[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Είναι ο νόμος της φύσης. Όταν όλα πηγαίνουν καλά, δεν μπορεί, κάτι στο τέλος
θα συμβεί, για να ανατρέψει την προηγούμενη κατάσταση. Εκεί λοιπόν που ήμασταν
έτοιμοι να κοιτάξουμε στα μάτια τον υπόλοιπο κόσμο, και να του πούμε «ναι,
μπορέσαμε, ναι, τα καταφέραμε», ήρθαν τα μαύρα νέα, για τα καλόπαιδα του
εντιμότατου κυρίου Τζέκου, και τώρα μας κοιτάει όλος ο κόσμος με περιέργεια.
Αλλά και ερωτηματικά. Ξέραμε; Δεν ξέραμε; Κι αν ξέραμε, γιατί δεν κάναμε αυτό
που έπρεπε, πριν συμβεί αυτή η ελεεινή ξεφτίλα που μας γέμισε ντροπή και
απογοήτευση; Διότι είχαμε το θράσος να οργανώσουμε, και να φέρουμε εις πέρας
το πιο σύνθετο – οικονομικό, πολιτικό, οργανωτικό – εγχείρημα από συστάσεως
του ελληνικού κράτους, αλλά δεν είχαμε το θάρρος να βάλουμε το χέρι στην πληγή
των αναβολικών. Και αφήσαμε να ανθήσουν κάτι «λουλούδια» σαν τον Τζέκο και την
παρέα του, για να επαίρονται μετά οι κυβερνώντες για τις επιτυχίες του
ελληνικού αθλητισμού…

H συνωμοσία της βλακείας

Αν υπάρχει κάτι για την υπόθεση Κεντέρη – Θάνου που πρέπει να ειπωθεί, είναι η
συνωμοσία της βλακείας που εξελίχθηκε γύρω τους. Με πρωταγωνιστές όχι τόσο
τους ίδιους – αυτοί «θύματα» και μάλιστα μεγάλα είναι – αλλά όλους τους
άλλους: την κυβέρνηση, τους επικεφαλής του αθλητισμού, τους επικεφαλής της
Ολυμπιακής προετοιμασίας, την ηγεσία του στίβου. Όλοι έπαιξαν τον δικό τους
ρόλο σ’ αυτή τη γελοιότητα που παίχθηκε με το «τροχαίο» των πρωταθλητών, και
με τους… «φερετζέδες» που εφευρέθηκαν για να κρυφτούν οι ντροπές. Διότι πέρα
από το αν οι αθλητές είναι ή δεν είναι ντοπαρισμένοι – σιγά το θέμα, εδώ που
τα λέμε, λες και υπάρχει ένας (1) από όσους μετέχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες
που δεν έχει πάρει «κάτι» – είναι και το τι έγινε στη συνέχεια. Κατά τη γνώμη
μου, αυτό που έγινε στη συνέχεια, είναι αυτό που μας πρόσβαλε ως κοινωνία και
ως πολίτες. Και μας έκανε να θέλουμε να κρυφτούμε από ντροπή. Εμείς που δεν
φταίμε σε τίποτε. Εκείνοι, οι πρωταγωνιστές, ήταν όλο χαμόγελα στην πρεμιέρα.
Ίσως γιατί έχει να κάνει με το πάχος του δέρματος. Του δικού μας, και του
δικού τους…

«Όλοι μαζί» αλλά κατόπιν εορτής

Παραμύθι για μικρά παιδιά είναι κι αυτά τα συναινετικά του K. Καραμανλή, που
θυμήθηκε – στο διάγγελμά του για τους Ολυμπιακούς Αγώνες – ότι για την
επιτυχία των Αγώνων εργάστηκαν διαφορετικές κυβερνήσεις, με κοινό στόχο. Ναι,
ε; Όλως τυχαίως οι κυβερνήσεις αυτές προέρχονταν από το ΠΑΣΟΚ, αλλά ο
ελικοπτεράτος πρωθυπουργός με το μισοσηκωμένο, όλο «σεμνότητα και
ταπεινότητα», φρύδι, το παρέκαμψε. Όπως παρέκαμψε και το ότι στη διάρκεια
αυτής της προετοιμασίας, κάθε τρεις και λίγο, έβγαινε πότε για να εκφράσει τη
«βαθιά του ανησυχία» για την πορεία της οργάνωσης των Αγώνων, και πότε για να
καταγγείλει σκάνδαλα στην κατασκευή των έργων. Δραστηριότητα, για την οποία
ασφαλώς δεν πρέπει να επαίρεται, αλλά ένα «συγγνώμη» θα μπορούσε να το πει.
Δεν το είπε όμως. Γιατί θέλει περίσσευμα καρδιάς και γενναιότητα να
αναγνωρίσεις ότι έκανες λάθος και σήμερα δεν δικαιούσαι να οικειοποιείσαι κάτι
για το οποίο δεν βοήθησες…

