Δρόμοι

Το καλοκαίρι…

… μπήκε για τα καλά. Μαζί με αυτό έρχεται και ένα συνήθειο που κρατάει
αιώνες. Βόλτα, περίπατος, περατζάδα, νυφοπάζαρο. Σαν τα κύματα που φουσκώνουν
από τα μελτέμια, σε πολλές μικρές μεσογειακές πολιτείες ξεχειλίζουν κάθε βράδυ
οι δρόμοι και οι πλατείες από μια θάλασσα ανθρώπων, σε μέρες σχόλης ή μετά τη
δουλειά. Άνδρες και γυναίκες πηγαινοέρχονται πάνω κάτω, νέοι και γέροι,
πλούσιοι και φτωχοί. Όλοι στον δρόμο για να δουν και να τους δουν. Για να
δείξουν τα καινούργια τους ρούχα. Για να φλυαρήσουν με έναν φίλο.

Σε μια τέτοια…

… ιεροτελεστία είχε βρεθεί κάποτε ο συγγραφέας Νόρμαν Λιούις στο Σαν
Σεμπαστιάν και είχε γράψει γι’ αυτήν: «Είτε είσαι έμπορος είτε στρατιώτης ή
παπάς, αυτός ο περίπατος λύνει τα προβλήματα, μονοιάζει τους ανθρώπους,
αλλάζει τη διάθεση. Φτάνουν μονάχα λίγα λεπτά μέσα στο πλήθος για να σφίξουν
όλοι το χέρι με όλους». Είναι μια εμπειρία που μοιάζει μυστηριώδης. Όμως, με
τα χρόνια κάτι έχει αλλάξει. Δεν συναντάει πια κανείς στον δρόμο του μονάχα
ξένοιαστους περιπατητές, αλλά ολοένα και περισσότερους κουρασμένους τουρίστες,
ολοένα και περισσότερους δρομείς που ιδροκοπούν μέσα σε αθλητικές φόρμες,
εισάγοντας «καινά δαιμόνια», αναιρώντας την ίδια της ουσία της ιεροτελεστίας.
Γιατί η παράδοση θέλει τη βραδινή βόλτα, τον περίπατο, την περατζάδα, κάτι
χωρίς συγκεκριμένο σκοπό. Οι άνθρωποι μαζεύονται μονάχα για να μαζευτούν. Οι
κινήσεις τους είναι θεατρικές, σχεδόν δραματικές, είτε φλερτάρουν είτε
επιδεικνύουν τα καινούργια τους ρούχα. Είναι μια κοινωνική εκδήλωση. Αν δεν
πάνε, θα νιώσουν ένα κενό μέσα τους.

«H βόλτα…

… αντέχει στον χρόνο εκεί όπου υπάρχει ισχυρή παράδοση και ομοιογένεια, εκεί
όπου το άτομο έρχεται σε δεύτερη μοίρα» έγραφε ένας άλλος συγγραφέας, ο Τομ
Παρκς, από τις εμπειρίες του στη Βερόνα. Και ένας τρίτος, ο Ντάνκαν Μίνσαλ,
εκφράζει τη λύπη του στους «Τάιμς του Λονδίνου» που όσο περνούν τα χρόνια τόσο
λιγότερο βλέπει κανείς τέτοιες ζηλευτές εικόνες στους δρόμους και τις πλατείες
τα βράδια. Γινόμαστε ολοένα και πιο απρόθυμοι να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο
στα μάτια, προσέχουμε μη διασταυρωθούν τα βήματά μας με τα βήματα του γείτονα,
φοβόμαστε μην κοκκινίσουμε από μια κρυφή επιθυμία, διστάζουμε να αφεθούμε στον
αυθόρμητο κυματισμό της ανθρώπινης θάλασσας, τρέχουμε βιαστικά να προλάβουμε
κάτι, χωρίς να ξέρουμε τι ακριβώς. Σήμερα πια κανείς δεν περπατάει, όλοι
τρέχουν για να προλάβουν κάτι. «H σύγχρονη ζωή κινείται πιο γρήγορα και από
την ταχύτητα της σκέψης ή της περίσκεψης» λέει στο βιβλίο της «Ιστορία του
περπατήματος» η Ρεμπέκα Σόλνιτ.

Το μοντέλο…

… της ζωής μας δεν επιτρέπει χασομέρια, μονάχα βολέματα στα γρήγορα. Είμαστε
οι δολοφόνοι του χρόνου. Όμως, γι’ αυτό θα μιλήσουμε αύριο.