ΓNΩMH Όταν ένα έγχρωμο παιδί φτάνει στην Iταλία

Υπάρχει πάντα, δυστυχώς, μια ασυμφωνία ανάμεσα στην πραγματικότητα όπως την
αντιλαμβανόμαστε μέσα από την καθημερινή παρατήρηση και στην πραγματικότητα
που ζούμε. H πραγματικότητα, όπως την παρουσιάζουμε στις εφημερίδες μας, είναι
η εξής: είμαστε όλοι Ευρωπαίοι – Γάλλοι, Ιταλοί, Γερμανοί, Έλληνες κ.λπ. Ζούμε
σε έναν προνομιακό χώρο, ανθηρό και καλά προστατευμένο, και είμαστε υπερήφανοι
που συμμετέχουμε στην οικοδόμηση μιας ισχυρής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πάνω απ’ όλα, η Ευρώπη μάς επιτρέπει να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα των
άλλων. Κάθε μέρα, περνάμε κατά χιλιάδες τα εθνικά σύνορα. Το να πας από το
Παρίσι στην Ανκόνα, από την Μπαστιά στη Βενετία, δεν αποτελεί πλέον ταξίδι στο
εξωτερικό. Αντίθετα, σου επιτρέπει να ανακαλύψεις ένα κομμάτι του εαυτού σου.
Έτσι, τα τελευταία είκοσι χρόνια, η γυναίκα μου, εγώ και τα πέντε μας παιδιά
πηγαίνουμε με χαρά, όπως και πολλοί άλλοι, στην Ιταλία για διακοπές.

Κι όμως, χρόνο με τον χρόνο, κάτι αλλάζει. Έχει γίνει λιγότερο όμορφο. H
Ιταλία φαίνεται να υπέκυψε και αυτή σε μια ατμόσφαιρα λαϊκισμού και
ξενοφοβίας. Ο μετασχηματισμός αυτός δεν μας είχε γίνει αντιληπτός μέχρις ότου
ένας από τους γιους μας έγινε 15 ετών. Σε κάθε αεροδρόμιο που επισκεπτόμασταν,
και κυρίως σ’ αυτό της Βενετίας, διακρίναμε μια ιδιαίτερη και επίμονη ματιά
των καραμπινιέρων, οι οποίοι σταματούσαν πάντα όσους επιβάτες από το Παρίσι
ήταν μελαψοί. Πιστεύαμε όμως ότι κάποια εξήγηση θα υπάρχει, όση ενόχληση κι αν
μας προκαλούσε αυτή η μέθοδος.

Όλοι θέλουμε μια αποτελεσματική και καλά ενημερωμένη αστυνομία, ιδιαίτερα σε
αυτή τη φάση του αγώνα κατά της τρομοκρατίας. Οι Γερμανοί ή Άγγλοι
αστυνομικοί, όμως, όταν πραγματοποιούν ελέγχους, δεν έχουν ποτέ αυτό το
συστηματικό ενδιαφέρον για τους έγχρωμους. Δεν έχουν αυτά τα συστηματικά
αντανακλαστικά.

Ας επιστρέψουμε στη Βενετία. Όπως έλεγα, από τότε που ένας γιος μας έγινε 15
ετών δεν μπορεί να πατήσει το πόδι του στο αεροδρόμιο αυτής της πόλης χωρίς να
υποβληθεί από την αστυνομία σε εξευτελιστικές ανακρίσεις. Κάθε φορά πρέπει να
απαντά σε ερωτήσεις για την ιδιωτική του ζωή και να διαλύει επίμονες
αμφιβολίες για την εθνικότητά του. Κάθε φορά, κάποιος ψάχνει τη βαλίτσα του.
Συμβαίνει κάθε χρόνο, εδώ και πέντε χρόνια, μέχρι την Τετάρτη 28 Ιουλίου 2004,
οπότε εξαντλήθηκε η υπομονή μας. Το παιδί αυτό είναι φοιτητής, όπως πολλοί
άλλοι. Είναι 20 ετών. Είναι Γάλλος. Αλλά έχει ινδική καταγωγή. Και κάθε φορά,
ξεκινώντας για όμορφες και χαρούμενες διακοπές εμείς, οι γονείς του, είμαστε
υποχρεωμένοι να παρακολουθούμε, ανήμποροι να αντιδράσουμε, αυτόν τον απολύτως
αδικαιολόγητο εξευτελισμό και τη βαθιά αναστάτωση που του προκαλεί.

Αυτή τη φορά αποφασίσαμε να αντιδράσουμε. Επειδή μπορούμε να εκφραστούμε
δημοσίως, ενώ τόσοι άλλοι δεν μπορούν. Επειδή έχουμε το χρέος να
διαμαρτυρηθούμε γι’ αυτή την κρετίνικη στάση που καταστρέφει την αγαπημένη μας
Ιταλία. Επειδή η δική μας Ευρώπη δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να είναι η
Ευρώπη του ρατσισμού.

Ο Ζαν-Μαρί Κολομπανί είναι διευθυντής της γαλλικής εφημερίδας «Λε Μοντ».
Το άρθρο του δημοσιεύτηκε στην ιταλική «Ρεπούμπλικα».