Περισσότερο… Κέντρο από Σεπτέμβρη

Ψύλλοι στ’ άχυρα είναι αυτά; Όχι βέβαια. Υπόμνηση είναι, για να μπορούμε να
διακρίνουμε μέσα από τους καπνούς, τα φώτα, τη λάμψη και την αχλύ της γιορτής,
το πραγματικό πρόσωπο της νέας διακυβέρνησης. Γιατί υπάρχει κόσμος που έχει
παραμυθιαστεί με τον «κεντρώο» Καραμανλή και την ήπια διακυβέρνησή του. Ας
κάνουν υπομονή όσοι εκστασιάζονται μαζί του. Κάποια στιγμή που θα τελειώσουν
οι Ολυμπιακοί και θα αρχίσει να κυβερνάει – γιατί 5 μήνες τώρα κάνει μόνο
δημόσιες σχέσεις – θα καταλάβουν πόσο… «κεντρώος» είναι! Και ευκαιρίας
δοθείσης, ελπίζουμε ότι στο τέλος των Αγώνων θα ενημερώσει και τους πολίτες
για το πόσο κόστισε το πάρτι. Έτσι ώστε να μπορέσουμε να συγκρίνουμε πόσο θα
κόστιζε αν το ΠΑΣΟΚ οργάνωνε τους αγώνες και πόσο κοστίζουν τώρα που τους
οργανώνει η Νέα Δημοκρατία…

Σκυτάλη στον… εισαγγελέα

Τι ψάχνω να βρω; Τίποτε δεν ψάχνω. Απλώς δεν μπορώ να ακούω όλον αυτόν τον
θίασο που παρελαύνει από τα κανάλια, να μιλάει για υπερβάσεις στο κόστος των
έργων. Αν έγιναν υπερβάσεις, αυτές πρέπει να εντοπιστούν, να αναλυθούν και να
«δικαιολογηθούν» εφόσον αυτό είναι δυνατό. Αλλιώς τον λόγο (πρέπει να έχει) ο
εισαγγελέας. Υποθέτω, για παράδειγμα, ότι με το τέλος των Ολυμπιακών, κι αφού
πάνε στο καλό οι ξένοι μας, ένας εισαγγελέας – ο δραστήριος κ.
Παπαγγελόπουλος, ας πούμε – θα ανοίξει τους φακέλους των έργων για το μετά τις
εκλογές της 7ης Μαρτίου διάστημα, ώστε να δούμε σε τι ύψη εκτοξεύθηκαν οι
υπερβάσεις. Διότι η πιάτσα βοά για όργια με αναθέσεις και αυτό δεν είναι καλό
για μια κυβέρνηση η οποία έκανε σημαία της τη διαφάνεια. Έτσι δεν είναι;

Ώρα για αντιπολίτευση

Έτσι είναι βέβαια. Και να μην εφησυχάζει η κυβέρνηση που η αντιπολίτευση τού
Γιώργου Παπανδρέου είναι ήπιων τόνων (έως ανύπαρκτη, εδώ που τα λέμε…). Κάτι
οι Ολυμπιακοί, κάτι το καλοκαίρι, κάτι τα μπάνια του λαού, είναι και η
κυβερνητική απραξία, πολύ ήθελε το ΠΑΣΟΚ να (δείχνει ότι) είναι αλλού; Αλλά
πόσο μπορεί να κρατήσει αυτή η στάση τού «στέκομαι ο αμέριμνος, κοιτάζω
αμέτοχος, άδολος κι ανυποψίαστος ως παρατηρητής»; Έναν μήνα ακόμη; Δύο; Τρεις;
Θέλετε τέσσερις; Μετά, εκ των πραγμάτων, θα πάρει μπρος η μηχανή. Διότι έτσι
γίνεται με τις μηχανές. Κάποια στιγμή παίρνουν μπρος και μετά… ποιος τις
πιάνει! Έπειτα τι να σου κάνει κι ο Γιώργος; Άμα ο ίδιος δεν πιστεύει ότι
πρέπει να υπερασπίσει το έργο των κυβερνήσεων στις οποίες και ο ίδιος ήταν
μέλος, θα το κάνει με το ζόρι;

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Τελευταία στιγμή πρυτάνευσε η λογική

Οι άνθρωποι, ο πρόεδρος της EPT Άγγ. Στάγκος και οι διευθυντές προγράμματος
και τεχνικής λειτουργίας της EPT Τζ. Καλημέρης και Γιώργος Παπαμώκος
συναισθανόμενοι αυτό που έγινε (το «μπλακ άουτ» στην τηλεοπτική μετάδοση του
αγώνα Ελλάδας – Νότιας Κορέας), υπέβαλαν τις παραιτήσεις τους – όπως υπαγόρευε
το αίσθημα ευθύνης που τους διακρίνει. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κατέφυγε σε
διάφορες μεγαλοστομίες ότι η κυβέρνηση δεν θα επιτρέψει φαινόμενα ολιγωρίας
στον δημόσιο τομέα, έχοντας ανά χείρας τις παραιτήσεις των στελεχών τής EPT.
Έκανε δεκτές μόνο των κ.κ. Καλημέρη και Παπαμώκου, και όχι του προέδρου της
εταιρείας Άγγ. Στάγκου, παρά την επιμονή του τελευταίου. H επίσημη εκδοχή ήταν
ότι δεν έπρεπε να μείνει η EPT χωρίς πρόεδρο παραμονή της έναρξης των
Ολυμπιακών. Μετά, μερικοί το σκέφθηκαν πιο… διασταλτικά το θέμα. Με πιο ευρύ
πνεύμα. Ο υπουργός Επικρατείας έκανε μια μικρή εξαίρεση με τον πρόεδρο της
EPT, όχι γιατί αγάπησε ξαφνικά τον κ. Στάγκο. Όχι. Απλώς αν τον «αποκεφάλιζε»
κι αυτόν τώρα, στο επόμενο «μπλακ άουτ» θα ήταν η σειρά του ίδιου του
Ρουσόπουλου. Διά χειρός Καραμανλή!…