Δρόμοι

Κάθεσαι…

… δίπλα σε ηλίθιους, σιχαίνεσαι τη συναδελφική αλληλεγγύη και λαχταράς πότε
θα έρθει εκείνη η στιγμή που θα μπορέσεις να το βάλεις στα πόδια. H πλήξη
κοντεύει να σε τρελάνει, καμώνεσαι πως σκοτώνεσαι στη δουλειά όποτε ακούς
βήματα έξω από την πόρτα και σκοτώνεις τον καιρό σου διαβάζοντας περιοδικά
στην τουαλέτα. H καριέρα σου δεν έχει μέλλον, η δουλειά σου κρέμεται από μια
τρίχα και παρακολουθείς τους πιο ανίκανους γύρω σου να παίρνουν προαγωγή σε
πόστα που δεν μπορεί να τους φτάσει το χέρι σου.

Αν αναγνωρίζεις…

… τον εαυτό σου σε όλα αυτά, δεν χρειάζεται να απογοητεύεσαι, υπάρχει
ελπίδα. Είναι το βιβλίο «Καλημέρα τεμπελιά», ένα σάλπισμα που καλεί τους
μικρομεσαίους υπαλλήλους όλου του κόσμου να σηκώσουν ψηλά το ανάστημά τους και
να κάνουν πέρα τα κομπιούτερ τους και τα οργανογράμματα. Ο υπότιτλος λέει
ακόμη περισσότερα: «H τέχνη και η σημασία τού να κάνεις το ελάχιστο δυνατό στη
δουλειά». Είναι φανερό πως πρόκειται για ένα βιβλίο που είναι για τους
μικρομεσαίους υπαλλήλους ό,τι ήταν κάποτε το «Κομμουνιστικό μανιφέστο» για το
προλεταριάτο. Γραμμένο από την Κορίν Μάγιερ, οικονομολόγο στη δημόσια
επιχείρηση ηλεκτρισμού της Γαλλίας, το βιβλίο έγινε γρήγορα μπεστ σέλερ. Ένα
αναρχικό αντίδοτο στα εκατομμύρια τόμους που εξυμνούν τις αρετές της
παραγωγικότητας, είναι η Βίβλος του λουφαδόρου, το εγχειρίδιο εκείνου που
πάντα ονειρεύεται να αφιερώσει τον επαγγελματικό του βίο στο υψηλό ιδανικό τού
να μην κάνει τίποτα απολύτως – και που ωστόσο πάντα κάτι τον εμποδίζει να το
κάνει πραγματικότητα.

Πολλά έργα…

… έχουν γραφεί ανά τους αιώνες για τις αρετές της τεμπελιάς, μα η φωνή αυτής
εδώ της σειρήνας αντηχεί στα αυτιά μας δυνατότερα από όλες τις άλλες (αλλιώς
δεν θα της έγραφε ύμνους ο Τζο Τζόνσον στο περιοδικό «Νιούσγουικ»). H
δεσποινίς Μάγιερ μιλάει και γράφει εξ ιδίας πείρας ύστερα από δώδεκα χρόνια
που πέρασε στα έγκατα του γαλλικού δημόσιου τομέα. Όμως, εκείνο που σιχαίνεται
περισσότερο η δεσποινίς Μάγιερ είναι ο ιδιωτικός τομέας. Αυτός ο ξεχωριστός
κόσμος όπου οι επιχειρήσεις πετούν τους πενηντάρηδες από το παράθυρο με πρόωρη
συνταξιοδότηση την ίδια ώρα που παπαγαλίζουν: «Το σπουδαιότερό μας περιουσιακό
στοιχείο είναι ο άνθρωπος» – σε αυτή την ηλικιακή κατηγορία μόνο ένας στους
τρεις εργάζεται ακόμη στη Γαλλία. Αυτός ο κόσμος όπου οι νέοι άνθρωποι
πιστεύουν πως οι λέξεις «παραγωγικός» και «ικανός» σημαίνουν πράγματι κάτι και
ελπίζουν πως αργά ή γρήγορα θα αναγνωριστούν τα ταλέντα τους.

Σε εκείνους…

… που αναπόφευκτα καταλήγουν να βλέπουν τη δουλειά τους άσκοπη, χωρίς νόημα,
που ξέρουν ότι αργά ή γρήγορα θα τους αρπάξει το πόστο ο διπλανός κρετίνος, η
δεσποινίς Μάγιερ ένα μονάχα συνιστά (και εξηγεί πώς μπορούν να το κάνουν): να
δουλεύουν όσο γίνεται λιγότερο.