ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ H διαιτησία

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Δημ. Γιώτης, Τζαρτζάνου 15, Λάρισα, γράφει: «Επικίνδυνο κοινωνικό
φαινόμενο τείνει να καταστεί πλέον η διαιτησία. Όπως σε κάθε κοινωνικό τομέα,
έτσι και στο ποδόσφαιρο υπάρχουν επίορκοι. H διαφορά στην προκειμένη περίπτωση
είναι ότι οι μεν δημόσιοι λειτουργοί ορκίζονται και όταν παρανομούν
τιμωρούνται, ενώ στην ποδοσφαιρική διαιτησία αυτή η πολυτέλεια του όρκου
φυσικά δεν υπάρχει, με αποτέλεσμα η παρανομία να γίνεται πιο συχνά και με
μεγαλύτερη ευκολία.

Σε όλα τα πλάτη και τα μήκη του κόσμου είναι γεγονός αναμφισβήτητο και γενικώς
παραδεκτό ότι κακές διαιτησίες υπάρχουν. Άλλες από άγνοια των κανονισμών
συγχωρούνται, άλλες όμως, από πρόθεση, δυστυχώς μένουν ατιμώρητες.

Βάσει του κανονισμού, όταν κάποιος διαιτητής υποπέσει σε κάποιο σφάλμα, τότε
το αρμόδιο πειθαρχικό όργανο τον τιμωρεί το πολύ με δύο ή τρεις αγωνιστικές,
χωρίς καμιά άλλη συνέπεια. Έτσι ο τιμωρηθείς, αφού εκτίσει την ποινή του,
βλέπουμε να διαιτητεύει ξανά και να επαναλαμβάνει τα ίδια, ίσως και χειρότερα
λάθη.

Πράγματι, έχουμε γίνει μάρτυρες θλιβερών γεγονότων σε ποδοσφαιρικές
συναντήσεις λόγω κακών διαιτησιών. Αγανακτισμένοι φίλαθλοι (οπαδοί) μην
μπορώντας να αντέξουν την αδικία, εξοργίζονται, θυμώνουν και πολλές φορές
βιαιοπραγούν κατά πάντων.

Το ερώτημα που τίθεται, είναι ποιος φταίει;

H απάντηση είναι απλή και κατηγορηματική.

Πρώτα απ’ όλους η Πολιτεία ως ηθικός αυτουργός και κατά δεύτερο λόγο ο
ανθρώπινος παράγοντας (διαιτητής). Οι φίλαθλοι, οπαδοί τής κάθε ομάδας, και
ανεκτικοί και υπομονετικοί είναι τις περισσότερες φορές, συγχωρούν τα
ανθρώπινα λάθη και συμβιβάζονται με αυτά, όμως όταν καταλάβουν ότι υπάρχει
δόλος και τα λάθη γίνονται εσκεμμένα, τότε εξαγριώνονται, επαναστατούν και
φυσικά παρανομούν.

Διερωτάται κανείς, γιατί άραγε σε διεθνείς συναντήσεις δεν συμβαίνουν αυτά
“εκτός της γειτονικής μας Τουρκίας” και οι αγώνες διεξάγονται με ομαλότητα,
χωρίς καμία διαμαρτυρία;

H απάντηση είναι απλή: γιατί υπάρχουν ασφαλιστικές δικλίδες, που δεν
επιτρέπουν στον κάθε τυχάρπαστο να παρανομήσει. Γιατί λοιπόν να μη συμβαίνει
το ίδιο και στη δική μας πατρίδα;

Προφανώς, γιατί η Πολιτεία δεν θέλει, δεν παίρνει τα κατάλληλα μέτρα, ώστε το
κακό να χτυπηθεί στη ρίζα του, ώστε να σταματήσει επιτέλους η ανώμαλη αυτή
κατάσταση άπαξ διά παντός.

Εάν πράγματι η Πολιτεία είχε πρόθεση να στηρίξει έμπρακτα το δημοφιλές αυτό
λαϊκό άθλημα, θα είχε θεσπίσει νόμους αυστηρούς και το πρόβλημα θα είχε λυθεί
εδώ και αρκετά χρόνια».