ANAΛΩΣIMA Tην αγαπάμε;

Δείξτε τους την Αθήνα που αγαπάτε, μας προτρέπει ο Δήμος Αθηναίων στις στάσεις
λεωφορείων. Οι ξένοι, λέει, δεν ξέρουν το Ελληνικό Σύνταγμα, ούτε από Αέρηδες
και Πλάκα ή ότι δεν πας μοναχός στο Μοναστηράκι. Σαχλούτσικες οι προτροπές,
αλλά η σαχλίτσα είναι ενίοτε κοινό πεδίο συνεννόησης. Σίγουρα διδάσκεται ως
μαζική γλώσσα στις σχολές μάρκετινγκ, έστω κι αν την ονομάζουν διαφορετικά.
Και μη ζητάτε γκάλοπ για το πόσοι Αθηναίοι ξέρουν οι ίδιοι τους Αέρηδες. H
απάντηση εμπεριέχεται στην προτροπή. Τους Αέρηδες και τα Θησεία, το
Μοναστηράκι και τα υπόλοιπα, τα ξέρουν αυτοί που αγαπούν την Αθήνα. Αυτοί που
έχουν μοναχικά προσπαθήσει να τη γνωρίσουν, να τη βάλουν στη ζωή τους.
Άνθρωποι με ελεύθερο χρόνο, που τον διαθέτουν ή που τον κλέβουν, γιατί ποιος
κυκλοφορεί για τέτοια πράγματα; Φοιτητές που ήρθαν κάποτε από την επαρχία και
αναζητούσαν την πόλη για την οποία είχαν ακούσει πολλά. Μετανάστες που ήθελαν
να καταλάβουν πού βρίσκονται. Ζευγάρια που πίστευαν στο ρομαντικό σκηνικό και
έκαναν εξερευνήσεις μέσα στον ενθουσιασμό του έρωτά τους. Οικοδεσπότες ξένων
που κάπου έπρεπε να τους πάνε κι ανακάλυπταν ότι γινόταν να μην περάσουν από
τα διόδια Ελευσίνας. Άνθρωποι μάλλον ιδιόρρυθμοι γενικώς και περιθωριακοί.
Πεισματάρηδες και μάλλον μελαγχολικοί, καταδικασμένοι να αγαπούν μια πόλη
χωρίς ανταπόδοση. Αναγκασμένοι να ξεθάβουν οι ίδιοι ονόματα και ιστορίες,
καθώς εκείνη ποτέ δεν τους προμήθευε. Σιωπηλή και ακατάδεχτη η νεόπλουτη
πρωτεύουσα. Τώρα γέμισε ταμπέλες και χάρτες, αλλά ακόμα είναι αχαρτογράφητη,
άγνωστη κι ανεπεξέργαστη. Δεν την έχουν λειάνει επαρκώς λογοτεχνικοί μύθοι και
κινηματογραφικές εικόνες. Μέσα από τα μάτια των ξένων είναι ευκαιρία να την
επινοήσουμε ολόκληρη.