ΓNΩMH Kατάσταση χαμένη από χέρι

Για πολύ καιρό, όποιος συνέκρινε το Ιράκ με το Βιετνάμ γινόταν περίγελως. Οι
αισιόδοξοι του Ιράκ, ωστόσο, έχουν ήδη, με βάση τις δικές μου μετρήσεις,
κηρύξει τη νίκη τρεις φορές. Πρώτα ήταν το «Αποστολή Επετεύχθη» – ακολούθησε
μια κλιμακούμενη εξέγερση. Έπειτα ήταν η σύλληψη του Σαντάμ – ακολούθησε η
αιματηρή εξέγερση του Απριλίου. Στο τέλος, ήταν η πονηρή μεταβίβαση της
επίσημης κυριαρχίας στον Ιγιάντ Αλάουι, μία «απόδειξη προόδου» – μια
φαντασίωση που εξερράγη από τα όπλα του Αυγούστου.

Σήμερα, σοβαροί αναλυτές έχουν αρχίσει να ομολογούν πως ο στόχος ενός
δημοκρατικού, φιλοαμερικανικού Ιράκ γίνεται σιγά σιγά ανέφικτος. Ποια είναι
λοιπόν η απάντηση; Να μία σκέψη: μεγάλο μέρος της αμερικανικής πολιτικής στο
Ιράκ μπορεί να χαρακτηριστεί μια επίμονη προσπάθεια να μη δώσουμε στον Μεγάλο
Αγιατολάχ, Αλί αλ-Σιστάνι, τον φυσικό κυρίαρχο ρόλο του. Τα πρόσφατα γεγονότα
στη Νατζάφ, ωστόσο, απέδειξαν τόσο την απεριόριστη επιρροή του κληρικού αυτού
όσο και τα όρια της αμερικανικής ισχύος. Δεν είναι καιρός να
συνειδητοποιήσουμε πως θα μπορούσαμε να τα πάμε πολύ χειρότερα από ό,τι ο
Σιστάνι;

Να μια άλλη σκέψη: ο πρόεδρος Μπους λέει πως τα προβλήματα στο Ιράκ είναι
αποτέλεσμα μιας αναπάντεχης «καταστροφικής επιτυχίας». H καταστροφή αυτή,
όμως, είχε προβλεφθεί από πολλούς ειδικούς. Σύμφωνα με τον Άντονι Κόρντσμαν
από το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών, (που δεν είναι και καμιά
περιστερά), οι προειδοποιήσεις τους αγνοήθηκαν διότι έχουμε «το πιο αδύναμο
και αναποτελεσματικό Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας στη μεταπολεμική αμερικανική
ιστορία», ένα Συμβούλιο που παραχωρεί τον έλεγχο σε «μια μικρή ομάδα
νεοσυντηρητικών ιδεολόγων», οι οποίοι «διαμόρφωσαν έναν πόλεμο χωρίς κάποια
ρεαλιστική κατανόηση ή σχέδια για τη διαμόρφωση της ειρήνης». Τη Δευτέρα, ο
Μπους αναγνώρισε ότι «δεν πιστεύω ότι μπορείς να κερδίσεις» τον πόλεμο
εναντίον της τρομοκρατίας. Δεν έχει αντικαταστήσει όμως τη σύμβουλο εθνικής
ασφαλείας ούτε έχει αποπέμψει έστω και έναν από τους ιδεολόγους που μας έσυραν
σε αυτή τη χαμένη από χέρι κατάσταση. Αντί να αναγνωρίζει πως έκανε λάθη,
επιμένει σε ανθρώπους που θα μας οδηγήσουν, αν έχουν την ευκαιρία, σε δύο,
τρία, πολλά αδιέξοδα ακόμα.