Eπόμενος στόχος ο Λευκός Οίκος

Τέσσερα χρόνια μετά την αναρρίχηση του Τζορτζ Μπους στην Προεδρία με την
αμφιλεγόμενη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, και τρία χρόνια μετά την 11η
Σεπτεμβρίου που άλλαξε τον κόσμο, μια ανήσυχη και διχασμένη Αμερική καλείται
να επιλέξει τον άνθρωπο που θα την κυβερνήσει στο δύσκολο διεθνές περιβάλλον,
όπου κυριαρχεί η απειλή της τρομοκρατίας.

Ο Τζον Κέρι μετά την επίσημη αναγόρευσή του ως υποψηφίου του Δημοκρατικού Κόμματος. Ο βετεράνος του Βιετνάμ εκπέμπει το μήνυμα ότι στη δική του αντιμετώπιση της τρομοκρατίας θα πρυτανεύσουν η λογική, η ωριμότητα και ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός

Από χθες, απέναντι στον νυν πρόεδρο βρίσκεται και τυπικά πλέον ο Τζον Κέρι. Το
εθνικό Συνέδριο του Δημοκρατικού Κόμματος, που διεξήχθη την εβδομάδα που
πέρασε στη Βοστώνη, τον έχρισε υποψήφιο για την Προεδρία. Σε πνεύμα ενότητας
και συσπείρωσης οι τάσεις του κόμματος συστρατεύθηκαν κάτω από τη στέγη του
ίδιου οράματος. Εκπρόσωποι διαφορετικών γενεών και τάσεων είχαν ως κοινό
σημείο συνάντησης τον στόχο της απομάκρυνσης του Τζορτζ Μπους από την εξουσία.
Από τον Τζίμι Κάρτερ έως τον Μπιλ Κλίντον, και από τον Τζέσι Τζάκσον έως τον
Χάουαρντ Ντιν. Και, φυσικά, τον υποψήφιο αντιπρόεδρο Τζον Έντουαρντς, ο
οποίος, πιστός στη ρητορική που χρησιμοποίησε στις προκριματικές εκλογές,
επέκρινε τις «δύο Αμερικές» του Τζορτζ Μπους και υποσχέθηκε περισσότερη
κοινωνική ευαισθησία στο εσωτερικό και συνεργασία στο εξωτερικό.

Στις εκατό ημέρες που μεσολαβούν έως τις εκλογές του Νοεμβρίου,, ο Τζον Κέρι
θα προσπαθήσει να πείσει τον μέσο Αμερικανό ότι κατανοεί τις δυσκολίες του και
έχει λύσεις για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Και πάνω από όλα, ότι μπορεί
να τον οδηγήσει μέσα από τους σκοπέλους της διεθνούς τρομοκρατίας.

Οι δημοσκοπήσεις. Δεν θα είναι εύκολο. Τα εκατομμύρια των Αμερικανών
που ζουν στην καρδιά της χώρας δυσκολεύονται να ταυτιστούν με τον διανοούμενο
γερουσιαστή και γιο κοσμοπολίτη διπλωμάτη, που πήγε σχολείο στην Ελβετία,
σπούδασε στην αριστοκρατική Νέα Αγγλία, και είναι παντρεμένος με μια
πολύγλωσση εκατομμυριούχο που κατάγεται από τη Μοζαμβίκη και διαθέτει ισχυρή
προσωπικότητα.

Όπως έδειξαν πρόσφατες δημοσκοπήσεις, οι απλοί άνθρωποι, ακόμη και αυτοί που
παραδέχονται την ευφυΐα και τις γνώσεις του Κέρι, δηλώνουν πως νιώθουν πιο
οικείο τον Τζορτζ Μπους, με τον οποίο θα προτιμούσαν να πιουν καφέ ή μπίρα,
και θα τον υποδέχονταν με μεγαλύτερη άνεση στο σπίτι τους. Ακόμη και στο ίδιο
του το κόμμα «περισσότερο τον σέβονται, παρά τον αγαπούν», έγραψαν οι «Τάιμς»
της Νέας Υόρκης.

H εικόνα του απόμακρου νομοθέτη που ζει στο Τζόρτζταουν της Ουάσιγκτον,
συχνάζει στα πανάκριβα εστιατόρια της αμερικανικής πρωτεύουσας ή στην πλατεία
«Χάρβαρντ» της Βοστώνης, και κάνει παρέα με τους Κέννεντυ ή ξένους διπλωμάτες,
δεν λειτουργεί ως «γέφυρα» προς τον μέσο Αμερικανό ψηφοφόρο. Τώρα αρχίζει ο
πραγματικός Γολγοθάς του Κέρι.

Οι Δημοκρατικοί εναποθέτουν τις ελπίδες τους στο παρελθόν του βετεράνου του
Βιετνάμ. Γνωρίζουν ότι οι καιροί επιβάλλουν επένδυση στον πατριωτισμό. Το
σύνθημά του είναι προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις της εποχής: «Ισχύς στο
εσωτερικό και σεβασμός στο εξωτερικό».

