Διαστάσεις Γυμνοί μπρος στη γυμνή αλήθεια

Τα περισσότερα παιδιά δεν πήγαν χθες στα έξι εναπομείναντα σχολεία του
Μπεσλάν. Μερικά όμως το αποτόλμησαν. Αποχαιρέτησαν τις μητέρες τους, σκούπισαν
τα δάκρυά τους, κράτησαν ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των θυμάτων και ξεκίνησαν
το μάθημα.

Άδειες αίθουσες: τα λιγοστά παιδιά που πήγαν χθες σχολείο στο Μπεσλάν τηρούν ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των χαμένων συμμαθητών τους

«Έχω αποβληθεί απ’όλα τα σχολεία του κόσμου. / Έχω εξοριστεί από παντού για
κάποιου τις αμαρτίες. / Αλλά ήλθα σε σένα, Μπεσλάν/ για να διδαχθώ απ’τα
ερείπια του σχολείου σου.

Μπεσλάν, το ξέρω ότι είμαι κακός πατέρας. / Τι θα συνέβαινε άραγε αν έβλεπα με
τα μάτια μου/ και τους πέντε γιους μου να πεθαίνουν/ ενώ εγώ για τιμωρία θα
ζούσα μέχρι τα βαθειά γεράματα;

Μπεσλάν, κατάλαβα πως δεν είμαι σε άγνωστο τόπο/ όταν ανακάλυψα μια καρδιά/
αδέξια κομμένη μ’ ένα σουγιά/ να πάλλεται σ’ ένα καμένο θρανίο.

Δυναμιτιστή ποιητή με αποκάλεσαν στη Ρωσία/ Εδώ, σε σύγκριση με τον δυναμίτη,
είμαι μόνο ένα κουνούπι/ Κανείς μας δεν έχει δικαιολογία/ αν κάτι σαν κι αυτό
είναι δυνατό.

Όλα μπερδευτήκαν στο Μπεσλάν: / φρίκη, αταξία, σύγχυση/ φόβοι, έλεος, τόλμη/
μα και ανικανότητα μιας σωτηρίας χωρίς θύματα.

Κοιτώντας τον εαυτό μας, το παρελθόν μας τρέμει. / Το παιδί – μέλλον μας,
γυμνός στόχος πλέον, / να διαφύγει προσπαθεί απ’ το παρόν μας/ που πυροβολεί
ίσα ανάμεσα στους ώμους του.

Ανάμεσα στα καμένα θρανία και τα σύννεφα καπνού/ μια πενθούσα ημισέληνος
αγκαλιάζει έναν πενθούντα σταυρό/ Ο Μωάμεθ κι ο Χριστός περιπλανιούνται σαν
αδέλφια/ μαζεύοντας τα κομμάτια των παιδιών.

Πολυπρόσωπε Θεέ, αγκάλιασέ μας! / Βοήθησέ μας να επιβιώσουμε, άδοξα θαμμένοι/
μαζί με τα φιλόθρησκα παιδιά, / που δεν μπορέσαμε να σώσουμε…

Οι μαύρες χήρες-καμικάζι έχουν εκρηκτικά στο στήθος/ στη μέση, στο λαιμό. /
Όσο πιο πολλά πτώματα αφήνουμε πίσω μας/ τόσο πιο φτηνή γίνεται η ανθρώπινη
ζωή.

H εκδίκηση όμως δεν βοηθά. / Πολυπρόσωπε Θεέ, προστάτευσέ μας από την
εκδίκηση! / Αν υπάρχει ακόμη εδώ ένα ζωντανό παιδί/ ας μην ξεχάσουμε τη μόνη
αυτή, ιερή λέξη: «μαζί».

Όλοι μας είμαστε γυμνοί μπρος στη γυμνή αλήθεια. / Είμαι μαζί με τα καμένα
παιδιά. / Είμαι ένας απ’ αυτούς. Είμαι κι εγώ απ’ το σχολείο του Μπεσλάν. /
Πώς άλλαξε το πρόσωπο του ουρανού/ όταν μαζί με τα τανκς εισέβαλε η νύχτα στο
Μπεσλάν/ και σαν προάγγελος του τέλους/ σ’ εκείνο το σχολείο, σ’ εκείνη τη
μπασκέτα/ ακούστηκαν εκρηκτικά, που τα είχε κρεμάσει ο Στάλιν».

(Απόσπασμα από ποίημα του Γεβγένι Γεφτουσένκο που δημοσιεύτηκε χθες στην Γκάρντιαν)