είδα στην πόλη

Ο γενικός ενθουσιασμός για την καλή εικόνα της περιοχής της Αθήνας και για τα
μεγάλα έργα, λίγο πριν από την έναρξη και κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών
Αγώνων, δεν είναι ο ίδιος και σήμερα. Ιδιαίτερα την τελευταία εβδομάδα ήταν
πεσμένος. H ελπίδα για πιο καθαρή πόλη και για στοιχειώδη ανακούφιση από το
κυκλοφοριακό αρχίζει να εκπνέει. Το τραμ, από το οποίο περίμενα κάποια άνεση
στο κυκλοφοριακό, αφού διαμένω στην Καλλιθέα και μετακινούμαι προς τα Νότια,
δεν με ικανοποιεί. Είναι πολύ αργό ως μέσο κυκλοφορίας και βλέπω πολλούς
συνεπιβάτες μου να δυσανασχετούν και ορισμένες φορές να διαμαρτύρονται.

Δεν είμαι χαρακτήρας που διαμαρτύρεται ούτε μου αρέσουν οι γκρίνιες.
Αγαπώ και στηρίζω καθετί καλό που γίνεται, αλλά δεν μπορώ να επικροτώ γεγονότα
που δεν έχουν σχέση με την καθημερινή πραγματικότητα. Πρέπει κατ’ αρχάς να πω
ένα μεγάλο μπράβο για ορισμένα μεγάλα έργα που έγιναν, όπως η Αττική Οδός.

Πράγματι είναι σημαντικό έργο που βοηθά τους Έλληνες πολίτες (με πολύ βαρύ
αζημίωτο) αυτός ο μεγάλος δρόμος, που πιστεύω πως λύνει πολλά κυκλοφοριακά
προβλήματα. Είναι παράλληλα όμως (η Αττική Οδός) και ο καθρέφτης για όλους
τους ξένους που μετακινούνται προς το αεροδρόμιο. Επίσης δεν μπορούμε να
αρνηθούμε τα σπουδαία έργα που έγιναν γύρω από το Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο
της Αθήνας και μέσα σ’ αυτό. Από τη μια πλευρά έδωσαν την καλή μαρτυρία προς
το εξωτερικό αλλά είναι πολύ χρήσιμα και για τη χώρα μας. Καλά λοιπόν ορισμένα
μεγάλα έργα. Αλλά πίσω από αυτή τη βιτρίνα κρύβεται μια διαφορετική
πραγματικότητα που διαπιστώνει κανείς καθημερινά όταν κινείται μέσα στο κέντρο
της Αθήνας και σε μικρές αποστάσεις γύρω από αυτό. Κυκλοφοριακή ασφυξία,
θόρυβοι, εκνευρισμός. Δρόμοι με λακκούβες, πεζοδρόμια με χαλασμένα πλακάκια,
ταλαιπωρία παντού. Το θέμα με την καθαριότητα επανήλθε αμέσως με τη λήξη των
Ολυμπιακών Αγώνων. Θέλω επίσης να εκφράσω και την αντίθεσή μου στις εκδηλώσεις
(που κάλυψαν το μουσικό μέρος) της Τελετής Λήξης. Έστω κι αν έχουν περάσει 15
μέρες, δεν μπορώ, ως μουσικός και ως τηλεθεατής, να μην πω ότι η Ελλάδα έχει
πολύ σπουδαία μουσική παράδοση, που δυστυχώς οι υπεύθυνοι και οι μάνατζερ δεν
την έδειξαν. Και το μπουζούκι με τον τρόπο που το παρουσίασαν το εξαφάνισαν ή
το εξευτέλισαν. Κρίμα, γιατί όλος ο πλανήτης έχει συνδέσει τη μουσική Ελλάδα
με αυτό το μαγικό και σοβαρό λαϊκό όργανο.