Ο Μπιλ Κλίντον. Ο Κέρι κινείται στο πλαίσιο που σκιαγράφησε ο Μπιλ
Κλίντον στην ομιλία του προς το συνέδριο όταν υποστήριξε ότι «η ισχύς και η
σοφία δεν είναι αντικρουόμενες ιδέες». Επιχειρεί να πείσει για τον πατριωτισμό
του προβάλλοντας τη θητεία του στο Βιετνάμ, και ταυτόχρονα αναδεικνύει σημεία
στα οποία οι Δημοκρατικοί αισθάνονται ότι υπερτερεί του Μπους (ευφυΐα και
γνώση του διεθνούς περιβάλλοντος μετά την 20ετή θητεία του στη Γερουσία και τη
συμμετοχή του στην Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων).

Εκπέμπει το μήνυμα ότι στη δική του αντιμετώπιση της τρομοκρατίας θα
πρυτανεύσουν η λογική, η ωριμότητα και ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός. Εξηγεί ότι
για να προστατεύσει καλύτερα τη χώρα από νέα τρομοκρατική επίθεση θα ασκήσει
πολυμερή εξωτερική πολιτική, που δεν είναι δείγμα αδυναμίας, αλλά ισχύος.
Αυτήν ακριβώς τη λέξη τη χρησιμοποίησε 17 φορές στην ομιλία του, τονίζοντας
όμως: «H ισχύς είναι κάτι παραπάνω από σκληρά λόγια».

Πιστό στην παράδοση του Δημοκρατικού Κόμματος, το δίδυμο Κέρι – Έντουαρντς
υπόσχεται να ανακουφίσει τις ασθενέστερες ομάδες του πληθυσμού και να
γεφυρώσει τις εσωτερικές διαφορές που διογκώθηκαν τα τελευταία χρόνια.

Στο εθνικό συνέδριο της Βοστώνης οι Δημοκρατικοί εναπόθεσαν με πανηγυρικό
τρόπο στον Τζον Κέρι τις ελπίδες τους για επιστροφή στην εξουσία και αλλαγή
σκηνικού στο εσωτερικό αλλά και διεθνώς. Από τον ίδιο εξαρτάται να αναδείξει
τα προσόντα του, να πείσει για τις ικανότητές του και, τελικά, να υλοποιήσει
τις υποσχέσεις του.

Το επόμενο «αμερικανικό όνειρο»

Το επόμενο «αμερικανικό όνειρο» παρουσίασε στους Αμερικανούς ο Τζον Κέρι
κλείνοντας με την ομιλία του το Συνέδριο των Δημοκρατικών που του έδωσε το
χρίσμα του υποψηφίου για την αμερικανική προεδρία. Υποσχέθηκε να αποκαταστήσει
το διεθνές κύρος της χώρας και να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των
εργαζομένων. Ο Κέρι έκανε μία εντυπωσιακή προσπάθεια για να παρουσιαστεί ως η
εναλλακτική λύση έναντι του Τζορτζ Μπους. Όμως στο θέμα του Ιράκ δεν
διαφοροποιήθηκε ουσιαστικά από τον Ρεπουμπλικάνο πρόεδρο, αφού η μόνη πρόταση
που τον διαφοροποιεί από την πολιτική Μπους είναι η διεύρυνση της συμμετοχής
της διεθνούς κοινότητας στην εκστρατεία στο Ιράκ.

* Για το κράτος. Προανήγγειλε ότι θα αναμορφώσει αμέσως το σύστημα
αντικατασκοπίας, «ώστε η πολιτική να κατευθύνεται από γεγονότα και τα γεγονότα
να μη διαστρεβλώνονται από την πολιτική».

* Για την οικονομία. Επισήμανε ότι «η Αμερική μπορεί να τα καταφέρει
καλύτερα» και υποσχέθηκε πως θα βελτιώσει την ποιότητα ζωής των εργαζομένων
Αμερικανών και ότι θα στηρίξει το σύστημα υγείας.

* Για την τρομοκρατία. Δεσμεύτηκε να συνεχίσει τον αγώνα εναντίον της.
«Δεν θα διστάσω να χρησιμοποιήσω την ισχύ, όταν απαιτείται. Οποιαδήποτε
επίθεση θα αντιμετωπίζεται με άμεση απάντηση».

* Για τον πόλεμο στο Ιράκ. Υποσχέθηκε να μη στείλει άσκοπα άλλους
στρατιώτες. «Ο καλύτερος τρόπος για να επιστρέψουν οι στρατιώτες μας από το
Ιράκ είναι να αποκατασταθεί η αξιοπιστία της Αμερικής διεθνώς».

* Για τη διεθνή κοινότητα. «Χρειαζόμαστε έναν πρόεδρο που θα έχει την
αξιοπιστία να φέρει με το μέρος μας τους συμμάχους μας, ώστε να μειωθεί το
κόστος για τους Αμερικανούς φορολογουμένους και να μειωθούν οι κίνδυνοι για
τους Αμερικανούς στρατιώτες».