ANAΛΩΣIMA Tι έλειπε;

Εντάξει, έλειπαν πολλά από την Τελετή Λήξης, αλλά το έλεγε και το τραγούδι, το
παραδεχόταν. «Τι λείπει;», αναρωτιόταν η Ελευθερία Αρβανιτάκη, κι εκεί ακριβώς
εγώ σκέφτηκα ότι λείπει ο Ρουβάς, όμως την επόμενη στιγμή εμφανίστηκε εξ
ουρανού, ως από μηχανής θεός προς απάντησή μου. Άλλοι πάλι ήθελαν κάτι
περισσότερο κι από Ρουβά, δεν ικανοποιήθηκαν. Πόσοι να ικανοποιηθούν με μια
τελετή; Ας διοργανωθούν κι άλλες, τόσες πλατείες αποκτήσαμε, τόσους
πεζόδρομους. Ας καθιερώσουμε ξανά φωτιές του Αϊ- Γιάννη και τρύγο με σταφύλια
Μεσογείων. Κι αν όλ’ αυτά σας φαίνονται πολύ ξεπερασμένα πια και ξεχασμένα, ας
εφεύρουμε νέες συνήθειες και τελετές και ιερουργίες ή ό,τι άλλο τελοσπάντων.
Εποχικές αναπαραστάσεις σύγχρονων δραμάτων, που ακόμα δεν έχουν βρει την
καλλιτεχνική τους έκφραση. Τελετές των Πανελληνίων Εξετάσεων, πώς σας
φαίνονται, για παράδειγμα; Έναν τέτοιο χορό, μια τέτοια παρουσία της
συλλογικής και ταυτοχρόνως τόσο ατομικής σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας θα
άξιζε ίσως να δούμε και στην Τελετή Λήξης. Νέους και νέες με τα βιβλία του
ΟΕΔΒ να εισέρχονται ορμητικά στο Στάδιο, αμέσως μετά τον θερισμό και το μάζεμα
της τράτας, να τα σκορπίζουν όλ’ αυτά μαζί με τα καρπούζια και τα ψάρια και
τις φουσκωτές κουλούρες – γιατί, δεν είναι από τις πλουσιότερες παραγωγές της
χώρας τα βιβλία αυτά, μαζί με τα ψάρια και τα δημητριακά; Αλλά θα έπρεπε να
προηγηθεί μπαλέτο δημοσίων υπαλλήλων στην Κλαυθμώνος και θα ήταν μελαγχολικό.
Κι ίσως να ήταν κάπως δυσανάγνωστα όλα αυτά για το διεθνές κοινό, στη
συγκεκριμένη λήξη. Υλικό πάντως έχουμε σύγχρονων δραμάτων, χώρους έχουμε,
ταλέντα έχουμε, ό,τι δεν εμφανίστηκε στη μία και μόνη τελετή, έχει το μέλλον
μπροστά του.