Διαστάσεις Iδιοκτησία του κόμματος

«Αφιερώνω το χρυσό μου μετάλλιο στους γονείς μου, στον προπονητή μου και,
πάνω απ’ όλα, στη σοφή ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και στον πρόεδρο
Μπους».

Ζανγκ Γινίνγκ: Έκανε υπερήφανη τη χώρα της και το Κόμμα

Θα μπορούσε να φανταστεί κανείς έναν Αμερικανό αθλητή που συμμετέχει στους
Ολυμπιακούς Αγώνες να προβαίνει σε μια τέτοια δήλωση; Όχι βέβαια, μέρες που
είναι κιόλας. Με τους Κινέζους αθλητές, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Λίγα λεπτά μετά τη νίκη της νεαρής Ζανγκ Γινίνγκ την περασμένη Κυριακή στον
τελικό αγώνα του πινγκ-πονγκ, στην Αθήνα, ένας δημοσιογράφος από την τηλεόραση
του Πεκίνου έχωνε το μικρόφωνο στη μύτη του πατέρα της. Κι εκείνος, χωρίς να
διστάσει ούτε ένα δευτερόλεπτο, διαβεβαίωσε τους τηλεθεατές ότι η κόρη του
είναι πιστό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος και η επιτυχία της οφείλεται
στην άψογη οργάνωσή του. Εκτός από τον δεδομένο πατριωτισμό του, είχε βέβαια
κι άλλους λόγους να εγκωμιάσει το Κόμμα: το μετάλλιο αυτό θα αποφέρει στην
οικογένειά του 200.000 γιουάν (κάπου 19.000 ευρώ), ποσό 23 φορές μεγαλύτερο
από τον ετήσιο μισθό ενός μέσου εργαζομένου στο Πεκίνο.

Ο πατέρας της Ζανγκ έχει δίκιο: οι Κινέζοι αθλητές αποτελούν ιδιοκτησία της
κυβέρνησης και του Κομμουνιστικού Κόμματος. Γιατί όμως το τελευταίο, παρόλο
που έχει υιοθετήσει τις περισσότερες από τις αρχές του καπιταλισμού, αρνείται
να επιτρέψει την ανάμειξη του ιδιωτικού τομέα στον αθλητισμό; H απάντηση,
γράφει ο Λι Γιονγκ Γιαν στους Τάιμς της Ασίας, βρίσκεται στην Ιστορία.
Την εποχή του Μάο, το Πεκίνο μποϊκοτάριζε κάθε διεθνή αθλητική εκδήλωση και
αρκούνταν να οργανώνει αγώνες Φιλίας και Αλληλεγγύης με τη συμμετοχή άσημων
αθλητών από τον Τρίτο Κόσμο. «Πρώτα η Φιλία και μετά ο Ανταγωνισμός» ήταν το
επίσημο σύνθημα – κι έτσι οι Κινέζοι αθλητές του πινγκ-πονγκ έπαιρναν εντολή
να ρίχνουν κάθε τόσο το μπαλάκι στο φιλέ ώστε να κερδίζουν και οι αντίπαλοί
τους μερικά μετάλλια και να προάγεται η φιλία των λαών.

Τα χρόνια πέρασαν, η Κίνα έκανε μερικά δειλά ανοίγματα προς τη Δύση, και στις
αρχές της δεκαετίας του ’80 συνέβη κάτι απροσδόκητο: η γυναικεία ομάδα του
βόλεϊ κέρδισε τρεις συνεχόμενους παγκόσμιους τίτλους και οι Κινέζοι φοιτητές
βγήκαν στους δρόμους για να πανηγυρίσουν. Το Κόμμα κατάλαβε ότι είχε μόλις
ανακαλύψει τον προπαγανδιστικό μηχανισμό που θα διαδεχόταν τη μαοϊκή
ιδεολογία: τον αθλητισμό. Άρχισε να ρίχνει έτσι χρήματα σε αθλήματα όπου οι
Κινέζοι αθλητές είχαν ελπίδες να διαπρέψουν: το πινγκ-πονγκ, τις καταδύσεις,
τη γυμναστική. Τα 52 μετάλλια που έχει κερδίσει η Κίνα μέχρι τώρα στους
Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας δείχνουν ότι κέρδισε το στοίχημα. Το κακό είναι
ότι η πρόοδος αυτή δεν συνοδεύεται και από μια ανάλογη βελτίωση της ζωής των
Κινέζων: στη χώρα αυτή, 120 εκατομμύρια άνθρωποι είναι φορείς της ηπατίτιδας B
και 150.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από φυματίωση επειδή δεν έχουν
πρόσβαση στα φάρμακα…