H «συνωμοσία» του Zισκάρ

Πληθαίνουν οι αντιδράσεις στην Ευρώπη για τον νόμο που σκοπεύει να υποβάλει
σήμερα στο Κοινοβούλιο η τουρκική κυβέρνηση με τον οποίο θα ποινικοποιείται η
μοιχεία. Ο νόμος αυτός είναι ασυμβίβαστος με τα ευρωπαϊκά ιδανικά,
προειδοποιούν διάφοροι υπουργοί. Αλλά το μεγάλο «κόλπο» παίζεται αλλού.

Το κόλπο αυτό λέγεται άρθρο 25. Και είναι η διάταξη του νέου ευρωπαϊκού
Συντάγματος που εισάγει το σύστημα της διπλής πλειοψηφίας για τη λήψη
αποφάσεων. Σύμφωνα με τη διάταξη αυτή, για να ληφθεί μια απόφαση σε ένα ζήτημα
που δεν απαιτεί ομοφωνία, απαιτείται η στήριξη του 65% του πληθυσμού της
Ευρωπαϊκής Ένωσης και του 55% των χωρών-μελών. Δεδομένου ότι το 2020 η Τουρκία
θα έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ένωσης,
θεωρείται απίθανο οι υπόλοιπες χώρες να επιτρέψουν στην Άγκυρα να αποκτήσει
ένα τόσο μεγάλο βάρος στη διαδικασία της λήψης αποφάσεων. Εύλογα λοιπόν θέτει
κανείς το ερώτημα: μήπως η διάταξη αυτή σχεδιάστηκε σκόπιμα ώστε να
αποκλειστεί η Τουρκία από την Ευρώπη;

«Πονηροί» σκοποί

Σε συνέντευξή του στη «Χέραλντ Τρίμπιουν», ο «πατέρας» του νέου Συντάγματος
Βαλερί Ζισκάρ Ντ’ Εστέν δηλώνει με σαφήνεια ότι οι συνέπειες της ένταξης της
Τουρκίας θα είναι πολύ σοβαρότερες με το νέο σύστημα απ’ ό,τι με το σημερινό,
που δίνει μικρότερη έμφαση στη δημογραφία. «Πρόκειται για έναν κανόνα που δεν
μπορούμε να αλλάξουμε», λέει ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας, αναφερόμενος στο
άρθρο 25. Κι αν αρνείται να παραδεχθεί ότι το άρθρο αυτό επινοήθηκε με
«πονηρούς» σκοπούς, οι συνεργάτες του δεν έχουν τέτοια προβλήματα. «Θα έλεγα
ότι η διάταξη αυτή δεν σχεδιάστηκε αθώα, και δεδομένου ότι ήμουν μέλος της
Συνέλευσης, ξέρω για τι πράγμα μιλάω», λέει στην ίδια εφημερίδα η πρώην
υπουργός Εξωτερικών της Ισπανίας Άννα Παλάθιο. «Αν και πιστεύω ότι είναι προς
το συμφέρον της E.E. να δεχθεί την Τουρκία ως μέλος της, με το σύστημα της
διπλής πλειοψηφίας η χώρα αυτή δεν έχει καμιά ελπίδα».

Οι επίτροποι

Οι δηλώσεις αυτές, που παραπέμπουν στην ύπαρξη μιας πραγματικής «συνωμοσίας»
για τον αποκλεισμό της Τουρκίας από την Ευρώπη, έρχονται να προστεθούν στις
αντιρρήσεις που εξέφρασαν την περασμένη εβδομάδα δύο απερχόμενοι επίτροποι, ο
Ολλανδός Φριτς Μπόλκεσταϊν και ο Αυστριακός Φραντς Φίσλερ.

Με 70 εκατομμύρια κατοίκους, η Τουρκία είναι σήμερα η δεύτερη σε πληθυσμό χώρα
της Ευρώπης μετά τη Γερμανία των 82 εκατομμυρίων. Σύμφωνα με εκτιμήσεις των
Ηνωμένων Εθνών όμως, το 2020 ο πληθυσμός της Τουρκίας θα έχει φτάσει τα 85
εκατομμύρια, ενώ ο πληθυσμός της Γερμανίας θα έχει ελαφρώς μειωθεί. Το ερώτημα
που θέτει λοιπόν ο Ζισκάρ είναι το εξής: ακόμη κι αν τον Δεκέμβριο δοθεί στην
Τουρκία η πολυπόθητη ημερομηνία για την έναρξη των ενταξιακών
διαπραγματεύσεων, πόσο πιθανό είναι να υπάρξει ομοφωνία την ερχόμενη δεκαετία
μεταξύ των σημερινών χωρών-μελών για την ένταξη μιας χώρας που θα έχει από την
αρχή το μεγαλύτερο βάρος απ’ όλους στη λήψη αποφάσεων;

Θα μπλοκάρει τις αποφάσεις που δεν της αρέσουν

«Αν δεχθείς ένα νέο μέλος που θα έχει το 16% ή 17% του πληθυσμού της
Ευρωπαϊκής Ένωσης, το σύστημα αλλάζει εντελώς», λέει ο Ζισκάρ, που δεν κρύβει
την αντίθεσή του στην ένταξη της Τουρκίας. Με βάση το άρθρο 25, οποιαδήποτε
χώρα θα χρειάζεται την υποστήριξη του 35% του πληθυσμού της Ένωσης για να
εμποδίσει τη λήψη μιας απόφασης. Αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία θα μπορεί να
μπλοκάρει εύκολα τη λήψη αποφάσεων που δεν της αρέσουν. Υπό το πρίσμα αυτό, οι
χθεσινές δηλώσεις αξιωματούχων όπως ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Τζακ Στρο ή
ο εκπρόσωπος της Επιτροπής Ζαν Κριστόφ Φιλορί ότι ο νόμος που ποινικοποιεί τη
μοιχεία έρχεται σε σύγκρουση με τα ευρωπαϊκά ιδεώδη αποκτούν δευτερεύουσα σημασία.