«Tο κύμα χτύπησε σαν πύραυλος»

Μια ομάδα τεσσάρων Βρετανών θέλησε να σπάσει το ρεκόρ διάπλου του
Ατλαντικού με κουπιά. Με το σκάφος τους «Pink Lady» («Ροζ Κυρία») παρ’ ολίγο
να τα καταφέρουν μέχρι που ένα τεράστιο κύμα το διέλυσε. Ανάμεσα στους
τέσσερις ήταν και ο δημοσιογράφος των «Times» του Λονδίνου Τζόναθαν Γκόρναλ, ο
οποίος αφηγείται την περιπέτεια που λίγο έλειψε να τους κοστίσει τη ζωή.

Τώρα αισθάνομαι αρκετά καλά. Είμαι στη γέφυρα του «Scandinavian Reefer»,
ζωντανός, μαζί με το υπόλοιπο πλήρωμα της «Pink Lady». Νωρίτερα σήμερα είχα
πιστέψει πως όλα τέλειωσαν. Είχα πιστέψει πως θα πνιγόμουν. Καθισμένος τώρα
εδώ, ζωντανός, αισθάνομαι ξαναγεννημένος. Την τελευταία φορά που είδα την
«Pink Lady», η οποία είχε μεταφέρει τους τέσσερίς μας από τη Νέα Γη σε
απόσταση αναπνοής από το να σπάσουμε το ρεκόρ διάπλου του Ατλαντικού με
κουπιά, είχε γίνει κομμάτια. Σωθήκαμε χάρη στην τύχη και την προετοιμασία μας.
Ο Μαρκ Σταμπς, ο καπετάνιος, ο Πίτερ Μπρέι, ο Τζον Ουίλς κι εγώ ξέραμε ότι θα
αντιμετωπίζαμε κακοκαιρία, αλλά, όταν η κακοκαιρία ήρθε, δεν είχαμε δει ποτέ
μας κάτι παρόμοιο. Αναγκαστήκαμε να παλέψουμε για τη ζωή μας.

Ρίξαμε την άγκυρα θαλάσσης, ουσιαστικά ένα αλεξίπτωτο κάτω από το νερό, για να
περάσουμε ένα 24ωρο, το τελευταίο του τυφώνα Άλεξ. Είναι μια ρουτίνα που
είχαμε εφαρμόσει αρκετές φορές χωρίς πρόβλημα, και είναι αρκετά ασφαλής επειδή
τα κύματα σπάνε στην πλώρη του σκάφους. Αλλά τη νύκτα του Σαββάτου αρχίσαμε να
αντιμετωπίζουμε μεγάλα κύματα που χτυπούσαν το σκάφος στα πλευρά.

Ο κόσμος εξερράγη

Ο Τζον κι εγώ ήμασταν στην καμπίνα της πρύμνης και ο Μαρκ και ο Πιτ στην άλλη
καμπίνα. Περίπου στις 2.30 π.μ. ο Τζον κι εγώ ακούσαμε τον βρυχηθμό ενός πολύ
μεγάλου κύματος. Ακούστηκε σαν αμαξοστοιχία εξπρές και χτύπησε το σκάφος σαν
πύραυλος στο σκοτάδι.

Ξαφνικά όλος ο κόσμος εξερράγη καθώς αυτό το τρομερό κύμα έσκασε πάνω στην
πρύμνη. Ήταν ένα τέρας, τόνοι και τόνοι νερού. Ποτέ μου δεν είχα δει ούτε
ακούσει κάτι τέτοιο. Την επόμενη στιγμή ήμουν κάτω από το νερό και δεν
μπορούσα να ανασάνω. Ήταν ένας εφιάλτης. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να
προσπαθήσω να κολυμπήσω.

