Σταγόνες στον γιαλό με πανσέληνο…

Το φεγγάρι «εν πλήρει δράσει» το Σάββατο – πανσέληνος γαρ… – και η
Παλαιά – Αρχαία – Επίδαυρος αποχαιρέτησε τον 10ο Μουσικό Ιούλιο με έναν
τραγουδιστή καλλίφωνο και τραγουδοποιό ικανό, τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, που
ξεκίνησε από το θέατρο για να καθιερωθεί, διατηρώντας το Ήθος του και σταθερή
την πορεία του στον χώρο του τραγουδιού. Όπου έχει πια ένα δικό του κοινό –
πολλοί οι νέοι – που γέμισε το μαγευτικό Μικρό Θεατράκι της Επιδαύρου – οι
ανασκαφές όλο και προχωρούν – και έδειξε να απολαμβάνει τη συναυλία.

Στα μαύρα ο Αλκίνοος Ιωαννίδης και οι μουσικοί του, στα μαύρα και οι τέσσερις
κοπέλες του έξοχου φωνητικού Κουαρτέτου «Κάμεα», από την πλούσια βουλγαρική
πολυφωνική παράδοση και η βραδιά άνοιξε με τον «Προσκυνητή».

Άλλοτε μόνος με την κιθάρα του στο παταράκι, άλλοτε με πιάνο, πότε με τους
μουσικούς του να τον συνοδεύουν, πότε «ραπάροντας», πότε διακριτικά αφήνοντας
τα κορίτσια του «Κάμεα» να τραγουδήσουν α καπέλα, ο μικροκαμωμένος και
ευκίνητος, με ξύπνια φάτσα που ακτινοβολεί ευγένεια, ο πάντα «μαζεμένος» αλλά
ποτέ δειλός

Αλκίνοος Ιωαννίδης που μικροδείχνει, κέντρωσε το πρόγραμμά του σε δικά του
τραγούδια. Τραγούδησε όμως και Κυπουργό – «παίζοντας» μαζί με δύο από τους
μουσικούς του, με το παιχνιδιάρικο «Διαφημίσεις» -, και Ζούδιαρη, κλείνοντας
το πρώτο μέρος με το «σήμα κατατεθέν» του «Στην αγορά του Αλ Χαλίλι», ενώ
έδωσε μια εξαιρετική ερμηνεία τού «Φάτα Μοργκάνα» της Μαρίζας Κωχ στους
στίχους του Καββαδία.

Πρόγραμμα «διακριτικό», που θα μπορούσε απόλυτα να το εκφράζει ο τίτλος τού
τραγουδιού του Αλκίνοου «Σταγόνες στον γιαλό» και που ταίριαζε στο θεατράκι
αλλά που του χρειαζόταν ίσως λίγες «τονωτικές ενέσεις» με μερικά ακόμα
τραγούδια άλλων συνθετών και κάποιες κορυφώσεις, έκλεισε με πολύ ζεστό
χειροκρότημα και με τέσσερα «ανκόρ» – ανάμεσά τους το αγαπημένο «Θέλω να πιω
όλο τον Βόσπορο» και ο «Κεμάλ» του Μάνου Χατζιδάκι σε μια ξεχωριστή και πάλι
ερμηνεία.

Βεβαίως, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης καμία στιγμή δεν ξέχασε το «κρυφό» χιούμορ που
τον διακρίνει – κατά βάθος «κωμίκα»… – με καλύτερη στιγμή όταν, πριν
τραγουδήσει το δικό του – και πολύ καλό – «Μικρή πτητική θεολογία», θύμισε ότι
οι φίλοι του τού έλεγαν «άλλαξε τίτλο, θα πάει χαμένο το τραγούδι» για να
καταλήξει ύστερα από σύντομη παύση: «Είχαν δίκιο».

H πανσέληνος, πάντως, κρυμμένη πίσω από τα δέντρα δεν μας τίμησε διά της
παρουσίας της. Καθόλου δεν την είδαμε εμείς, από το κοίλον. Στο τέλος μάς
αποκαλύφθηκε το μυστικό: οι μουσικοί, όμως, από τη σκηνή την έβλεπαν…