Πρόσωπα «Tα γιλέκα έσταζαν γάλα»

«Τώρα, όταν ανεβαίνει η οργή, χαμογελάω»

H Σινά Κεϊτέτσι, 28 χρόνων, ήταν παιδί-στρατιώτης στην Ουγκάντα, ένα από τα
300.000 που πολεμούν σε μια εικοσαριά συγκρούσεις στην Αφρική. Σάρκα για τα
κανόνια, υπάκουη και επικίνδυνη. Πολλά από τα παιδιά αυτά είναι ορφανά, αλλά η
Σινά το έσκασε από το σπίτι της για να ξεφύγει από το ξύλο και τις ταπεινώσεις
που της επέβαλαν μια κακιά μητριά κι ένας βίαιος πατέρας. Έφυγε για να
αναζητήσει τη μητέρα της και ήταν οκτώ χρόνων όταν βρέθηκε σ’ ένα στρατόπεδο
των δυνάμεων του Γιοουέρι Μουσεβένι, του σημερινού προέδρου της Ουγκάντα που
είχε τότε εξεγερθεί εναντίον του δικτάτορα Μίλτον Ομπότε. Ένα στρατόπεδο
εκπαίδευσης παιδιών στα όπλα και τους φόνους.

«Σινά», Κίνα, την είπαν εκεί για τα σχιστά μάτια της. Έμαθε να απαντάει «γιές
σερ» και να υποτάσσεται στις ορέξεις των «αξιωματικών». «Το σώμα μου
χρησιμοποιήθηκε σαν ένα κομμάτι κρέας που το φτύνεις αφού το έχεις μασήσει»,
λέει στη «Λιμπερασιόν. Τον μεγάλο της γιο τον έκανε πριν κλείσει τα 14.

Τι σκέφτεται κανείς όταν είναι δέκα χρόνων και περπατάει σ’ ένα χώμα κόκκινο
από το αίμα, φορώντας μπότες που τις έχει πάρει από το πτώμα κάποιου εχθρού;
Μόνο να επιβιώσει. «Από το πρωί ώς το βράδυ, δεχόμασταν διαταγές, το κεφάλι
μας ήταν άδειο». Μετά τη μάχη, μετά τον φόβο και τη φρίκη της σφαγής, ερχόταν
η οργή, που οι ενήλικες ήξεραν καλά να καλλιεργούν και να συντηρούν. «Αυτή την
οργή, δεν μπορείς να την ελέγξεις. Τι κάνεις λοιπόν; Την κατευθύνεις σ’ έναν
άλλο στρατιώτη, σ’ έναν ύποπτο. Παίρνεις ένα ξύλο και χτυπάς. Μέχρις αίματος.
Οι φωνές, το αίμα, σε ηρεμούν. Το Καλάσνικοφ είχε αντικαταστήσει τη μητέρα
μας».

Πήρε μέρος στις μάχες μέχρι την πτώση της πρωτεύουσας, της Καμπάλα. Οι
δυνάμεις του Μουσεβένι έγιναν κυβερνητικές, αλλά η εκμετάλλευση, οι αμβλώσεις
συνεχίστηκαν. Όταν κατάφερε να διαφύγει με λεωφορείο στη Νότια Αφρική, έγκυος
για μια ακόμη φορά και με ψεύτικη ταυτότητα, ήταν 19 χρόνων. Άφησε πίσω της
περίπου 500 κορίτσια-μητέρες συγκεντρωμένα σ’ ένα στρατόπεδο λίγο έξω από την
Καμπάλα. «Ένα στρατόπεδο γυναικών που τους απαγορευόταν να αγγίζουν τα παιδιά
τους όταν φορούσαν στολή. Τα γιλέκα έσταζαν γάλα. Μετά τις ξανάστειλαν στον
στρατό. Θα πρέπει μια μέρα να ρωτήσουν τον Μουσεβένι, τι έγιναν αυτά τα
κορίτσια».

Το 1999, η Σινά μετανάστευσε στη Δανία, υιοθετημένη από ένα ζευγάρι Δανών.
Έκανε ψυχοθεραπεία, από την οποία προέκυψε μάλιστα ένα βιβλίο, «Το κορίτσι με
το Καλάσνικοφ», και έμαθε να χαμογελάει. Πρόσφατα έφτασε από την Καμπάλα ο
14χρονος γιος της και θέλει να αναζητήσει την κόρη της, που έμεινε στη Νότια
Αφρική. «Μερικές φορές αισθάνομαι τόσο γριά», λέει. «Αλλά τώρα πρέπει να είμαι μητέρα».