«Bρείτε μας σύντομα, πριν πεθάνουμε»

Υπάρχουν φορές που η πραγματικότητα ξεπερνά ακόμη και την πιο τολμηρή
φαντασία. Υπάρχουν κάποιες αληθινές ιστορίες που δύσκολα μπορεί να μεταφερθούν
στον κινηματογράφο, γιατί δύσκολα θα κριθούν πιστευτές. Αυτή είναι μία από τις
φορές που η ίδια η τέχνη της ζωής φτάνει στην κορύφωσή της.

Ο Ντάνιελ Τράβις και η Σούζαν Ράιαν ενσαρκώνουν το ζευγάρι που χάνεται στη θάλασσα στην ταινία «Open Water»

Από τον Ιανουάριο του 1998, οπότε άρχισαν να γράφονται τα πρώτα κεφάλαια αυτής
της μυστηριώδους ιστορίας, μια μυρωδιά θανάτου έχει σκεπάσει το εξωτικό
Κουίνσλαντ… Κεντρικά πρόσωπα ένα ζευγάρι Αμερικανών, ο 33χρονος Τόμας και η
28χρονη Εϊλίν Λόουνεργκαν. Δάσκαλοι και οι δύο στα νησιά Φίτζι και Τουβαλού,
αποφάσισαν να κάνουν τον γύρο του κόσμου. Ο πρώτος σταθμός του ταξιδιού τους
έμελλε να είναι και ο τελευταίος: η Αυστραλία.

25 Ιανουαρίου 1998: Ημερομηνία σταθμός. Το ζευγάρι, έμπειροι δύτες και
οι δύο, αφήνει πίσω του το μικρό ξενοδοχείο όπου έχει καταλύσει και μεταβαίνει
με λεωφορείο στη μαρίνα του Πορτ Ντάγκλας, στο Κουίνσλαντ. Σειρά έχουν οι
βορειοανατολικές ακτές της Αυστραλίας, το Μεγάλο Κοραλλιογενές Φράγμα – ένας
θαυμαστός, πολύχρωμος υποθαλάσσιος κόσμος, όπου οι καρχαρίες μοιάζουν με
κοράλλια, κάποια ψάρια με πεταλούδες και τα ζώα με φυτά. Περιβάλλον
αναμφισβήτητα ζωντανό.

Τη μεταφορά της 26μελούς ομάδας στην ευρύτερη περιοχή του φράγματος, 40 μίλια
ανοιχτά από τις ακτές, ανέλαβε εκείνη την ημέρα η εταιρεία καταδύσεων Outer
Edge Dive. Για την τελευταία κατάδυση της ημέρας επιλέχθηκε η Πόλη του Ψαριού,
ένας κοραλλιογενής σχηματισμός, γνωστός για τα πολλά και σπάνια είδη ψαριών
που φιλοξενεί. Αν και οι περισσότεροι στην ομάδα ακολούθησαν τον οδηγό, οι
Λόουνεργκαν αποφάσισαν να το απολαύσουν μόνοι τους. Σαράντα λεπτά κράτησε η
περιήγηση κάτω από την επιφάνεια του νερού. Άπειρα τα περισσότερα μέλη του
πληρώματος, μέτρησαν αδέξια, καθώς φαίνεται, τα μέλη της ομάδας όταν
αναδύθηκαν: κανείς δεν έλειπε. Το σκάφος επέστρεψε στο Πορτ Ντάγκλας χωρίς
τους Λόουνεργκαν.

Μια απλή ιστορία εξαφάνισης; Δεν ήταν. Ίσως γι’ αυτό οι εμπνευστές της ταινίας
«Open Water» («Ανοιχτή Θάλασσα», αναμένεται στους αμερικανικούς
κινηματογράφους τέλη Αυγούστου), Κρις Κέντις και Λόρα Λο, άντλησαν από αυτή
μόνο το βασικό θέμα κι έπλεξαν τη συνέχεια κατά τον τρόπο που τους υπαγόρευε η
φαντασία τους. Ό,τι επακολούθησε, άλλωστε, ήταν πολύ περίπλοκο για να μοιάζει
αληθοφανές. «Ο κόσμος που θα το έβλεπε θα σκεφτόταν: δεν μπορεί να συμβεί κάτι
τέτοιο, είναι εξωφρενικό!», λέει ο Κέντις.

