Διαστάσεις Tο Tρίτο Pάιχ της Pωσίας

«Στη Ρωσία αναπτύσσεται ένα Τρίτο Ράιχ. Αυτό που λείπει είναι ένας Χίτλερ.
Αλλά τα επόμενα χρόνια θα τον δούμε κι αυτόν».Σεργκέι Αρουτιούνοφ

Βλαντίμιρ Πούτιν. Τα επόμενα χρόνια θα αναγκαστεί να παραδώσει την εξουσία σε έναν πραγματικό Φύρερ

Το πρώτο Ράιχ ήταν η δυναστεία των Ρομανόφ. Το δεύτερο ήταν η διακυβέρνηση του
Στάλιν. Και το τρίτο, το βλέπουμε να δημιουργείται σήμερα μπροστά μας. Όλα τα
στοιχεία υπάρχουν: ένα κόμμα όπως η Ενωμένη Ρωσία, που δεν είναι το ναζιστικό
κόμμα, αλλά μοιάζει με την Ισπανική Φάλαγγα· νεολαίες που μοιάζουν με τις
χιτλερικές· και μπόλικος φασισμός στην κοινωνία. Το μόνο που δεν υπάρχει είναι
ένας Φύρερ. Ο Πούτιν δεν είναι Χίτλερ, ούτε Μουσολίνι ούτε Φράνκο. Μοιάζει
περισσότερο με τον στρατάρχη φον Χίντενμπουργκ, τον πρόεδρο της Δημοκρατίας
της Βαϊμάρης, που το 1933 διόρισε καγκελάριο τον Χίτλερ. Αυτόν το ρόλο παίζει
ο πρόεδρος της Ρωσίας. Το 2008, ίσως και ακόμη νωρίτερα, κάποιος θα τον
αναγκάσει να παραδώσει την εξουσία σε έναν πραγματικό Φύρερ.

Οι εκτιμήσεις αυτές ανήκουν στον Σεργκέι Αρουτιούνοφ, επικεφαλής του τμήματος
για τους λαούς του Καυκάσου στο Ινστιτούτο Εθνολογίας και Ανθρωπολογίας της
Ακαδημίας Επιστημών της Ρωσίας. Εκτός από τον Χίντενμπουργκ, λέει ο Ρώσος
εθνολόγος στην Ελ Παΐς, ο Πούτιν έχει πολλές ομοιότητες και με τον Νικόλαο B’,
τον τελευταίο αυτοκράτορα της Ρωσίας. Και οι δύο μπορούν να χαρακτηριστούν
έντιμοι, εργατικοί, καλοί οικογενειάρχες και καλοί χριστιανοί. Είναι άνθρωποι,
όμως, που στερούνται πολιτικής βούλησης, που περιβάλλονται από καθάρματα, που
αδυνατούν να ελέγξουν την κατάσταση και που δεν βιάζονται να καθαιρέσουν όσους
κάνουν λάθη. Ο Νικόλαος B’ ήταν αντίθετος στις σφαγές των Εβραίων και ζητούσε
από την αστυνομία να τις σταματήσει, κατά βάθος όμως τους Εβραίους δεν τους
χώνευε. Ο Πούτιν είναι αντίθετος σε μια πολιτική κατά των Καυκασίων, στην
πραγματικότητα όμως οι Καυκάσιοι δεν του αρέσουν. Όπως ο Νικόλαος B’, έτσι και
ο σημερινός πρόεδρος της Ρωσίας δεν θέλει να στηριχθεί στους εθνικιστές και
τους ρατσιστές, διαπιστώνει όμως ότι οι άνθρωποι στους οποίους μπορεί να
στηριχθεί μειώνονται συνεχώς.

Σύμφωνα με τον Αρουτιούνοφ, παρατηρείται σήμερα στη Ρωσία μια σύνδεση ανάμεσα
στον φασισμό του λαού και στον φασισμό της εξουσίας. H τρομοκρατική επίθεση
στο Μπεσλάν βολεύει πολύ τις μυστικές υπηρεσίες και τις δυνάμεις γύρω από τον
πρόεδρο, που υπονομεύουν τη δημοκρατία και επιδιώκουν να επαναφέρουν τον
σοβιετικό ολοκληρωτισμό. Μπορεί ο Πούτιν και ο (Εβραίος) πρωθυπουργός Μιχαήλ
Φραντκόφ να επιθυμούν απλώς ένα αυταρχικό καθεστώς χωρίς ξενόφοβες αποχρώσεις.
Πολλοί από τους ανώτατους αξιωματούχους, όμως, θέλουν ένα ολοκληρωτικό
καθεστώς με σαφή εθνικιστικό χαρακτήρα. Οι άνθρωποι αυτοί εμποδίζουν
οποιαδήποτε λύση στην Τσετσενία. Και σπρώχνουν τους φτωχούς και άνεργους νέους
του Καυκάσου, μαζί με τους απογοητευμένους διανοούμενους και τους ακτήμονες
αγρότες, σε μια πολύ φιλόξενη αγκαλιά: τον ακραίο ισλαμισμό.