Πρόσωπα Xρονογράφος της κοινής μοναξιάς μας

«Πιστεύω πως αυτό είναι που όλοι αναζητούν: τραγούδια που έχουν μέσα τους
περιπέτεια, ακολασία, ερωτισμό, αποτυχίες και φόνους».

Τομ Γουέιτς. Ο καινούριος δίσκος του, «Real Gone», κυκλοφορεί στις 4 Οκτωβρίου

Έτσι είχε απαντήσει κάποτε ο Τομ Γουέιτς σ’ έναν παραγωγό ραδιοφώνου που
προσπαθούσε να καταλάβει τα μυστικά της ποίησής του. Χρονογράφος της κοινής
μοναξιάς μας, ο Γουέιτς φρόντιζε ανέκαθεν να διατηρεί μια σκιά αοριστίας γύρω
από τον εαυτό του, ένα σύννεφο καπνού σαν αυτό που βγαίνει από τα τραγούδια
του. Παραμυθάς και φαρσέρ, ηθοποιός και μουσικός, έχει επιτρέψει ν’ ακούγονται
γι’ αυτόν ένα σωρό θρύλοι που κανείς δεν ξέρει σε ποιο βαθμό ανταποκρίνονται
στην πραγματικότητα. Και το μυστήριο γύρω από τη σχέση τής τέχνης του με τη
ζωή του συνεχίζεται, προς μεγάλη ικανοποίηση όσων επιμένουν ν’ αναζητούν σ’
ένα άλμπουμ συγκινήσεις και απρόβλεπτους ορίζοντες. Δεν πρόκειται θα τους
απογοητεύσει ούτε το «Real Gone», ο καινούργιος του δίσκος που θα κυκλοφορήσει
στις 4 Οκτωβρίου με τραγούδια που μιλάνε «γι’ αυτούς που έχουν χάσει το μυαλό
τους» αλλά και γι’ αυτούς που έφυγαν πραγματικά, για πάντα, σε καιρούς ειρήνης
και πολέμου.

Ποιητής της αμερικάνικης νύχτας και των απόκληρων της ζωής, ο Γουέιτς ουδέποτε
έγινε «μπεστ-σέλερ» στις ΗΠΑ. Οι πολλοί και πιστοί θαυμαστές του βρίσκονται
στην Ευρώπη. Την Παρασκευή κυκλοφορεί στην Ιταλία από τις εκδόσεις Arcana η
ιταλική μετάφραση της βιογραφίας του από τον Τζέυ Σ. Τζέηκομπς με τίτλο «Άγρια
Χρόνια: H ζωή και ο μύθος του Τομ Γουέιτς». Ο συγγραφέας, δημοσιογράφος και
σκηνοθέτης, αφηγείται τη ζωή τού τραγουδοποιού από την αρχή, από τότε που
επέβαλε στον εαυτό του το περιθώριο σε αναζήτηση της έμπνευσης. Χαμένος στα
αχανή προάστια του Λος Άντζελες, συχνά είχε για σπίτι ένα αυτοκίνητο, έκανε
τις πιο ταπεινές δουλειές, μεθοκοπούσε, κοιμόταν στα πιο άθλια ξενοδοχεία. Δεν
είχε κανένα πάθος για τον Τζίμι Χέντριξ ούτε για τους άλλους ροκάδες της
εποχής του, αγαπούσε τους στίχους του Μπομπ Ντύλαν και τους δίσκους των 78
στροφών των γονιών του, τον Πόρτερ και τον Γκέρσουιν, πριν ανακαλύψει τον
Μόουζ Άλλισον και τον Ντίζυ Γκιλέσπι. Λάτρεψε τους μπήτνικ συγγραφείς,
ταυτίστηκε με τον Κέρουακ. Και παρουσίαζε τα τραγούδια του στο θρυλικό
Troubadour Club, όπου τον ανακάλυψε ο μάνατζερ του Φρανκ Ζάππα.

Μέχρι που στα στούντιο του Φράνσις Φορντ Κόπολλα συνάντησε την Καθλήν, μια
αναγνώστρια σεναρίων. Και ο μέθυσος νυχτόβιος μεταμορφώθηκε σε εκκεντρικό
τζέντλεμαν αγρότη, σύζυγο και πατέρα. Σήμερα έχουν τρία, μεγάλα πλέον παιδιά
και γράφουν μαζί τα άλμπουμ, στο σπίτι τους στην εξοχή, στο Πεταλούμα της
Καλιφόρνιας. Δεν πίνει πλέον ούτε καπνίζει, στα τραγούδια του όμως επιστρέφει
κατά καιρούς σ’ εκείνον τον τύπο της νύχτας και του δρόμου που ήταν άλλοτε.