Ο Κρις Κέντις και η Λόρα Λο άντλησαν το βασικό θέμα της ταινίας τους «Open Water» (αναμένεται στους αμερικανικούς κινηματογράφους τέλη Αυγούστου), από την ιστορία των Λόουνεργκαν

«Εξωφρενικό». Ένα μέλος του πληρώματος βρήκε, αμέσως μετά την επιστροφή
στο Πορτ Ντάγκλας, μια τσάντα και παπούτσια που δεν είχαν αναζητηθεί από
κανένα μέλος της ομάδας. Δεν έδωσε όμως συνέχεια. Ο οδηγός του λεωφορείου που
τους είχε μεταφέρει από το ξενοδοχείο επικοινώνησε με την εταιρεία Outer Edge
Dive, με την οποία συνεργαζόταν, και ανέφερε την απουσία του ζευγαριού. Ούτε
κι αυτό όμως τους κινητοποίησε. H Αστυνομία ειδοποιήθηκε μόλις αποκαλύφθηκε
ότι δεν είχαν εμφανιστεί ούτε στο ξενοδοχείο. Σαράντα οκτώ ώρες μετά. H
επιχείρηση εντοπισμού από θάλασσα κι αέρα κράτησε μία εβδομάδα. Κανένα ίχνος.
Οι Λόουνεργκαν είτε είχαν πνιγεί είτε είχαν γίνει τροφή για τους καρχαρίες.

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

«Στο κατάλληλο μέρος, την κατάλληλη στιγμή…»

Κανείς δεν γνωρίζει αν τα πράγματα έγιναν τόσο απλά. Σε μια απομακρυσμένη
ακτή, βόρεια του Πορτ Ντάγκλας, Αβορίγινες εντόπισαν λίγες ημέρες αργότερα
καταδυτικό εξοπλισμό, ο οποίος ανήκε στο ζευγάρι και θα μπορούσε να τους
βοηθήσει να μείνουν στην επιφάνεια. Πουθενά δεν υπήρχαν σημάδια από δόντια,
άρα αποκλείστηκε το ενδεχόμενο της επίθεσης καρχαρία. Καλοφωτισμένες εξέδρες
καταδύσεων κοντά στην Πόλη του Ψαριού ήρθαν να ενισχύσουν το μυστήριο. Δεν τις
είδαν; Νέοι άνθρωποι, δεν μπορούσαν να κολυμπήσουν μέχρι εκεί; Κι αν όχι, την
ίδια περιοχή την διασχίζουν καθημερινά πολλά σκάφη…

Ανάμεσα στα ευρήματα που θα έκαναν ακόμη πιο «εξωφρενική» την ιστορία, ήταν τα
ημερολόγια της Εϊλίν και του Τόμας. «Στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη
στιγμή»: ήταν η τελευταία επιθυμία του Τόμας. Την είχε εκμυστηρευθεί στη
σύζυγό του, η οποία, μέσα Ιανουαρίου, είχε γράψει σχετικά στο ημερολόγιό της:
«Ίσως να είμαι κι εγώ εκεί, είναι ρίσκο, όμως δεν διστάζω». Πέντε μήνες
νωρίτερα ο Τόμας έγραφε: «Νιώθω σαν να έχει ολοκληρωθεί η ζωή μου και να είμαι
έτοιμος να πεθάνω». «Ανεξήγητη σύμπτωση, σχεδόν προφητική», αποφάνθηκε η
Αστυνομία.

Στο «ανεξήγητο» έρχεται να προστεθεί και κάτι ακόμη – το ενδεχόμενο να
σκηνοθέτησαν οι ίδιοι τον θάνατό τους.

Ο καπετάνιος ενός άλλου σκάφους που επισκέφθηκε την επίμαχη θαλάσσια περιοχή
την επομένη της εξαφάνισης είπε ότι, αν και οι επισκέπτες που μετέφερε ήταν
όλοι Ιταλοί, είχε ακούσει και κάποιους Αμερικανούς κατά την επιστροφή και ότι
τα άτομα που είχε μετρήσει ξεπερνούσαν τον αρχικό αριθμό των επιβατών του. H
Αστυνομία δέχθηκε δεκάδες τηλεφωνήματα με αναφορές Αυστραλών ότι τους είδαν σε
διάφορα σημεία. Ο καπετάνιος του σκάφους που μετέφερε τους Λόουνεργκαν στην
Πόλη του Ψαριού απαλλάχθηκε των κατηγοριών για εγκληματική αμέλεια, όμως η
ίδια η εταιρεία έκλεισε. Οι αρχές του Κουίνσλαντ εισήγαγαν αυστηρότερους
κανονισμούς ασφαλείας των επιβατών, στα σκάφη που προορίζονται για καταδύσεις
και κρουαζιέρες.

H υπόθεση δεν έκλεισε εδώ. Το τέλος, αν όντως έχει ήδη γραφτεί, θέλει μια
ειδική πλάκα για γράψιμο κάτω από το νερό να ανακαλύπτεται από ψαράδες έξι
μήνες αργότερα. «Παρακαλούμε, βοηθήστε μας», έγραφε. «Βρείτε μας σύντομα, πριν
πεθάνουμε – 26 Ιανουαρίου, 08.00».

LINK:

* www.openwatermovie.com/