ANAΛΩΣIMA Tι είν’ η πατρίδα μας;

«Μοναστηράκι» γράφει με κόκκινα γράμματα, ηλεκτρονικά, στο μέτωπο του
τρένου που τρέχει επιτέλους στην τροχιά του προαστιακού. Δεν υπήρχε ακόμα όταν
φύγαμε για διακοπές, τώρα μας υποδέχεται μαζί με μια καινούργια Αθήνα. Σημαίες
μπορντό σε κάθε στύλο ανεμίζουν, τραβάνε το βλέμμα από τις λεπτομέρειες
αρχιτεκτονικής των πολυκατοικιών. Δεν πειράζει. Δεν προβλέπεται να
διαμαρτυρηθούν οι αρχιτέκτονες που τις έχουν φτιάξει. Καλύτερα να τοποθετηθούν
παντού, να τις κουνάει το μελτεμάκι και να ξεχνιούνται τα βλέμματα με τον χορό
τους, έχουν κι ωραιότατο χρώμα. Ίσως ονομαστεί «Ολυμπιακή πορφύρα», ασορτί με
τη μεγαλομανία μας. Λίγο μεγαλείο κάθε γιορτή το χρειάζεται. Αποκτήσαμε και
Λίμπρο ντ’ όρο στο Μετρό με τη Δούκισσα της Πλακεντίας. Στη γενική πτώση είναι
καλύτερο, θα δίνουμε ραντεβού «στης Δουκίσσης». Ανακατεύονται μέσα σε κλίμα
ευφορίας τα έργα του Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης με τις Ολυμπιακές
εγκαταστάσεις, ο Λαλιώτης τρέχει στη γέφυρα, ξεφαντώνουν οι τραγουδιστές στα
κάστρα, ευτυχώς οι Βενετσιάνοι πρόγονοί μας φρόντισαν να χτίσουν και στο Ρίο
και στο Αντίρριο, να στολίζεται το τοπίο ισομερώς και ακριβοδικαίως. Στίχοι
πατριωτικοί επενδύονται με νέο περιεχόμενο, καθώς η ατομικότητά μας βυθίζεται
στη συλλογική ψυχή.

Τι είν’ η πατρίδα μας;

Μην είν’ το τραμ της;

Μην είν’ ο νέος της προαστιακός;

Μην είναι το Μετρό Δουκίσσης /Πλακεντίας;

Της Βικτωρίας ο καινούργιος /σταθμός;

Μην είναι κάθε της σταθμός των /διοδίων

η ζεύξη Ρίου – Αντιρρίου στη /νυχτιά;

τα τούνελ που άνοιξαν στην /Κακιά Σκάλα;

μην είν’ τα στέγαστρα τα /Καλατραβειακά;

Όλα πατρίδα μας κι αυτά κι /εκείνα

κι αν περισσεύει κάτι στην /καρδιά

για να πληρώνει μπλούζες και /εισιτήρια

και να κουνάει σημαιάκια με /χαρά.