Διαστάσεις H στράτευση ενός ταχυδρόμου

«Θα ήθελα μια μέρα – θα το κάνω κάποια χρονιά – να επιστρέψω στο
Πανεπιστήμιο για να κάτσω στο έδρανο ενός αμφιθεάτρου, να επισκεφθώ τη
βιβλιοθήκη, απλώς να μελετήσω, να αφιερώσω λίγο χρόνο στον εαυτό μου».

Ολιβιέ Μπεζανσενό: «Θέλω να ζω ήσυχα τη ζωή μου χωρίς να την κρίνει το κόμμα μου»

Ο Ολιβιέ Μπεζανσενό είναι Γάλλος πολίτης, ταχυδρομικός υπάλληλος και
εκπρόσωπος της τροτσκιστικής Επαναστατικής Κομμουνιστικής Λίγκας (LCR). Θα τον
περίμενε ίσως κανείς έναν ακόμα δογματικό αριστεριστή, έναν άνθρωπο με ξύλινη
γλώσσα που προσπαθεί να μας πείσει για την ανάγκη της επανάστασης. Αλλά ο
Μπεζανσενό ξαφνιάζει. Έδωσε ήδη μερικά δείγματα φρέσκου πολιτικού λόγου στις
τελευταίες προεδρικές εκλογές, έστω κι αν στέρησε τότε κρίσιμες ψήφους από τον
ταλαίπωρο τον Ζοσπέν. Ξαφνιάζει τώρα και πάλι με μια συνέντευξή του που θα
δημοσιευθεί στο επόμενο τεύχος του περιοδικού Contretemps. Μια συνέντευξη που
θέτει επί τάπητος το πρόβλημα της πολιτικής στράτευσης κατά τον 21ο αιώνα.

Σύμφωνα με τον M., η πολιτιστική επανάσταση δεν έφθασε και στο κόμμα του, ή
τουλάχιστον δεν αντλήθηκαν από αυτήν τα αναγκαία συμπεράσματα. «Υπάρχει μια
απόσταση ανάμεσα στη στράτευση των δεκαετιών του ’60 και του ’70, την οποία
εγώ δεν γνώρισα, και στο είδος της στράτευσης που ζω εγώ σήμερα», τονίζει.
«Σήμερα δεν θυσιάζουμε την προσωπική, ακόμη και την επαγγελματική μας ζωή,
στον βωμό μιας ιδέας. Το ζήτημα της ατομικότητας είναι πολύ σημαντικό και δεν
πρέπει να το παραδώσουμε στον νεοκαπιταλισμό. Πρέπει να το συζητήσουμε στο
εσωτερικό του κοινωνικού κινήματος, πρέπει να αντλήσουμε ιδέες από την κριτική
των ελευθεριακών. Πρέπει να αποδείξουμε ότι το στρατόπεδο του ατόμου, με την
έννοια της ατομικής ανάπτυξης και ολοκλήρωσης, βρίσκεται στην πλευρά της
κοινωνικής χειραφέτησης».

Στη συνέντευξή του στους διευθυντές του περιοδικού, που υπήρξαν κι αυτοί στο
παρελθόν μέλη της LCR, ο M. επισημαίνει ότι ο ακτιβισμός απαιτεί τόσο μεγάλες
θυσίες, ώστε φθάνει να τρομοκρατεί και να αποξενώνει. «Αφοσιώθηκα κι εγώ στο
φοιτητικό κίνημα σαν ηλίθιος. Σήμερα το μετανιώνω». Ακόμα και σήμερα, όμως, το
«εγώ» του Μπεζανσενό συγκρούεται διαρκώς με το «εμείς» της οργάνωσης. «Το να
εκφέρεις έναν συλλογικό λόγο ή να παίζεις έναν δημόσιο ρόλο ισοδυναμεί με το
να ασκείς βία στον εαυτό σου, με το να υποφέρεις. Έτσι τουλάχιστον το βιώνω
εγώ». Ο εκπρόσωπος της LCR αρνείται να μοιράσει στα τρία τη ζωή του, ένα τρίτο
πολίτης, ένα τρίτο επαγγελματίας και ένα τρίτο συνδικαλιστής. Ακόμη κι αν η
πολιτική επεμβαίνει στην ιδιωτική του ζωή, διεκδικεί το δικαίωμα της
αυτοπροστασίας. Όσο για τη δουλειά του, την έχει σε υψηλή εκτίμηση. Άλλωστε,
«το κλίμα είναι συχνά πιο θερμό στη δουλειά απ’ ό,τι στο κόμμα. Μπορεί οι
σχέσεις εκεί να είναι τεταμένες, μπορεί να υπάρχει κοινωνική βία, αλλά
παραδόξως έχω νιώσει πολλές φορές ανακούφιση στη δουλειά μου, ακόμη και στις
πιο κακές στιγμές».