηλυκότητα και πραότητα, ενώ μερικές φορές βγάζει ένα
πολύ δυνατόν προφίλ, σχεδόν ατσάλινο», λέει η καθηγήτριά της Λουίζ Ουίλσον στο
Central Saint Martins.

«Απολλώνια αισθητική»

Πώς χαρακτηρίζει τη δουλειά της για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας; «Θα
έλεγα ότι ακολούθησα μια απολλώνια αισθητική. Οπωσδήποτε υπήρχαν αναφορές στην
παράδοση, τον πολιτισμό και την ιστορία της Ελλάδας, αλλά σε καμία περίπτωση
δεν ήταν ένας απλός χιτώνας». H ελληνική παράδοση όμως δεν λείπει και από τις
υπόλοιπες δημιουργίες της. «H χειροτεχνία με ενδιέφερε από παιδί», λέει και
θυμάται τη γιαγιά της, που από τα έξι της τής μάθαινε πλέξιμο με το βελονάκι.
Σπεύδει ωστόσο να επισημάνει πως επηρεάζεται και από τα κοστούμια άλλων χωρών,
όπως είναι η Ουγγαρία, η Ρωσία ή ακόμη και από τις φορεσιές των ιθαγενών της
Αμερικής. «Ο κόσμος όμως δεν ξέρει και όταν βλέπει κάτι λέει “είναι ελληνικό”
και τελειώνει το θέμα».

Επιμέλεια: Μαίρη Αδαμοπούλου