Δεν ήξερα ποια πλευρά ήταν προς τα επάνω, πώς να βγω ή πού βρισκόμουν και είχα
συνειδητοποιήσει ότι πνιγόμουν. Καθώς πάλευα, το χέρι μου άγγιξε ένα σωλήνα,
έτσι κατάλαβα πως βρισκόμουν κοντά στην έξοδο. Κλώτσησα γερά και βρέθηκα στην
επιφάνεια, ανάμεσα σε συντρίμμια. Καθώς αναδυόμουν, το πρώτο που είδα ήταν το
μισό σκάφος, το μπροστινό μισό αναποδογυρισμένο.

Φώναζα το όνομα του Τζον. Τότε τον είδα και άρχισα να φωνάζω τον Πιτ και τον
Μαρκ. Φάνηκαν και οι δυο τους και η ανακούφιση ήταν μεγάλη. Επειδή μας είχαν
πει να περιμένουμε κακοκαιρία, είχαμε όλοι φορέσει τις στολές επιβίωσης. Αλλά
μέσα στην καμπίνα έκανε τόση ζέστη ώστε είχα χαλαρώσει τη δική μου και αυτό
παραλίγο να με σκοτώσει. Βρισκόμουν στο νερό με τεράστια κύματα να μας
χτυπάνε, όταν συνειδητοποίησα πως η στολή μου είχε γεμίσει νερό και με
τραβούσε προς τα κάτω. Ένα κύμα με χτύπησε πάνω στο σκάφος και άρχισα να
βυθίζομαι…

Τους χρωστάω τη ζωή μου…

Πάλευα σαν τρελός να φτάσω το σχοινί ασφαλείας γύρω από το σκάφος όταν
ο Πιτ με άρπαξε από τον αγκώνα. Ο Μαρκ βοήθησε και δεν έχω αμφιβολία ότι τους
χρωστώ τη ζωή μου. Δεν ξέραμε τι έπρεπε να κάνουμε. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα
ώστε δεν είχαμε προλάβει να φτάσουμε στη σωστική λέμβο ή να αρπάξουμε την
τσάντα με τον εξοπλισμό που χρειαζόμασταν για την επιβίωση και τη διάσωσή μας.
Βρισκόταν ακόμη στα αναποδογυρισμένα συντρίμμια της βάρκας. Ο Πιτ βούτηξε κάτω
από τη βάρκα για να φτάσει στη λέμβο και την τσάντα. Τα κατάφερε, δεν ξέρω
πώς. Ήταν σκοτάδι. O Τζον είδε, τελείως κατά τύχη, τον ραδιοφάρο έκτακτης
ανάγκης και αμέσως τον άρπαξε. Έπρεπε να προσέχουμε να μην τρυπήσουμε τη
σωσίβια λέμβο, έτσι έπρεπε να την κρατήσουμε μακριά από τα συντρίμμια και μετά
να σκαρφαλώσουμε μέσα. Ξέραμε πως η διάσωσή μας πιθανόν να απαιτούσε πολλές
ώρες. Τα παιδιά ήταν υπέροχα. Με βοήθησαν να ζεσταθώ και λέγαμε ανόητες
ιστορίες. Καλέσαμε την Ακτοφυλακή του Φολμάουθ με το δορυφορικό τηλέφωνο.
Είχαν ήδη λάβει το αυτόματο σήμα κινδύνου από τον ραδιοφάρο και ήταν μια
ανακούφιση να ξέρουμε πως η βοήθεια ερχόταν. H τρικυμία φάνηκε να έχει κοπάσει
από την ώρα που το σκάφος μας είχε διαλυθεί μέχρι την ώρα που μπήκαμε στη
λέμβο, αλλά μετά επιδεινώθηκε και πάλι. Ο ήχος ενός Nimrod που πετούσε προς το
μέρος μας μου έφερε έναν κόμπο στο λαιμό. Ήταν το ωραιότερο πράγμα που έχω δει
ποτέ μου. Μας είπαν πως το ελικόπτερο θα χρειαζόταν για να φτάσει άλλες δύο
ώρες. Πιθανόν αυτό να ήταν πολύ για μένα, ήμουν όμως τυχερός που υπήρχε κοντά
ένα πλοίο.