ANAΛΩΣIMA Aκήρυχτος πόλεμος

Μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα απορούσα με τα παιδιά της πολυκατοικίας. Όλα
σεκιουριτάδες έχουν γίνει, αγόρια – κορίτσια, δυνατά κι αδύναμα, δειλά και
θαρραλέα, του Λυκείου και του Πανεπιστημίου. Τώρα δεν μιλάω, τι να πω πια. Αν
δω την ερχόμενη εβδομάδα έξω από το σχολείο τέτοια νεαρά πλάσματα με αυτόματα
όπλα και στολές δεν θα μπορώ να πω τίποτα. Κι ας ξέρω ότι είναι πολύ
επικίνδυνο να κυκλοφορούν με όπλα νεαρά παιδιά, που ούτε ωριμότητα ούτε πείρα
έχουν. Μετά τα όσα γίνανε στη χώρα αυτή που δεν ξέραμε ούτε το όνομά της, θα
καταντήσουμε να φοβόμαστε και τη σκιά μας. Ποιος θα τολμάει να δυσαρεστηθεί με
τους σεκιουριτάδες; Δεν θα μπορούμε να κοιτάμε τα σχολεία και να μη
σκεφτόμαστε πόσο ευάλωτα είναι. Ακήρυχτος πόλεμος απλώνεται γύρω μας και
βλέπεις ήδη ένα σωρό θερμοκέφαλους φανατικούς ανθρώπους της δικής μας χώρας να
βιάζονται να ανάψουν φωτιές, λες κι είναι κανένα παιχνίδι και χάνουν τη
διασκέδαση. Ακήρυχτος πόλεμος νέου τύπου, χωρίς κανόνες, χωρίς ιερά και όσια.
Αχρηστεύονται οι συνθήκες, τα δίκαια του πολέμου, τα πάντα. Ό,τι πρόοδο, ας
πούμε, έκανε σ’ αυτό τον φοβερό τομέα η ανθρωπότητα. Όμως δεν είναι δυνατόν.

Δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι. Πρέπει να βάλουν νέους κανόνες οι ηγέτες αυτοί,
οι οποίοι πριν από λίγο καιρό έκαναν βόλτες με τον Πούτιν στο ρωσικό θέρετρο.
H Αλ Κάιντα δεν θα καθήσει στο τραπέζι, όμως οι υπόλοιποι μπορούν να το
κάνουν, να ορίσουν προτεραιότητες σε περίπτωση ομήρων, να συμφωνήσουν ότι η
ζωή των αθώων απαιτεί διαπραγματεύσεις. Δεν μπορεί όλο αυτό το μακελειό να
περνά έτσι, σαν να μην αφορά κανέναν άλλον εκτός από τη ρωσική ηγεσία.