Οι Ολυμπιονίκες δόξασαν την Eλλάδα

H παρουσία των Ελλήνων αθλητών στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας ήταν
εκπληκτική. Τα μετάλλια, οι διακρίσεις μέσα στην οκτάδα ξεπέρασαν κάθε
αισιόδοξη σκέψη – ειλικρινά είμαι υπερήφανος για τα παιδιά αυτά.

Θέλω όμως να ασχοληθώ με τα λεγόμενα προνόμια και τις παροχές, γιατί υπήρξε
θέμα που έλαβε μεγάλες διαστάσεις, υπήρξαν ερωτήσεις του τύπου «Καλά, ένας που
ασχολείται με τα γράμματα ανάλογα χρόνια, γιατί δεν έχει όμοιες παροχές;».

Για να φτάσεις σε μια μεγάλη επίδοση, ένα μετάλλιο, περνούν πολλά χρόνια
καθημερινής και σκληρής προπόνησης. Στερείσαι τα ωραιότερα χρόνια της ζωής
σου, ρίχνεις κιλά ιδρώτα, μια ζωή προσέχεις τι θα φας, πόσο θα φας, ενώ οι
άλλοι διασκεδάζουν, εσύ πηγαίνεις για ύπνο νωρίς. Έρχεται η Πολιτεία και λέει
«Τα παιδιά αυτά πρέπει να τα βοηθήσουμε» και θεσπίζει ορισμένα κίνητρα:

*** Εάν πάρεις χρυσό μετάλλιο, θα πάρεις πριμ 190.000 ευρώ.

*** Θα έχεις διορισμό και απονομή βαθμών στις Ένοπλες Δυνάμεις.

*** Θα μπορείς να διοριστείς ως σύμβουλος στη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού.

*** Δυνατότητα απόκτησης πρακτορείου ΠΡΟ-ΠΟ.

*** Συγχρόνως υπάρχει το παράπλευρο κέρδος από τους χορηγούς.

*** Δεν γνωρίζετε ασφαλώς, ότι μέχρι την περίοδο που ο αθλητής είναι σε θέση
να κάνει ένα ρεκόρ, που επιλέγεται στην εθνική ομάδα για να πάει σε μεγάλους
αγώνες, η αμοιβή του είναι ψίχουλα…

*** Ξέρετε πόσοι αθλητές κινδύνευσαν να τα παρατήσουν επειδή κατά τη διάρκεια
της προετοιμασίας δεν είχαν τα απαραίτητα για να συνεχίσουν;

*** Είναι το ίδιο με τον ποιητή που παίρνει τα 200.000 δολάρια όταν
βραβεύεται, ένα ποσό που ξενίζει, αλλά κανείς όμως δεν είναι κοντά του όταν
αυτός προσπαθεί να πουλήσει κάποια βιβλία για να ζήσει.

*** Τα κίνητρα των αθλητών είναι σωστά, δεν είναι υπερβολικά, οι αθλητές
αποτελούν πρότυπα ήθους και παραδείγματα για τους νέους οι οποίοι
παρακινούνται για να τους μοιάσουν.

Τα προνόμια είναι αναγκαία γιατί τα περισσότερα παιδιά που ασχολούνται με τον
αθλητισμό τόσο σοβαρά είναι φτωχά.

Ναι, οι αθλητές προβάλλουν τη χώρα, η προβολή παίρνει μεγάλες διαστάσεις, και
όταν αξιοποιείται σωστά, η χώρα έχει κέρδη ανεκτίμητα.

Σίγουρα όμως συμφωνώ και υποστηρίζω τις άλλες φωνές ότι γενικότερα η κοινωνία
μας πρέπει να επιδιώκει μετάλλια σε άλλους τομείς:

*** Θέλουμε καλύτερη παιδεία.

*** Θέλουμε πολιτισμό που να αγγίζει κάθε υποβαθμισμένη γειτονιά.

*** Θέλουμε οι προβολείς των Ολυμπιακών Αγώνων, και όχι μόνο, να προβάλλουν
τους ποιητές, τους συγγραφείς, τους επιστήμονες, τους ερευνητές, τα άτομα που
παράγουν πολιτισμό.

*** Ναι, θέλουμε συγχρόνως να επιτύχουμε ως κράτος. Να δούμε μια κοινωνία όπου
οι αξίες, η ισόρροπη προσφορά, η ποιότητα ζωής των πολιτών, θα είναι τα χρυσά
μετάλλιά μας.

*** Είμαι υπερήφανος για τους Έλληνες αθλητές, οι οποίοι δείχνουν νέους
δρόμους, νέους ρυθμούς εργασίας και προγραμματισμού.

Αθλητές, λαός, άνθρωποι του πολιτισμού, της τέχνης, οι παραγωγικές τάξεις, η
νεολαία, ενωμένοι για μια Ελλάδα με Ολυμπιακούς ρυθμούς και φωτισμένους στόχους.

Ο Χρήστος Παπανικολάου είναι Ολυμπιονίκης, τ. παγκόσμιος ρέκορντμαν στο
άλμα επί κοντώ.