ΓNΩMH Οι εχθροί του Διαφωτισμού

Την εποχή του Ρήγκαν, τα δίκτυα της θρησκευτικής Δεξιάς ήταν ήδη οργανωμένα
και είχαν έντονη παρουσία σε μεσαίο επίπεδο. Σήμερα βρίσκονται στον πυρήνα της
ρεπουμπλικανικής εξουσίας. Ο Ρόναλντ Ρήγκαν δεν ανήκε σε αυτά τα κυκλώματα,
ενώ ο σημερινός πρόεδρος αποτελεί την ενσάρκωσή τους και τον διευθυντή της
ορχήστρας τους. Ομάδες φονταμενταλιστών έχουν διεισδύσει στο Ρεπουμπλικανικό
Κόμμα. Είναι η νίκη του Πατ Ρόμπερτσον, ιδρυτή της Χριστιανικής Συμμαχίας, ο
οποίος ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 έλεγε ότι ο Σατανάς δεν
κατοικεί στους διανοουμένους της ανατολικής ακτής ή στην «Ουάσιγκτον Ποστ»,
αλλά στους μετριοπαθείς Ρεπουμπλικανούς.

H θρησκευτική Δεξιά δεν ελέγχει βέβαια όλο το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα: η
διαδικασία αυτή μπορεί να πάρει και 30 χρόνια. Όταν ο Πατ Ρόμπερτσον ίδρυσε το
Regent University, στη Βιρτζίνια, έκανε μια μακροπρόθεσμη επένδυση, μια
επένδυση γενεών. Όμως αυτή η Δεξιά, για την οποία ο εχθρός βρίσκεται στο
εσωτερικό της χώρας, απειλεί ήδη τη δημοκρατία και την επιστήμη. Θα μπορούσε
μια μέρα να αλώσει τη στρατιωτική ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Αυτό που καταρρέει σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια σειρά από
ενδιάμεσες εξουσίες και αντιεξουσίες. Οι Αμερικανοί δεν αμφισβητούν πια το
μονοπωλιακό σύστημα πληροφόρησης που βρίσκεται στα χέρια ολίγων. Οι
Δημοκρατικοί υποστήριξαν τον πόλεμο στο Ιράκ. Οι μη εξτρεμιστικές
προτεσταντικές εκκλησίες χάνουν δύναμη. Τα πανεπιστήμια που είχαν
κινητοποιηθεί κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, δεν κουνήθηκαν για το Ιράκ.
Παρακολουθούμε μια επιδείνωση της ψυχολογικής υγείας της χώρας. Το βλέπουμε,
μεταξύ άλλων, στον θρίαμβο των θρησκευτικών απόψεων για τη δημιουργία του
Σύμπαντος.

H θρησκευτική Δεξιά δημιουργεί μια κοινωνία παράλληλη στην κοσμική κοινωνία,
ένα νέο κοινωνικό πλαίσιο στηριγμένο σε μια νέα ανάγνωση της χριστιανικής
ιστορίας και αντίθετο προς την κληρονομιά του Διαφωτισμού. Οι Ευρωπαίοι πρέπει
να καταλάβουν ότι η πρόκληση αφορά και αυτούς. Δεν πρόκειται πλέον για μια
διαφωνία γύρω από τον τρόπο που έγινε ο πόλεμος στο Ιράκ, αλλά για την
εγκαθίδρυση μιας ιδεολογικοπολιτικής εξουσίας. Όταν ο Ντόναλντ Ράμσφελτ μιλάει
για την «παλιά Ευρώπη» δεν το κάνει για να λύσει τους λογαριασμούς του με τον
Ζακ Σιράκ, αλλά για να αμφισβητήσει μια συγκεκριμένη πνευματική, φιλοσοφική
και πολιτιστική κληρονομιά.

Ο Άλφρεντ Ρος είναι διευθυντής του Κέντρου μελετών για τη δημοκρατία,
στη Νέα Υόρκη.