ANAΛΩΣIMA Xανγκόβερ

Σας θαυμάζω όλους εσάς που κρατήσατε την ψυχραιμία σας συμπολίτες και δεν
παρασυρθήκατε σ’ αυτήν τη μέθη των Ολυμπιακών. Ειδικά όσους μπορέσατε να
κριτικάρετε επιτόπου την Τελετή Λήξης, τη γιορτή λήξης που δεν ήταν λήξης,
ήταν κραυγή επιθυμίας για συνέχεια. Θέλουμε κι άλλο! Ίσα που το γευτήκαμε όλο
αυτό και τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Ίσα που καταλάβαμε πόσο πολύχρωμος κι
ενδιαφέρων είναι ο κόσμος, πόσα πρόσωπα θελκτικά μπορεί να κρύβει, ίσα που
πήραμε μια γεύση. Ίσα που υποπτευθήκαμε ότι ο εθελοντισμός μπορεί να δώσει
βαθιά ικανοποίηση, ότι η ζωή είναι καλύτερη σε πόλη καθαρή, ότι το λεωφορείο
βολεύει πιο πολύ από το γιωταχί, ότι το να είσαι ευγενής είναι απόλαυση, ότι
το να περπατάς στην πόλη δίνει τόση χαρά, ότι η πόλη είναι όμορφη όταν δεν την
περιφρονείς, ομορφότερη όταν την αγαπήσεις. Πώς θα γίνει να κρατήσουν, όχι οι
χοροί, απλώς οι δυνατότητες για κάποιο χορό στο τέλος μιας μέρας. Δεν γίνεται
να περιμένουμε εκατό χρόνια τους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες. Όχι, οι χοροί
κρύβονται στην καθημερινότητα, στο περίσσευμα της πόλης αυτής που αρνείται να
βγάλει τα γιορτινά της. Το τραμ που κυλάει στις ράγες του είναι γιορτή
καθημερινή. Το λεωφορείο, που έρχεται στην ώρα του, εορτάζει και δέχεται. Όταν
μάθει να φρενάρει απαλά ο οδηγός του, εορτάζει ακόμα περισσότερο. H πεζογέφυρα
στην Κατεχάκη σε σχήμα άρπας το λέει καθαρά, είναι έτοιμη να παίξει μουσική
για κάθε πεζό που βάζει το ποδαράκι του επάνω. Μυστική μουσική διατρέχει τις
γραμμές μας. Λίγο να στεκόμαστε και ν’ αφουγκραζόμαστε. Δεν σας πιστεύω
ψύχραιμοι συμπολίτες. Κι αν η Δασκαλάκη σας άφησε αδιάφορους, με τον Χατζιδάκι
πώς τα βγάζετε πέρα;