BAΣIΛHΣ KAZΟYΛHΣ «Tροβαδούρος ναι, μοναχικός όχι»

«Αλίμονο αν σ’ αυτή τη δουλειά χάσεις το παιδί που υπάρχει μέσα σου», λέει ο Βασίλης Καζούλης

H μουσική του θυμίζει φωτεινή ακουαρέλα και σου δίνει τη φρέσκια αίσθηση ενός
δροσερού απογεύματος. Και όσοι γνωρίζουν και παρακολουθούν από κοντά τη
δισκογραφία του Βασίλη Καζούλη είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα συμφωνήσουν.
Μπαλάντες που από τη μια φέρουν μέσα τους τον λυρισμό των μεγάλων ροκ
τροβαδούρων του ’70 και από την άλλη φλερτάρουν με τους παραδοσιακούς σκοπούς
της Δωδεκανήσου και το έντεχνο ελληνικό τραγούδι. Κι όλα αυτά με την αύρα μιας
ανάλαφρης «πένας» που (όπως φαίνεται) επιμένει – παρά τα 17 του χρόνια στον
χώρο – να βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο. Και το γαλάζιο – σταθερά – ένα χρώμα
που προδιαθέτει για ταξίδια…

Στη συζήτηση που κάναμε τηλεφωνικώς – αφορμή ήταν το τελευταίο του CD «Μόνο να
μου γελάς» (Λύρα) – ο Βασίλης Καζούλης μού δημιούργησε το ίδιο αίσθημα
οικειότητας που δημιουργούν και τα τραγούδια του. Ένας ευαίσθητος «παλιοροκάς»
που αγαπάει με την ίδια δύναμη τους μπάλους και τους συρτούς, ένα πρώην «παιδί
των λουλουδιών» που βλέπει τον κόσμο ευρύχωρο και στρογγυλό, συμφιλιωμένο,
απόλυτα αρμονικό.

«Μα δεν μου αρέσει να γκρινιάζω» λέει όταν τον ρωτώ αν είναι όντως έτσι τα
πράγματα. Και όταν η κουβέντα το φέρει: «Αλίμονο αν σ’ αυτή την δουλειά χάσεις
το παιδί που υπάρχει μέσα σου».

Από τα τέλη του 1987 στη δισκογραφία – είχε επιλεγεί από τον Διονύση
Σαββόπουλο ως νέο ταλέντο στην εκπομπή του «Ζήτω το Ελληνικό Τραγούδι» – είχε
την τύχη (μπορεί και την ατυχία) να κάνει αμέσως επιτυχία με το πρώτο του
άλμπουμ «Μπλε Μωρό» και ειδικότερα με το τραγούδι «Φανή», επιτυχία που τον
κατέταξε στις δυνάμεις του νέου ρεύματος των τραγουδοποιών που τότε
τροφοδότησαν με νέο αίμα το ελληνικό τραγούδι. Από τότε ο Βασίλης Καζούλης
παίζει σταθερά σε μικρούς χώρους και δίνει σε τακτά χρονικά διαστήματα το
«παρών» στη δισκογραφία, διατηρώντας το χαμηλό προφίλ του μοναχικού
τροβαδούρου. Χαρακτηριστικό είναι ότι πρώτη φορά που έδωσε τραγούδι σε
συνάδελφό του ήταν φέτος, στον δίσκο που κυκλοφόρησε μέσα στο καλοκαίρι η
Γλυκερία.

«Ήμουν κάπως κουμπωμένος, ομολογώ» λέει. «Δεν φταίνε οι άλλοι, ήταν δικό μου
το πρόβλημα. Ίσως γιατί δυσκολευόμουν να γράψω και δεν ένιωθα ότι μου
περισσεύουν τραγούδια. Και σίγουρα αντιμετώπιζα τον χώρο με μια φοβία…».

Τώρα κάτι άλλαξε;

«Νιώθω την ανάγκη να ανοιχτώ. Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτόν τον δίσκο
συνεργάστηκα με τον Μανώλη Φάμελλο – έκανε την ενορχήστρωση -, ούτε ότι στον
δίσκο συμμετέχει ο Γιώργος Νταλάρας σε ένα κομμάτι, ο Μανώλης Φάμελλος και η
Καίτη Κουλιά. Μάλλον άρχισα να χαλαρώνω. Αργά αργά αλλά σταθερά…».

«Το σύστημα των ριάλιτι είναι λιγάκι άρρωστο»

Αυτοδίδακτος μουσικός, με το πάθος του ανθρώπου που τα δίνει όλα για να
κατακτήσει την τέχνη του, ο Βασίλης Καζούλης μεγάλωσε με Ντίλαν, Νιλ Γιανγκ,
Πολ Σάιμον και Μπιτλς. Ένας «μικρός» με μια κιθάρα κολλημένη στην αγκαλιά του
και το όνειρο του ροκ περιπατητή σαν φευγάτη σκιά γύρω από τα μάτια του…

Άλλες εποχές (τον τσιγκλάω) όταν εκείνος βγήκε στον χώρο. Σήμερα για να κάνεις
καριέρα πρέπει να περάσεις από την κριτική επιτροπή των ριάλιτι…

«Δεν συμφωνώ» λέει. «Και νέοι τραγουδοποιοί βγαίνουν και καλά τραγούδια
γράφονται. Όσο για τα παιδιά των ριάλιτι, προσπαθώ να τα δω με συμπάθεια. Το
σύστημα βέβαια είναι λιγάκι άρρωστο αλλά τι να γίνει, είναι και τα ριάλιτι μια
νέα πραγματικότητα. Ο καθένας διαλέγει τον δρόμο του και πάει. Εγώ χαίρομαι
γι’ αυτό που κάνω, προσπαθώ να το κάνω καλά, να επικοινωνώ με το κοινό μου,
και από εδώ και πέρα να είμαι πιο ανοικτός σε συνεργασίες. Αυτό το “μοναχικός
τροβαδούρος” λιγάκι με κάνει και γελάω σήμερα».

INFO

Βασίλης Καζούλης, «Μόνο να μου γελάς» (Λύρα).