H «μοναξιά» του Aυγούστου

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας με τις πιο βαριές αποσκευές. Και δεν είναι μόνο για
κείνους που ταξιδεύουν. Είναι και για κείνους που μένουν. Ίσως για τους
τελευταίους ακόμη περισσότερο. Έντεκα μήνες τον χρόνο μπορεί να συλλογίζεται
κανείς με απόλαυση τον μήνα Αύγουστο και τη «μοναξιά» που προϋποθέτει. Να
έχουν φύγει οι αγαπημένοι του, να τους αισθάνεται κάπου ότι περνάνε καλά, να
μη χτυπά το τηλέφωνο και ο ίδιος να «αλωνίζει» μέσα του, αλλά και μέσα στην
πόλη, μ’ έναν τρόπο που, σχεδόν, του «απαγορεύεται» τους υπόλοιπους μήνες.

Να ρίξει δυο σκέψεις σ’ ένα χαρτί, να περάσει από «ύποπτα» στέκια, να
ανανεώσει ξεχασμένες φιλίες με ανθρώπους που τα ονόματά τους ξεθώριασαν στην
ατζέντα. Κι η τύχη μπορεί να το φέρει να συναντηθεί με έναν από αυτούς ανάμεσα
στους λιγοστούς θαμώνες ενός κινηματογράφου. Κι όπως συμπτωματικά είχαν
γνωριστεί, έτσι και τώρα, κατά τύχη, ν’ ακολουθήσει η «πανδαισία» που,
φυσιολογικά, έκλεισε μ’ αυτήν η πρώτη τους συνάντηση. Τι εύκολα κι ωραία
γεφυρώνονται μέσα μας τα χάσματα με ανθρώπους που μόλις τους συναντήσουμε δεν
μπορούμε να ξεστομίσουμε λέξη.

Τι μήνας κι ο Αύγουστος! Μπορεί να είναι η ζωή σου υπόδειγμα ανοργανωσιάς,
αλλά τον Αύγουστο τον φαντάζεσαι πάντα ακέραιο, να μην περισσεύει ούτε μια
σκέψη ούτε μια πράξη σε σχέση με τους άλλους, η αρμονία προσωποποιημένη.
Μπορεί να μαραζώνει ένα φυτό στο μπαλκόνι σου για μήνες και να σου έρθει τρέλα
στην ιδέα ότι, τις πέντε μέρες που θα λείψεις τον Αύγουστο, δεν θα υπάρχει
άνθρωπος να το ποτίζει. Έντεκα μήνες με τους άλλους δίπλα σου και δεν κάνεις
τόσα όνειρα γι’ αυτούς όσα για τον μήνα Αύγουστο, που θα «συναντηθείς» μαζί
τους εσωτερικά, ενώ οι ίδιοι θα λείπουνε. Φαίνεται πως όσα λιγότερα έχεις να
μοιραστείς με τους άλλους τόσο περισσότερο τους αγαπάς.

Το κουκούλι που χρειάζεται να φτιάχνει ο καθένας για να χώνεται μέσα του, είτε
πρόκειται για ένα «παράνομο» διαμέρισμα είτε για μια παραλία, που δεν θα
γνωρίσουν ποτέ οι δικοί του, δεν βάζουν αισθηματικά την ύπαρξή τους σε
κίνδυνο, γιατί είναι μέρος της μαγείας που δημιουργεί η μοναξιά του Αυγούστου.
Νιώθεις την ιδιότυπη αυτή μοναξιά να υποχρεώνει τους άλλους να σε ξαναψάξουν
λίγο προκειμένου να σε γνωρίσουν, ενώ φαντάζονταν ότι κάτι τέτοιο δεν θα
χρειαζόταν ποτέ. Σάμπως η απόσταση ανάμεσα στο «Καλό ταξίδι» και το
«Καλωσόρισες» να σε μετέβαλε σε ένα μυστήριο που πάντοτε ήσουν, αλλά δεν
αισθάνονταν την ανάγκη να το εξιχνιάσουν. Ανομολόγητες προσδοκίες, φόβοι για
γεγονότα που θα συμβούν, μια επιθυμία να «προδώσει» κανείς, προκειμένου να
χαρεί την παρατεταμένη του πίστη, αισθήματα και σκέψεις που θα ανέτρεπαν τους
έντεκα άλλους μήνες, εκ θεμελίων, μια σχέση, μεταβάλλονται μέσα στον Αύγουστο
στην εύρεση ενός «χαμένου παραδείσου».

Γι’ αυτό και τα βιβλία που δεν διαβάστηκαν, το καρπούζι που δεν ήταν γλυκό και
παγωμένο, η προγραμματισμένα τρυφερή εξομολόγηση, που κατέληξε σ’ ένα «Δεν με
παρατάς κι εσύ», αντί να χαρακτηρίζουν τον Αύγουστο που μέσα του συμβαίνουν,
τον μεταβάλλουν, συνήθως σε μήνα μιας ανεξίτηλης ανάμνησης, ενώ αντίθετα
κάνουν αβάσταχτους τους υπόλοιπους έντεκα.

Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Λέξη».