Πρόσωπα «H υπόθεσή μας απέτυχε»

Στις 14 Ιουνίου, έπειτα από 17 χρόνια στη φυλακή, η Ζοέλ Ωμπρόν, πρώην
μέλος της ένοπλης ακροαριστερής οργάνωσης Άμεση Δράση, αποφυλακίστηκε στη
Γαλλία.

Ζοέλ Ωμπρόν: «Ηθικά και ανθρώπινα, ουδείς μπορεί να δικαιολογήσει τον θάνατο οποιουδήποτε»

Σαράντα πέντε χρόνων σήμερα, η Ωμπρόν είχε καταδικαστεί σε ισόβια για τις
δολοφονίες του στρατηγού Ρενέ Ωντράν, γενικού επιθεωρητή του στρατού, και του
διευθυντή της Ρενώ Ζωρζ Μπες, το 1985 και το 1986. Αλλά η ποινή της ανεστάλη.
Οι γιατροί διαπίστωσαν μεταστατικό καρκίνο στον εγκέφαλό της. «Στην έκθεσή
τους», λέει στην Ντομινίκ Σιμονό της «Λιμπερασιόν», «το μέλλον μου
περιγράφεται σκοτεινό. Ο δικηγόρος μου δίσταζε μάλιστα να μου την διαβάσει.
Αλλά προτιμώ να ξέρω πού βρίσκομαι».

H Ωμπρόν μίλησε στη γαλλική εφημερίδα για τα χρόνια της φυλακής. «H θεμελιώδης
αρχή στη φυλακή είναι να παραμερίζεις τους τοίχους», τονίζει. «Πάντα είχα κάτι
να κάνω – να διαβάσω, να απαντήσω σε επιστολές, να κάνω μεταφράσεις κειμένων,
κολλάζ, να ζωγραφίσω… H φυλακή δεν είναι νεκρός χρόνος». Κρατήθηκε για πολλά
χρόνια σε συνθήκες πλήρους απομόνωσης, όπως και τα άλλα φυλακισμένα μέλη της
Άμεσης Δράσης. Ένα απ’ αυτά, ο Ζωρζ Σιπριανί, εμφάνισε σοβαρές ψυχικές
διαταραχές έπειτα από απομόνωση και απεργίες πείνας. «Χρειάζεσαι το βλέμμα του
άλλου για να ζήσεις, για να ξέρεις πως υπάρχεις», εξηγεί η Ωμπρόν. «Έπειτα από
μήνες στην απομόνωση, αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν ζεις. Μερικοί κόβονται. Όχι
απαραίτητα από απελπισία, απλώς για να δουν το αίμα που κυλάει και λέει,
“είσαι ζωντανός”… Έμαθα επίσης πως είναι αδύνατο να χωρίσεις το σώμα από το
κεφάλι. Σε μια απεργία πείνας, το κεφάλι διοικεί. Όταν σταματάς, το σώμα
εκδικείται. Και στην απομόνωση, αν το σώμα καταφέρει να εκδηλώσει με
συμπτώματα αυτά που συμβαίνουν στο κεφάλι, αυτό δεν είναι αναγκαστικά το
χειρότερο. Ο κίνδυνος, αν το σώμα δεν εκδηλώσει τίποτε, είναι να πάνε όλα στο
κεφάλι. Αυτό συνέβη στον Ζωρζ».

Τι σκέφτεται όμως σήμερα για τις δολοφονίες για τις οποίες καταδικάστηκε;
«Ηθικά και ανθρώπινα, ουδείς μπορεί να δικαιολογήσει τον θάνατο οποιουδήποτε»,
τονίζει η πρώην τρομοκράτισσα. «Αλλά θα ήταν αναξιοπρεπές απέναντι στα θύματα
και σ’ αυτούς που μένουν να δηλώσω μετάνοια. Φέρω μέσα μου αυτή την ευθύνη,
ακόμη και γιατί ανήκα σ’ αυτή την οργάνωση. Εκείνη την εποχή ήταν μια επιλογή
αγώνα… Πιστεύαμε, πίστευα πως ήταν δυνατόν να κάνουμε να αναδυθεί μια
αντι-εξουσία, να υπερασπίσουμε το οδόφραγμα. Ξέρω πως αοριστολογώ, αλλά λείπει
το ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο των μέσων της δεκαετίας του 1980, μπορώ να
εξηγήσω, αλλά θα χρειαζόμασταν πολλές σελίδες. Λέω, λοιπόν, απλώς ότι η Άμεση
Δράση δεν εμφανίστηκε από το πουθενά. Ανήκουμε σε μια μακρά ιστορία και
ήμασταν πολλοί που πιστεύαμε, που υπολογίζαμε σε μια ώθηση που τελικά δεν
ήρθε. H υπόθεσή μας απέτυχε. Είναι σαφές».